Κάθε φωτογραφία ξεχωριστή, κάθε φωτογραφία σου δείχνει μια εκπληκτική οπτική της πόλης, αφήνοντας άφωνους αυτούς που φοβούνται τα ύψη και δίνοντας μια μεγάλη δόση αδρεναλίνης σε αυτούς που την επιζητούν. Το rooftoping είναι η νέα τάση φωτογραφίας, η οποία στην κυριολεξία ωθεί επαγγελματίες και ερασιτέχνες φωτογράφους στις ταράτσες των ψηλότερων κτιρίων ώστε να πραγματοποιήσουν τις πιο μαγικές και ριψοκίνδυνες λήψεις της πόλης. Ο ειδικός σε αυτό, ο 28χρονος Καναδέζος φωτογράφος Tom Ryaboi, μετά από πολλά χρόνια δουλειάς, έχοντας αναρριχηθεί σε περισσότερα από 100 κτίρια στο Τορόντο είναι πια διάσημος στο είδος.
Ο Ryaboi διαδίδοντας την τολμηρή φωτογραφική του συνήθεια μέσα από το διαδίκτυο, έχει εμπνεύσει πολλούς να δοκιμάσουν το rooftoping και το έχει μετατρέψει σε ένα από τα πιο δημοφιλή χόμπι στο εξωτερικό, καθώς πλέον έχουν δημιουργηθεί και ομάδες ανθρώπων οι οποίοι ανεβαίνουν και ακροβατούν σε ουρανοξύστες για να φωτογραφηθούν. Ο κίνδυνος ότι ένα λάθος βήμα την ώρα που ακροβατείς μπορεί να σου κοστίσει τη ζωή, είναι και αυτό που γοητεύει τους rooftoppers. Φίλοι και γνωστοί ακολουθούν τον φωτογράφο συχνά στην κορυφή του Τορόντο, ακροβατώντας στο κενό για ένα μοναδικό αίσθημα, αυτό της αδρεναλίνης. Πολλές φορές μάλιστα ανεβαίνοντας στα κτίρια χωρίς άδεια, έχουν αναγκαστεί να ξεφύγουν από security και να αψηφήσουν κάθε πιθανό κίνδυνο. Ωστόσο τα πλάνα τους δικαιώνουν καθώς η αστική τους εξερεύνηση έχει άκρως εντυπωσιακά αποτελέσματα.
«Καθισμένος στη στέγη ενός ουρανοξύστη στην καρδιά της πόλης, τα πάντα επιβραδύνονται, οι ήχοι από τους πολυσύχναστους δρόμους χάνονται, τα αυτοκίνητα και οι άνθρωποι γίνονται μικροσκοπικοί και ανώδυνοι. Αυτό που φαίνεται ξεκάθαρα είναι η ομορφιά της πόλης και το υπέροχο τοπίο που συνθέτουν οι γιγαντιαίες κολώνες, οι αυτοκινητόδρομοι και οι γέφυρες» έχει δηλώσει στο παρελθόν ο Tom Ryaboi σχετικά με το χόμπι του.
«Είναι εθιστικό και πάντα ψάχνεις για μια ψηλότερη στέγη στην πόλη. Ωστόσο εξακολουθώ να βρίσκω συναρπαστική κάθε φορά τη στιγμή που φτάνω στην κορυφή και να αισθάνονται τον άνεμο» έχει δηλώσει ο φωτογράφος.
«Είναι στο αίμα μου. Όταν ήμουν παιδί μια μέρα, ο μπαμπάς μου επέστρεψε σπίτι από την δουλειά του και με βρήκε να κάθομαι στην κορυφή του ψυγείου»
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
20°
