Φωτογραφια

H ιστορία πίσω από τη θρυλική φωτογραφία του Tupac Shakur

O Danny Clinch θυμάται τη στιγμή 20 χρόνια μετά το θάνατο του διάσημου rapper 

daad.jpg
Δημήτρης Αθανασιάδης
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
324556-669261.jpg
DANNY CLINCH

Δολοφονήθηκε και κατέληξε μετά από έξι ημέρες νοσηλείας, στις 13 Σεπτεμβρίου 1996, σε μια υπόθεση που παραμένει ανεξιχνίαστη. Ενέπνευσε και ενόχλησε πολλούς με τις ρίμες του, δημιούργησε ένα μεγάλο ρεύμα στο είδος του, ξέφυγε από τα γκέτο και οι κόντρες του με τα μικρόφωνα της ανατολικής ακτής θα μνημονεύονται εσαεί.

20 χρόνια μετά το θάνατο του αμερικάνου ράπερ που γεννήθηκε ως Λεσέϊν Πάρις Κρούκς αλλά έμεινε στην ιστορία ως Tupac Shakuk aka 2pac aka Makaveli aka Pac, o φωτογράφος Ντάνι Κλιντς μίλησε για το παρασκήνιο της πιο γνωστής φωτογραφίας του μαν στον οποίο χρωστάμε το «Thug Life».

Από την πρακτική του στην Άνι Λίμποβιτς μέχρι τις συνεργασίες του με μουσικούς όπως οι Μπομπ Ντίλαν, Τζόνι Κας, Μπρους Σπρίνγκστιν και Μπιορκ, μεταξύ πολλών πολλών άλλων, ο Ντάνι Κλιντς σκηνοθετεί και φωτογραφίζει για δεκαετίες τους πρωταγωνιστές της μουσικής βιομηχανίας.

Η φωτογραφία που τράβηξε για λογαριασμό του Rolling Stone το Σεπτέμβριο του 1993 συνόδευσε ένα μικρό θέμα για τον Tupac Shakur και τρία χρόνια αργότερα, όταν υπέκυψε στα τραύματα των πολλαπλών πυροβολισμών που δέχτηκε, έγινε πρωτοσέλιδο στο περιοδικό.

«Σκεφτόμουν πως αν αυτός ο τύπος κάνει το μπαμ, θα έχω αυτή τη φωτογραφία» θυμάται ο ίδιος μιλώντας στο TIME. Μια εξομολόγηση για τα ημίγυμνα πορτρέτα του διάσημου ράπερ που πέρασαν στην ιστορία. 

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τάσος Βρεττός
Τάσος Βρεττός: Τα δέντρα χορεύουν στην άκρη της ασφάλτου

Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.

Το φωτογραφικό λεύκωμα «Η Ελλάδα που χάνεται» του Γιάννη Δήμου γίνεται ιστορικό αρχείο και εργαλείο οπτικής παιδείας για τις νέες γενιές.
Από την «Ελλάδα που χάνεται» στην Ελλάδα που χάθηκε;

Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;

Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»
Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»

Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας

Stonehenge
Περιμένοντας τον ήλιο να φανεί – Μέσα στο αρχαίο τελετουργικό του Stonehenge

Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY