Μεγάλη διάκριση για τον φωτογράφο Enri Canaj, με έδρα την Αθήνα
Γνωστός για την δουλειά του στο μεταναστευτικό, είναι πλέον δόκιμο μέλος του ειδησεογραφικού πρακτορείου Magnum Γνωστός για την δουλειά του στο μεταναστευτικό, είναι πλέον δόκιμο μέλος του ειδησεογραφικού πρακτορείου Magnum Γνωστός για την δουλειά του στο μεταναστευτικό, είναι πλέον δόκιμο μέλος του ειδησεογραφικού πρακτορείου Magnum
Μεγάλη η διάκριση. Ο φωτογράφος Enri Canaj εκπληρώνει σήμερα ένα όνειρο ετών. Όπως αναφέρεται στην επίσημη σελίδα του θρυλικού ειδησιογραφικού πρακτορείου Magnum, γίνεται υποψήφιο μέλος του και σύντομα θα βρίσκεται πλάι στα σπουδαία ονόματα του χώρου. Η τιμή και η διάκριση αυτή είναι μοναδική και θεωρείται η μεγαλύτερη για κάθε φωτογράφο ρεπόρτερ παγκοσμίως.
Ο Enri Canaj γεννήθηκε στα Τίρανα της Αλβανίας το 1980 όπου πέρασε την πρώιμη παιδική του ηλικία και μετακόμισε με την οικογένειά του στην Ελλάδα το 1991 αμέσως μετά το άνοιγμα των συνόρων. Έχει έδρα την Αθήνα και καλύπτει ιστορίες στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια, κυρίως στο Κοσσυφοπέδιο και την Αλβανία, εστιάζοντας στη μετανάστευση και την πρόσφατη κρίση.
Σπούδασε φωτογραφία στην Ακαδημία Leica στην Αθήνα. Το 2007 συμμετείχε σε πρόγραμμα βρετανικού Συμβουλίου για τη μετανάστευση, παρακολουθώντας ένα ετήσιο εργαστήριο με τον φωτογράφο του Magnum Νίκο Οικονομόπουλο.
Από το 2008 είναι ανεξάρτητος φωτογράφος και έχει συνεργαστεί με το Time Lightbox, το CNN Photo, το περιοδικό της Νέας Υόρκης, το MSNBC Photography, το Vice, τους Financial Times, το Newsweek, το Paris Match, τη Le Monde Diplomatique. Αλλά και το Μουσείο Μπενάκη Αθήνα, το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, το Κέντρο Καλών Τεχνών BOZAR, το Πολιτιστικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη, το Bilgi Santral στην Κωνσταντινούπολη, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες και στο Φεστιβάλ Φωτογραφίας Αθηνών, στο Φεστιβάλ Φωτογραφιών του Νέου Δελχί, στο Doku Fest στο Κοσσυφοπέδιο, στο Φεστιβάλ Φωτογραφίας στην Πολωνία, στο Bursa Foto Fest στην Τουρκία.
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
18°
