Ερωτισμός για προχωρημένους. Ιδιαίτερα γυμνά, και γι’ αυτό έξοχα. Τι να πεις για τον David Lynch; Από το ένα αριστούργημα στο άλλο. Στα 71 του, αληθινό θηρίο, ένα αστείρευτο ρυάκι ενέργειας γεμάτο δυνατότητες. Ο καινοτόμος σκηνοθέτης κρατάει σφιχτά την έμπνευση στα χέρια του. Ταινίες, τηλεόραση, μουσική, φωτογραφία, διαλογισμός, καφές, κάθε του εγχείρημα δείχνει ότι μπορεί να είναι ιδιοσυγκρασιακό όσο και ευέλικτο, καθώς η οξυμένη ακοή του συνεχίζει να συχνότητες που δεν πιάνουν όλοι. Όταν είσαι καλός σε αυτό που κάνεις, δε φοβάσαι τίποτα.
Ένα σπέσιαλ λεύκωμα το οποίο εστιάζει στην εγγενή ποίηση της θηλυκότητας κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες από το Fondation Cartier στο Παρίσι, το μουσείο που φιλοξένησε το 2007 τη ρετροσπεκτίβα εικαστικών και φωτογραφικών έργων του, «TheAirisonFire». Το άλμπουμ περιέχει 125 ασπρόμαυρες και έγχρωμες εικόνες που ξεδιπλώνονται σε 240 χορταστικές σελίδες, ενώ κοστίζει 55 ευρώ –καθόλου άσχημα, αν είσαι συλλέκτης και fan.
Ο ίδιος περιγράφει την πηγή της έμπνευσής του ως εξής: «Μου αρέσει να φωτογραφίζω γυμνές γυναίκες. Η απέραντη ποικιλότητα του ανθρώπινου σώματος με συναρπάζει. Είναι εκπληκτικό και μαγικό να βλέπεις πόσο διαφορετικές είναι αναμεταξύ τους οι γυναίκες». Υιοθετώντας μια οπτική που περιγράφεται ως «καλειδοσκοπική», το δελτίο Τύπου των γαλλικών εκδόσεων φροντίζει να επισημάνει ότι, πέρα από την εμμονή του σκηνοθέτη με το κορμί, η σειρά παράλληλα υπακούει στην αισθητική των κινηματογραφικών έργων του.
Στο ερωτικό ειδύλλιο του δημιουργού με τον φακό, η τόσο ιδιότυπη σκηνοθεσία του Lynch καδράρει το χαρακτηριστικό της στιλιζάρισμα. Μυστήριο, καπνός, υπαινικτικές φωτοσκιάσεις, φλογερά χρώματα. Τραβηγμένος από τον μαγνήτη της σάρκας, στήνει ένα πικάντικο καζάνι σεξουαλικότητας εκστασιάζοντας με την πάντα συνεπή ποιότητα της δουλειάς του. Το «Nudes» θα σου αφήσει αξέχαστες εντυπώσεις για την αισθητική και την υπεροχή της ματιάς του αμερικάνου καλλιτέχνη.
David Lynch, «Nudes», εκδόσειςFondation Cartier pour l’art contemporain, Paris, 2017
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
15°
