Η καλύτερη ημέρα της ζωής μου
– η ξαναγέννησή μου να το πω αλλιώς –
ήταν όταν ανακάλυψα ότι δεν έχω κεφάλι.
(Douglas Harding “On having no head”)
Οι περισσότερες φωτογραφίες που εμπεριέχουν ανθρώπους εστιάζουν στο πρόσωπο, στο κεφάλι. Αν μάλιστα μιλήσουμε για ένα από το τα σημαντικότερα φωτογραφικά πεδία όπως είναι η φωτογραφία πορτραίτου, η αποτύπωση του φωτογραφιζόμενου συνήθως αποδίδεται με την καλύτερη δυνατή για τον κάθε φωτογράφο παρουσίαση του κεφαλιού, του προσώπου, του βλέμματος. Άλλωστε στον ανθρωποκεντρικό δυτικό κόσμο τα πάντα ξεκινούν από και καταλήγουν στον εγκέφαλο, στο πνεύμα, στο νου, κάποιοι άλλοι μιλούν για ψυχή και όλοι αναφέρονται στη ματιά, το βλέμμα, τις εκφράσεις του προσώπου. Κάπως έτσι αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους…
Είναι όμως πάντα έτσι; Ο άγγλος φιλόσοφος Douglas Harding (1909 - 2007) προέβαλε σοβαρές αντιρρήσεις σχετικά με το ρόλο του κεφαλιού στην κατανόηση του εαυτού μας και κατ’ επέκταση του κόσμου προσεγγίζοντας την τεκμηρίωση αυτών των αντιρρήσεων χρησιμοποιώντας απλές πειραματικές διαδικασίες. Τα συμπεράσματα του τα κατέγραψε σε μια σειρά από ενδιαφέροντα βιβλία. Για όποιον θέλει να εμβαθύνει, υπάρχουν πολλά στοιχεία στην ιστοσελίδα www.headless.org.
Προσωπικά δεν είμαι και πολύ της φιλοσοφίας. Στέκομαι όμως σε μια απλή παρατήρηση του κυρίου Harding. Όσο και αν προσπαθήσει κάποιος δεν μπορεί να δει το κεφάλι του χωρίς την χρήση κάποιου σχετικού μέσου απεικόνισης όπως ενός καθρέπτη ή ενός συστήματος κάμερας, οθόνης κλπ. Μπορεί μόνο να δει τον κόσμο γύρω του, καθώς και τα κεφάλια των άλλων, όχι όμως το δικό του κεφάλι.
Όπου και αν στρέψουμε το βλέμμα μας, το κεφάλι μας δεν είναι εκεί! Πλάκα δεν έχει αυτό;
Οι φωτογραφίες είναι από την τριετία 2014 - 2016 και περιλαμβάνονται σε ένα άτυπο ongoing (διαρκώς συνεχιζόμενο;) project, το οποίο θα μπορούσε να έχει ως στόχο τη διεξοδική διερεύνηση της ακέφαλης καθημερινότητας. Θα καταλήξει άραγε κάπου; Ίδωμεν...
Με αφορμή την έκθεση ESOSTREFIA, μιλά για την επιστροφή στην αναλογική φωτογραφία, την ατέλεια, τη μνήμη, την τεχνητή νοημοσύνη και την ανάγκη να ξαναβρεί κανείς τον λόγο για τον οποίο ξεκίνησε να φωτογραφίζει
Η έκθεση φωτογραφίας «EcoFrames: Καδράροντας το Περιβάλλον», από τις συλλογές του MOMUS, εγκαινιάζει το πρόγραμμα «Culture in Hospitality», που παρουσιάζεται στο πλαίσιο της Philoxenia 2026
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
23°
