Ο Νίκος Παπαδόπουλος, ευρύτερα γνωστός ως «Plasticobilism», μιλάει για την προσφυγική κρίση, στήνοντας παιδικές φιγούρες σε βάρκες που βουλιάζουν και σε καταυλισμούς, αναπαριστά τα ματωμένα προσωπάκια από τις εμπόλεμες περιοχές και φωτογραφίζει μικροσκοπικούς ανθρώπους- παιχνίδια να έχουν μετατραπεί σε "αγγέλους" στον πάτο της θάλασσας.
Ο Νίκος Παπαδόπουλος χρησιμοποιεί τα τελευταία χρόνια, όπως ο ίδιος λέει, την «ιδεολογία της πλαστικής σάτιρας» επιλέγοντας να στήνει και να φωτογραφίζει τα playmobil του ως πολιτικό και κοινωνικό σχόλιο στην επικαιρότητα. Από τις 17 έως τις 22 Οκτωβρίου θα φιλοξενηθεί, στο Πόρτσμουθ στην Αγγλία, έκθεση φωτογραφιών του με θέμα την προσφυγική κρίση ενώ πέντε φωτογραφίες του σε μεγέθυνση προβάλλονται ήδη στους εξωτερικούς τοίχους ισάριθμων κτιρίων της πόλης.
«Μέσα από τα έργα μου θέλω να ευαισθητοποιήσω τον κόσμο από πολλές απόψεις, να μιλήσω για την αποδοχή και την αλληλεγγύη που πρέπει να δείξουμε σε πρόσφυγες και μετανάστες και να καταγγείλω ρατσιστικές και υποκριτικές συμπεριφορές» αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, με αφορμή την έκθεσή του, ο κ. Παπαδόπουλος, ο οποίος εργάζεται ως σεναριογράφος. Μάλιστα, για τον 37χρονο καλλιτέχνη από τη Θεσσαλονίκη, ο τρόπος που συμπεριφερόμαστε στους πρόσφυγες, δείχνει το ποιοι πραγματικά είμαστε ενώ θα μπορούσαμε, «πολύ εύκολα, να είμαστε στη θέση τους».
Ο καλλιτέχνης ήρθε κάποια στιγμή σε σύγκρουση με την γερμανική εταιρία κατασκευής των παιχνιδιών, η οποία του μπλόκαρε την σελίδα του στο facebook και τον ανάγκασε να αλλάξει το όνομα του blog του (http://plasticobilism.blogspot.gr).
Τα πρώτα του playmobil πάντως, τα δανείστηκε από τον γιο του και προσπάθησε να αναπαραστήσει, πριν από 3,5 χρόνια, τον τρόπο που κοιμόταν η τριμελής οικογένεια σε ένα κρεβάτι! «Από κει και πέρα, μου γεννήθηκε η ιδέα να χρησιμοποιώ τα playmobil για να κάνω τα δικά μου σχόλια σ' αυτά που πρωτίστως με εξοργίζουν, σε ότι μου κάνει εντύπωση αλλά και σε ότι μου προκαλεί θαυμασμό», εξηγεί προσθέτοντας βέβαια, ότι πλέον, τα playmobil που παίζει ο 4,5 χρόνων γιος του και ο κατά τρία χρόνια μικρότερος, είναι κοινά και τα.... δανείζεται για λίγο όταν θέλει να δημιουργήσει ένα έργο.
«Όταν βλέπω, διαβάζω ή ακούω κάτι και θέλω να σχολιάσω, στήνω τα playmobil με τον τρόπο που θέλω να εκφραστώ και τα φωτογραφίζω. Αυτό μπορεί να μου πάρει από μισή έως 2 ώρες, ανάλογα με τη δυσκολία μετατροπής της σκέψης μου σε εικόνα», καταλήγει ο κ. Παπαδόπουλος ο οποίος, μέχρι στιγμής έχει δημιουργήσει περισσότερες από 500 φωτογραφίες- σχόλια με playmobil.
Με αφορμή την έκθεση ESOSTREFIA, μιλά για την επιστροφή στην αναλογική φωτογραφία, την ατέλεια, τη μνήμη, την τεχνητή νοημοσύνη και την ανάγκη να ξαναβρεί κανείς τον λόγο για τον οποίο ξεκίνησε να φωτογραφίζει
Η έκθεση φωτογραφίας «EcoFrames: Καδράροντας το Περιβάλλον», από τις συλλογές του MOMUS, εγκαινιάζει το πρόγραμμα «Culture in Hospitality», που παρουσιάζεται στο πλαίσιο της Philoxenia 2026
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
17°
