Πριν μερικά χρόνια είχα την τύχη να επισκεφθώ το Ενυδρείο της Βαρκελώνης που είναι το μεγαλύτερο θαλάσσιο πάρκο της Μεσογείου και το δεύτερο μεγαλύτερο στον κόσμο. Η εμπειρία μου αυτή ήταν, προφανώς, η αιτία που δεν είχα επιχειρήσει να επισκεφθώ το Ενυδρείο Κρήτης παρόλο που ήδη λειτουργεί 12 χρόνια, από το 2005. Τελικά μια Κυριακή του φετινού Ιανουαρίου βρέθηκα στις Γούρνες, λίγο έξω από το Ηράκλειο, στην περιοχή όπου κάποτε υπήρχε η Αμερικανική Βάση. Μπήκα στο κτίριο αργά το απόγευμα περίπου μία-μιάμιση ώρα πριν κλείσει. Ο καιρός ήταν ψυχρός και βροχερός και σε συνδυασμό με το προχωρημένο της ώρας οι επισκέπτες ήταν λιγοστοί. Είχε πάρα πολύ ησυχία, εξαιρετικά χαλαρωτική ηχητική υπόκρουση και εντυπωσιακά ατμοσφαιρικό φωτισμό…
Έβγαλα στα γρήγορα μερικά ασπρόμαυρα καρέ για να τελειώσω το φιλμ, που είχε ήδη μέσα η μηχανή. “Μα είναι δυνατόν να θέλεις να βγάλεις φωτογραφίες σε ενυδρείο με χειροκίνητη εστίαση και κατοστάρι φιλμ; Πού πας ρε Καραμήτρο;” Αυτές πρέπει να ήταν οι φράσεις που μου μετέδωσε τηλεπαθητικά με ένα μόνο βλέμμα και χωρίς καν να ανοίξει το στόμα του ο τύπος με την ΝΙΚΟΝ D810, ο οποίος με παρατηρούσε την ώρα που φόρτωνα στην κάμερα ένα ληγμένο προ πολλού KODAK GOLD 100. Δεν είχε και άδικο, καθώς ο φωτισμός ήταν πάρα πολύ χαμηλός και τα ψαράκια έχουν το κακό συνήθειο να κινούνται συνέχεια. Εκείνη τη στιγμή θα ήθελα πολύ να δω τις φωτογραφίες που τράβαγε ο τύπος με το ψηφιακό θηρίο, προφανώς με ISO πάνω από 20.000, ενώ ταυτόχρονα ένιωσα και μια απογοήτευση για το μάταιο του δικού μου φωτογραφικού εγχειρήματος. Όλα αυτά όμως μόνο για μια στιγμή! Μετά η μαγεία του χώρου με κυρίευσε, έβαλα το μυαλό μου στο off και απλά συνέχισα να τραβάω.
Οδηγώντας για Χανιά αργά το βράδυ σκεφτόμουν πόσο πολλά συγχαρητήρια αξίζουν στους ανθρώπους του Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών για τη σπουδαία και πολύ δύσκολη δουλειά που κάνουν και τον υπέροχο χώρο που διατηρούν σε τόσο δύσκολες εποχές!
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
8°
