Βιβλία καλλιτεχνών, στο χέρι ή τυπωμένα, και μια επίσκεψη σε γκαλερί που δεν μοιάζει με τις άλλες. Φοράς γαντάκια, πιάνεις ένα βιβλίο, κάθεσαι στο τραπέζι και το ξεφυλλίζεις όση ώρα θέλεις. Μοναδική εμπειρία στην Eleftheria Tseliou Gallery. (Ηρακλείτου 3) Στη διάρκεια των ημερών της έκθεσης αυτής, η γκαλερί μετατράπηκε σε βιβλιοθήκη όπου μπορείς να πιάσεις στα χέρια σου ένα έργο και να το ξεφυλλίσεις. Έχεις χρόνο, κι ένα μακρύ τραπέζι με καρέκλες τριγύρω και καλό φωτισμό, να καθίσεις και να απολαύσεις τα βιβλία με την ησυχία σου. Μερικά μπορείς να τα δεις και όρθιος, κάποια άλλα όμως χρειάζονται οπωσδήποτε να καθίσεις για λίγο, όπως το βικτωριανό μυθιστόρημα του Tom Phillips, ένα βιβλίο στο οποίο έχει ζωγραφίσει κάθε σελίδα, και το έχει κάνει σε διάφορες εκδοχές, κάθε χρόνο κι από μία. Αυτή που υπάρχει στην έκθεση διατείνεται ότι είναι η οριστική.
Από τα χρόνια του σχολείου πιστεύω ότι πολλοί από μας καταπιαστήκαμε να φτιάξουμε χειροποίητα βιβλία με ζωγραφιές και κείμενα, μεικτής τεχνικής ας το πούμε. Ο Δαυίδ Σαμπεθάι, που είχε την ιδέα αυτής της έκθεσης, η οποία βέβαια δεν μπορεί να λειτουργήσει εμπορικά για την γκαλερί, δεν πουλιούνται τα έργα, από μικρό παιδί ζωγράφιζε παντού. Είναι ένας ανεξάντλητης φαντασίας και δημιουργικότητας νέος καλλιτέχνης, για τον οποίο πιστεύω ότι θα ακούμε πολλά στο μέλλον, και πρότεινε στην Ελευθερία Τσέλιου να εκθέσει μια συλλογή παρόμοιων βιβλίων, ελληνικών και ξένων. Το αποτέλεσμα είναι μαγευτικό και η εμπειρία απολύτως μοναδική. Περνά ώρες κανείς στις αίθουσες της γκαλερί βρίσκοντας την οικεία αίσθηση μιας βιβλιοθήκης που σου αποκαλύπτει κάτι πέρα από ολοκληρωμένα έργα. Είναι σα να εντρυφείς στις σημειώσεις των ζωγράφων, σα να διαβάζεις αρχαία βιβλία, να παρακολουθείς προσωπικές πορείες. Έτσι όπως έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε με διαφορετικό τρόπο τις δουλειές των εικαστικών, η παράθεση αυτή ενός τόσο ιδιαίτερου μέσου ξανανιώνει τα μάτια και το μυαλό. Φτάνει βέβαια να δεχτείς το ρυθμό του είδους αυτού της ανάγνωσης, πιο γρήγορο από βιβλίο, πιο αργό από πέρασμα σε έκθεση.
Εκτός από βιβλία καλλιτεχνών υπάρχουν και ιστορικές εκδόσεις, δανεικές από ιδιωτικές συλλογές, όπως των Marcel Duchamp - Richard Hamilton, Gerhard Richter, Nobuoshi Araki, Gilbert and George, Edward Ruscha, Allan Kaprow, Γάννη Τσαρούχη, William Kentridge, Richard Hamilton, Ito Jakuchu, Ulisses Carrion, Νίκου Εγγονόπουλου, Tom Phillips, Dan Flavin, Robert Filliou, Felix Gonzalez Torres, Wolf Vostel, Anne Carson, Roni Horn, Daynita Singh, Jan Voss, Αλέξη Ακριθάκη, Marcel Broodthaers, Arnulf Reiner, Boyle family, Γιάννη Κεφαλληνού, Jean Francois Bory, Luis Jakob, Bruno Munari, Hanna Schimek, Tom Wasmuth, Δημήτρη Γαλάνη, Claes Oldenburg, Christian Boltanski, καθώς και των Αντωνάκη, Στέμνα Ασέμι- Χριστίνα Τζιάλλα, Αντώνη Βάθη, Μαρία Γεωργούλα, Γιάννη Γκανά. Ιωάννα Γουζέλη, Κώστα Γουζέλη, Μαρία Ευσταθίου, Απόστολου Καραστεργίου, Μάρκου Καμπάνη, Πέγκυ Κλιάφα, Ηλία Κοέν, Δημήτρη Κοντού, Ανδρέα Λυμπεράτου, Γιάννη Μιχαηλίδη, Μαργαρίτας Μυριογάννη, Αλίκης Παναγιωτοποόυλου, Νίνας Παπακωσταντίνου, Δαθίδ Σαμπεθάι, Κύριλλου Σαρρή, Σοφία Σταυροπούλου, Κώστα τσώλη, Γιώργου Χατζημιχάλη, Max Eulitz, Aidan Koch, John Yaner, Cube Art Editions, Deste Foudations Publications.
Από την Παναγία που θήλαζε τον Χριστό μέχρι τη σύγχρονη τέχνη, η ιστορία του αποκαλύπτει πολλά περισσότερα για την κοινωνία παρά για το ίδιο το γυναικείο σώμα
Μαρίνα Καρέλλα, Αλεξάνδρα Αθανασιάδη, Νικομάχη Καρακοστάνογλου και Δέσποινα Φλέσσα δημιουργούν έναν διάλογο γύρω από τις έννοιες της συνέχειας, της μεταμόρφωσης και της εξέλιξης
Η επιμελήτρια της 9ης Μπιενάλε συζητά με τους Y2K architects και το Studio Precarity για την αρχιτεκτονική, την οπτική ταυτότητα, τις δυσκολίες και την κληρονομιά της διοργάνωσης
17°
