Ο Άγγελος Μίχας ερωτεύτηκε τη φωτογραφία στα 20 του χρόνια, τότε στο πρώτο ταξίδι του Κάιρο - Αλεξάνδρεια. Ένιωσε κάτι καινούριο να γεννιέται πέρα από την ανάγκη του για ελευθερία, αναζήτηση, περιπέτεια. Μια βαθιά επιθυμία να εκφράσει με το δικό του τρόπο τα συναισθήματα και τη συγκίνηση που του προκαλούσαν όλα αυτά τα θαυμαστά πράγματα, τον οδήγησε να ψάχνει φιλμ στις αγορές του Καΐρου.
aaaa
Δέκα χρόνια αργότερα βρέθηκε να σπουδάζει στη σχολή Focus και παράλληλα να συνεργάζεται με το περιοδικό «Γυναίκα» σε μια εποχή που τα περιοδικά ζούσαν το δικό τους ξέφρενο πάρτι καθορίζοντας μόδες, στιλ, τρόπο ζωής και έκφρασης. Πορτραίτα επωνύμων, ταξιδιωτικά αφιερώματα και ρεπορτάζ, κάλυψαν μια δεκαετία ευμάρειας. Αλλά ούτε αυτό έδειχνε αρκετό για να εκφράσει μέσα από τη φωτογραφία του εκείνο που πραγματικά τον ενδιέφερε. Η γνωριμία του με τον Πλάτωνα Ριβέλλη και τον Φωτογραφικό Κύκλο στάθηκε η αφορμή των μεγάλων αποφάσεων. Διέκοψε τη σχέση του με τον λαμπερό κόσμο της εφαρμοσμένης φωτογραφίας για να ακολουθήσει το δικό του μονοπάτι, αυτό του φωτογράφου δρόμου. Ακολούθησε μια περιπλάνηση στις μητροπόλεις του κόσμου φωτογραφίζοντας αποκλειστικά αυτό που πάντοτε τον απασχολούσε, τον Άνθρωπο. Από την Αβάνα έως το Εδιμβούργο κι από το Σαν Φρανσίσκο έως το Ανόι, χιλιάδες πρόσωπα πέρασαν μπροστά από τον φακό του. Άνθρωποι βιαστικοί, χαρούμενοι, λυπημένοι, επιθετικοί, άνθρωποι δηλαδή. Ιδανικοί ηθοποιοί για την κάθε στιγμιαία ιστορία που διάλεξε να εκφράσει ανασύροντας στην επιφάνεια προσωπικά του βιώματα. Να περιγράψει με ευγένεια και αγάπη τον άνθρωπο. Ανεξάρτητα από τον τόπο, το χρώμα, τη θρησκεία ή τις διαφορετικές παραδόσεις, οι άνθρωποι παραμένουν τόσο μοναδικοί όσο και ίδιοι στη χαρά και τη λύπη. Αυτά συγκρότησαν και το σώμα του πρώτου του λευκώματος, «Closer», το 2009.
Τα τελευταία χρόνια ζει στο κέντρο της Αθήνας, μάλλον σαν ταξιδιώτης. Τον συναντώ συχνά. Βρίσκεται έξω συνεχώς. Μέχρι να τον χαιρετήσω, παρακολουθώ για λίγο το πώς περιεργάζεται διακριτικά τους περαστικούς. Φωτογραφίζει καθημερινά μέσα σε ένα περιβάλλον κρίσης, δυσκολίας και αλλαγών, ψάχνοντας μόνιμα τον ιδανικό ηθοποιό για την καινούρια, ελάχιστου μήκους ιστορία του. Δεν σταματάει όμως εκεί. Επιμελείται εκθέσεις, διδάσκει την τέχνη της φωτογραφίας στην αίθουσα αλλά και επί του πρακτέου, στη δράση των δρόμων, προσπαθώντας να μη ξεχάσει ποτέ εκείνη την πρώτη άγρια χαρά που ένιωσε τότε στην ηλικία των 20, όταν ήθελε να δει πώς είναι ο κόσμος φωτογραφημένος. Θυμάται ακόμη τη στιγμή που του έκαναν δώρο στα γενέθλιά του ένα ξεχωριστό βιβλίο από τον Κάουφμαν, το «Figments from the Real world» του Garry Winogrand, έκτοτε σταθερό σημείο αναφοράς για εκείνον.
Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την σελίδα του Άγγελου Μίχα εδώ
Με αφορμή την έκθεση ESOSTREFIA, μιλά για την επιστροφή στην αναλογική φωτογραφία, την ατέλεια, τη μνήμη, την τεχνητή νοημοσύνη και την ανάγκη να ξαναβρεί κανείς τον λόγο για τον οποίο ξεκίνησε να φωτογραφίζει
Η έκθεση φωτογραφίας «EcoFrames: Καδράροντας το Περιβάλλον», από τις συλλογές του MOMUS, εγκαινιάζει το πρόγραμμα «Culture in Hospitality», που παρουσιάζεται στο πλαίσιο της Philoxenia 2026
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
19°
