Είναι πάντα εκεί, πάντα στην άκρη. Σιωπηλοί, δεν τους παρατηρούμε ποτέ. Δεν ασχολούμαστε ποτέ μαζί τους. Δεν μας ενοχλούν. Μάρτυρες, γιατί είναι αυτόπτες στα πιο απίθανα σημεία. Επίσης μάρτυρες, γιατί περνούν μαρτυρικές στιγμές από τους διάφορους χαριτωμένους τετράποδους μάγκες, οι οποίοι, σε αντίθεση με τους δίποδους καλύτερους φίλους τους, εκείνοι τους παρατηρούν για τα καλά! Τους περιεργάζονται, τους μυρίζουν, τους γεμίζουν με σάλια και στο τέλος τους καταβρέχουν. Καταβρέχουν εκείνους, οι οποίοι είναι προορισμένοι για να καταβρέχουν. Ειρωνικό δεν είναι; Και παρόλο που καταβρέχονται παραμένουν σιωπηλοί. Και για καλό μας, καλά είναι να παραμένουν έτσι. Δεν τους θέλουμε ομιλούντες και καταβρέχοντες. Αν συμβαίνει αυτό, τότε τα πράγματα είναι δύσκολα. Θέλουμε να ξέρουμε ότι υπάρχουν και ότι λειτουργούν, αλλά ευχής έργο να μην τους χρειαστούμε ποτέ…
Παρόλο που βομβαρδίστηκε και κάηκε αρκετές φορές στη μακρόχρονη ιστορία της, η παλιά πόλη των Χανίων θεωρείται από τις ομορφότερες πόλεις της Μεσογείου. Σε διάφορα σημεία ο ταξιδιώτης μπορεί να συναντήσει δείγματα όλων των πολιτισμών που πέρασαν από αυτήν. Ενετικού, Οθωμανικού, Αραβικού, Εβραϊκού. Λιθόστρωτα στενά δρομάκια, σκαλοπάτια, ακόμα πιο στενά μπαλκόνια. Εκατοντάδες μόνιμοι κάτοικοι στοιβαγμένοι στα πέτρινα και ξύλινα μεσαιωνικά κτίρια με τα μικροσκοπικά δωμάτια, τα χαμηλά ταβάνια, τα μικρά παράθυρα, τις δύσκολες εσωτερικές σκάλες. Χιλιάδες επισκέπτες να περιφέρονται, να διαμένουν στα καλαίσθητα μπουτίκ ξενοδοχεία, να γευματίζουν ή να πίνουν τον καφέ τους, να απολαμβάνουν το ποτό τους στα μπαράκια. Αλίμονο, αν δεν υπήρχαν οι σιωπηλοί μάρτυρες. Η γραφική αυτή πόλη θα ήταν μία ωρολογιακή βόμβα.
Έχω ζήσει στα Χανιά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου και τριγυρνάω στα στενά της Παλιάς Πόλης σχεδόν καθημερινά. Αν με ρωτήσει κάποιος τι μου αρέσει πιο πολύ σε αυτήν, θα απαντήσω χωρίς δεύτερη σκέψη: «Οι πυροσβεστικοί κρουνοί»…
Θαυμάστε!
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
13°
