O αστικός θρύλος υποστηρίζει πως όταν ο άγνωστος άνδρας καυχήθηκε μπροστά του επιδεικνύοντας το μεγάλο πέος του, ο Άντι Γουόρχολ έβγαλε απλά την κάμερά του τραβώντας και αποθηκεύοντας στη συνέχεια στα αγαπημένα του κουτιά τις λήψεις από την απρόσμενη συνάντηση.
Sex Parts and Torsos (1977), Courtesy of Andy Warhol and Hedges Project (James Hedges)
Το φθινόπωρο του 1977, ο Άντι Γουόρχολ αποφάσισε να τα ανοίξει και να ρίξει μια καλύτερη ματιά στα «Sex Parts» όπως τα είχε ονομάσει. Επανεξετάζοντας το υλικό, σκέφτηκε να δημιουργήσει την περίφημη σειρά «Torsos & Sex Parts».
Torsos, η πιο τολμηρή σειρά έργων του Andy Warhol
41 χρόνια μετά οι λήψεις που λειτούργησαν ως σπέρμα δημιουργίας, εκτίθενται στο Hedges Projects, στο Χόλιγουντ, έως τις 30 Ιουνίου.
Sex Parts and Torsos (1977), Courtesy of Andy Warhol and Hedges Project (James Hedges)
Σύμφωνα με το συγγραφέα Μπομπ Κολατσέλο, άνθρωπο που έζησε τη φάση του Factory από μέσα, ο εκκεντρικός εικαστικός συνήθιζε να αποκαλεί τη σειρά «Καυλιά, μουνιά και κωλοτρυπίδια».
Οι πρωτότυπες πολαρόιντ στις οποίες βασίστηκε η σειρά, έγιναν πραγματικότητα, επιστρατεύοντας μοντέλα από γκέι κλαμπ με τη συνδρομή του Βίκτορ Χιούγκο, βοηθού του Άντι Γουόρχολ, που εμφανίζεται επίσης στις εικόνες.
Sex Parts and Torsos (1977), Courtesy of Andy Warhol and Hedges Project (James Hedges)
Μερικές δεκαετίες μετά, ο συλλέκτης έργων τέχνης Τζέιμς Χέτζες απέκτησε μια συλλογή από αυτές (η οποία αποτελεί τη μεγαλύτερη ιδιωτική συλλογή του έργου του Γουόρχολ) και το πλήρωμα του χρόνου για τη δημόσια έκθεσή τους κρίθηκε κατάλληλο.
Sex Parts and Torsos (1977), Courtesy of Andy Warhol and Hedges Project (James Hedges)
Ανώνυμα γυμνά, αρσενικά και γυναικεία σώματα, λήψεις 35mm από τη φωτογραφική μηχανή που δεν αποχωριζόταν εύκολα ο Άντι, επιθυμώντας να αποτυπώνει ό,τι του τραβούσε την προσοχή.
Sex Parts and Torsos (1977), Courtesy of Andy Warhol and Hedges Project (James Hedges)
«Απλά πείτε τους ότι είναι τέχνη ... Είναι τοπία» είναι η διάσημη ρήση του για τη σειρά, που εκστόμισε όταν ρωτήθηκε για το προκλητικό περιεχόμενό τους.
Ενώ οι ζωγραφιές θα επαινούνταν γρήγορα ως έργο «υψηλής τέχνης» η συλλογή των πολαρόιντ παρέμενε ένα υλικό που πολλοί αντιμετώπιζαν ως πορνογραφία.
Sex Parts and Torsos (1977), Courtesy of Andy Warhol and Hedges Project (James Hedges)
Για τον Γουόρχολ βέβαια, αυτές οι εικόνες καταλάμβαναν μελαγχολικά τον χώρο ανάμεσα στο υψηλό και το χαμηλό προκαλώντας τις πλασματικές αξίες που αποδίδουμε σε διαφορετικά πολιτισμικά αντικείμενα. Μα είναι αυτό Τέχνη; Σήμερα, η απάντηση μοιάζει περιττή.
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
18°
