Όσες φωτογραφίες τύχει να δεις από τη δουλειά του είναι πάντα μία και μία. Αυτή τη φορά ο φωτογράφος και σκηνοθέτης Αλέξανδρος Μαραγκός αναζήτησε το ελληνικό φως σε μέρη της χώρας όπου είναι παράδεισος να κλικάρεις. Ανατολές, ηλιοβασιλέμματα, ο υπέροχος αττικός ουρανός, το απέραντο ελληνικό γαλάζιο, οι νησάρες και πολλά καρέ από τη χώρα που κρύβει όμορφες εκπλήξεις παρά τα όσα άσχημα συμβαίνουν.
Η λέξη «φωτογραφία» προέρχεται από την ελληνική γλώσσα και κυριολεκτικά σημαίνει «γραφή με το φως». Η χρήση και η ποιότητα του φωτός είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας που επηρεάζει τη συνολική αισθητική ποιότητα της εικόνας. Η κατανόηση του φωτός και το πώς λειτουργεί είναι το κλειδί για την καλή φωτογραφία. Για την φωτογραφία τοπίου τα μέρη και οι τοποθεσίες με όμορφο φυσικό φως είναι εξίσου σημαντικά με την Ελλάδα να διαθέτει αναμφισβήτητα μια ξεχωριστή και ιδιαίτερη ποιότητα φωτός όλο τον χρόνο. Τι συμβαίνει στη νέα σειρά φωτογραφιών του Αλέξανδρου Μαραγκού;
Το φως είναι ένα εργαλείο αφήγησης στη φωτογραφία. Πώς προτιμάς να το χειρίζεσαι;
Όσον αναφορά τα τοπία δουλεύω σχεδόν πάντα στο Golden Hour (σ.σ. λίγο μετά την ανατολή ή λίγο πριν την δύση του ήλιου) καθώς το φως είναι πιο απαλό και ζεστό, οι τόνοι κινούνται γύρω από το πορτοκαλί, το κίτρινο, το κόκκινο και το magenta ενώ υπάρχουν μεγάλες σκιές και λιγότερο contrast εξαιτίας της θέσης του ήλιου κοντά στον ορίζοντα. Χρησιμοποιώ συχνά τα έντονα καιρικά φαινόμενα και ειδικά το τελείωμα των καταιγίδων, όπου το φως ξεπροβάλει από χαραμάδες στα σύννεφα και δίνει ακόμα πιο δραματική διάσταση στην εικόνα. Οι ακτίνες του ήλιου και η ομίχλη δημιουργούν πάντα ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και ο συννεφιασμένος ουρανός λειτουργεί ως φυσικό diffuser μοιράζοντας ομοιόμορφα το φως στη σκηνή.
Τι είναι αυτό που σε συναρπάζει στα ελληνικά τοπία;
Το ελληνικό τοπίο έχει πολλά πρόσωπα που αλλάζουν ανάλογα με το φως, την ώρα και την εποχή που το παρατηρείς. Το ίδιο τοπίο που σε μαγεύει με τα χρώματά του ένα καλοκαιρινό πρωινό, μπορεί να σε ξαφνιάσει με την αγριάδα του ένα χειμωνιάτικο απόγευμα. Το ελληνικό τοπίο αναδεικνύεται πάντα μέσα από το φυσικό φως και είναι από τα πιο φωτογενή που υπάρχουν. Για τους φωτογράφους τοπίου είναι παράδεισος.
Πρώτα τράβα και μετά σκέψου ή πρώτα σκέψου και μετά τράβα;
Πρώτα τράβα και μετά σκέψου. Καθαρά για πρακτικούς λόγους. Το όμορφο φως στο ξημέρωμα και στο ηλιοβασίλεμα χάνεται γρήγορα και τα έντονα καιρικά φαινόμενα που φωτίζουν δραματικά μια σκηνή συνήθως διαρκούν για μόλις μερικά λεπτά. Αν καθυστερήσεις και χάσεις χρόνο, το πιο πιθανό είναι να χάσεις και την λήψη.
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
16°
