Ο Νικόλας Λώτσος κέρδισε τον τίτλο «Φωτογράφος της χρονιάς», αλλά και το 1ο βραβείο στην κατηγορία «Άγρια ζωή» στο διεθνή διαγωνισμό ασπρόμαυρης φωτογραφίας Spider Awards, για να προσθέσει αμέσως μετά στη συλλογή βραβείων και το χρυσό βραβείο για την σειρά Savanna, που πήρε στο διεθνή διαγωνισμό PX3 Grand prix de la Photographie .
Η φωτογραφία της λιονταρίνας που τρέχει κατά πάνω στα όρνεα, τρέποντάς τα σε φυγή από το πτώμα που ξεσκίζουν, μπορεί να είναι μια απαθανάτιση της καθημερινότητας στην αφρικάνικη σαβάνα –άρα ένα τυχαίο κλικ; – όμως βλέποντας την και ο πιο αδαής καταλαβαίνει πως δεν πρόκειται για ένα απλό ενσταντανέ αλλά για ένα έργο τέχνης. Κυκλώνοντας τα πτηνά το κάδρο, μοιάζουν έτοιμα να πετάξουν προς τα σένα (δες το όρνεο πάνω αριστερά), κουβαλώντας στα φτερά τους τη μυρωδιά θανάτου και της βίας. Ο Μπέργκμαν της «Έβδομης σφραγίδας» και ο Κουράσουα του «Ρασομόν» θα την ήθελαν ως πλάνο στις ταινίες τους.
Ο Νικόλαος Λώτσος θυμάται πώς την τράβηξε: «Τέταρτη μέρα στην περιοχή των Μασάι και ξαφνικά στη σαβάνα υπάρχει δράση. Μια μικρή αγέλη λεόντων κατασπαράσσει ένα βουβάλι. Όσο αυτά έτρωγαν, τα βουβάλια επέστρεψαν, τρέποντάς τα σε φυγή. Κατάλαβα πως θα υπάρχει συνέχεια. Πράγματι, την άλλη ημέρα, πρωί- πρωί κρυμμένος σε απόσταση, βλέπω να πλησιάζουν το κουφάρι κατά σειρά τα τσακάλια, μετά οι ύαινες και τέλος τα όρνεα. Αυτή πάντοτε είναι η σειρά και κάθ’ ένα από τα ζώα αναλαμβάνει να συνεχίσει το “τσιμπούσι” από εκεί που το άφησε το άλλο. Την ώρα των όρνεων εμφανίζεται μέσα από τα χορτάρια ένα από τα λιοντάρια, που επέστρεψε με σκοπό να αποτελειώσει ό,τι είχε αφήσει μισό.
Η φωτογραφία είναι έγχρωμη –τραβάω με έγχρωμη ψηφιακή μηχανή– και μετά τη γύρισα σε ασπρόμαυρη-σέπια. Είναι ο δικός μου τρόπος/ σχόλιο/ αναφορά στην Αφρική που χάνεται. Η φωτογραφία μου θέλει να παραπέμπει στην εποχή του Χέμινγουεϊ, του ’20 και του ’30. Εννοείται, πως πείραξα τον φωτισμό της, π.χ. φώτισα πολύ τα άσπρα στα φτερά των όρνεων, τα βουνά πίσω – δεν κάνω ντοκουμενταρίστικη φωτογραφία, αλλά fine art.
Το Spider Awards – ίσως το πιο σημαντικό βραβείο στην ασπρόμαυρη φωτογραφία, το οποίο κρίνεται από σημαντικούς, διεθνούς κύρους, εκπροσώπους της φωτογραφίας και της τέχνης, που συνεργάζονται με διάσημες γκαλερί (TATE, BONHAMS κ.ά..), το National Geographic κ.λπ. –, το πήρα στην κατηγορία “Amateur”. Για να θεωρηθείς επαγγελματίας πρέπει τα έσοδα από τη φωτογραφία να είναι περισσότερο από 50% του συνόλου των εσόδων σου. Η δική μου δουλειά είναι εκπρόσωπος αθλητών. Όχι, πως δεν ασχολούμαι και επαγγελματικά με τη φωτογραφία, αλλά βάση του κανόνα τους δεν μπορώ να μπω στους “επαγγελματίες”.
Την προηγούμενη εβδομάδα κέρδισα και το χρυσό βραβείο για την σειρά “Savanna”, στον επίσης μεγάλο διεθνή διαγωνισμό PX3 Grand prix de la Photographie. Η Αφρική παραμένει για μένα η μεγάλη μου αγάπη. Έχω φωτογραφήσει σαβάνες, ζούγκλες, βουνά, έρημους αλλά και φυλές και όλες μου οι εικόνες θέλω να μεταφέρουν την αγωνία μου για την καταστροφή αυτής της υπέροχης ηπείρου».
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
18°
