Χαρακτήρες καλτ ταινιών που αποδίδονται με το στιλ της οθωμανικής τέχνης του 16ου αιώνα. Οι μινιατούρες, οι σχηματοποιημένες συνθέσεις και τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα που χαρακτηρίζουν τα αραβουργήματα της ισλαμικής τέχνης, στην οποία απουσίαζαν οι αποτυπώσεις έμψυχων όντων, συνδυάζονται με τη θεματική χολιγουντιανών ταινιών.
Ο Murat Palta, από την Κωνσταντινούπολη, διάλεξε ως αντικείμενο της διπλωματικής του εργασίας να εικονογραφήσει με την πιο κοσμική πτέρυγα της ισλαμικής τέχνης, την οθωμανική, μια σειρά δημοφιλών κινηματογραφικών τίτλων. Οι φονταμενταλιστές μπορεί να το βρουν και βλάσφημο και επικίνδυνο, οι δοκησίσοφοι κριτικοί τέχνης κιτς, τι πιο ενδιαφέρον όμως όταν δύο διαφορετικοί πολιτισμοί επικοινωνούν μεταξύ τους;
A Clockwork Orange, 1971
H κινηματογραφική μεταφορά της δυστοπικής σάτιρας του Anthony Burgess από τον Stanley Kubrick, που παίζει να είναι και πιο διαδεδομένη από τα ομηρικά έπη. Οι βίαιες σκηνές, το φουτουριστικό Λονδίνο και ο επικεφαλής της συμμορίας Alex σε μία από τις πιο κλασικές στιγμές του φιλμ.
Το θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, τα απόκοσμα όντα που ο Ridley Scott σκηνοθέτησε και ο ελβετός σουρεαλιστής εικαστικός H.R Giger ανέλαβε να σχεδιάσει, επέστρεψαν φέτος ως prequel με τον «Προμηθέα». Στο διάστημα κανένας δεν μπορεί να ακούσει την κραυγή σου, ειδικά όταν το τέρας βγει από το στομάχι σου.
Εξ όσων θυμάται ο Henry Hill, «πάντοτε ήθελε να είναι γκάνγκστερ». Τα «Καλά Παιδιά» του Martin Scorsese που βασίστηκαν στο μυθιστόρημα “Wiseguy” του Nicholas Pileggi, φιγουράρουν στις λίστες των must see μαφιόζικων φιλμ και, όπως δήλωσε ο σκηνοθέτης των “Sopranos” του HBO, είναι το Κοράνι για τη δημοφιλή σειρά. O Murat Palta φαίνεται να πιστεύει το ίδιο και διάλεξε να αποτυπώσει τη σκηνή ταφής του Billy Bats.
Inception, 2010
Αποκομίζοντας εκτός από βραβεία Όσκαρ, εισπράξεις 800 εκατομμυρίων δολαρίων, το “Inception” του Christopher Nolan δέχτηκε τον κριτικό έπαινο για την πρωτοτυπία και την ατμόσφαιρά του. Οι ονειροκλέπτες του φιλμ σε μια oriental αναπαράσταση.
Kill Bill Vol. 1, 2003
«Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που σερβίρεται κρύο» και το αίμα των θεατών πάγωσε αρκετά με τις splatter σκηνές που ο Tarantino φρόντισε να εντάξει τόσο στο πρώτο όσο και στο δεύτερο μέρος της ιστορίας. Η αιμοβόρα χορογραφία εισόδου των πολυάριθμων Crazy 88s και η μονομαχία τους με τη «νύφη» Uma Thurman, άκρως ενδεικτική.
«Χάμπουργκερ, η κορωνίδα ενός θρεπτικού πρωινού», διατείνεται ο Samuel L. Jackson ως Jules, λίγο πριν ο Brett αποχαιρετήσει πρόωρα το φιλμ, και παρέα με τον Vincent Vega συνεχίσουν την περιήγησή τους στις νεονουάρ διαδρομές του Tarantino.
Scarface, 1983
Ο «Σημαδεμένος» Tony Montana των Brian De Palma και Oliver Stone με τις γραφικές ατάκες και το περίσσιο νταηλίκι μπορεί να εμπνέει τον κάγκουρα της γειτονιάς με το αλήτικο παπάκι, πλην όμως, δεν παύει να είναι από τις φιγούρες της αγνής eightίλας. Say hello to my little friend και πυρ ομαδόν.
Terminator 2: Judgment Day, 1991
Στη συνέχεια της πρώτης ταινίας του James Cameron, o «Εξολοθρευτής» Άρνι καβαλάει τη μηχανή του, φορά το perfecto δερμάτινο μπουφάν και μαθαίνει ισπανικά για να εκστομίσει τα “Hasta La Vista, Baby” και εν συνεχεία να εκλεχθεί κυβερνήτης της Καλιφόρνια, με τις γνωστές επιδόσεις της διοικητικής του θητείας. Εδώ με τον μικρό John Connor σε κάποιο άτι της Ανατολής.
The Godfather, 1972
Η δυναστεία του εγκλήματος, όπως την εξιστόρησε ο συγγραφέας Mario Puzo το 1969, παρήγαγε την ομώνυμη κινηματογραφική τριλογία και ο Marlon Brando αρνείται να παραλάβει το βραβείο Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου διαμαρτυρόμενος για τον τρόπο μεταχείρισης των Ινδιάνων από τη βιομηχανία του θεάματος.
The Shining, 1980
Η συγγραφική «Λάμψη» του Stephen King, η σκηνοθετική προσέγγιση του Stanley Kubrick και η ερμηνεία του Jack Nicholson ως Jack Torrance αρκούν και περισσεύουν για να φτιάξουν ένα πειστικό φιλμ.
Star Wars Episode IV: A New Hope, 1977
Φωτόσπαθα, Jedi, Αυτοκρατορία, η Δύναμη της Σκοτεινής Πλευράς και η επιτυχημένη διαστημική όπερα του George Lucas, που κάποιοι αγαπούν ψυχωτικά και κάποιοι άλλοι θεωρούν «παραφερνάλιο της κρίσης πολιτισμού που επέφερε ο εμπορικός κινηματογράφος».
Το αφιέρωμα χωρίζεται σε έξι ενότητες που καλύπτουν ολόκληρη την καριέρα του: από την πρώιμη περίοδο στη Φλωρεντία, έως τα εμβληματικά πορτρέτα femmes fatales στο Παρίσι.
Η φετινή διοργάνωση μοιάζει να θέτει ένα ερώτημα που ξεπερνά την ίδια την τέχνη: Πώς μπορούμε να υπάρχουμε μέσα σε έναν κόσμο που απαιτεί διαρκή αντίδραση, διαρκή εικόνα, διαρκή θέση;
Η έκθεση «Κ. ή ο συλλογικός τρόμος του ατομικού» από το Ίδρυμα Η Άλλη Αρκαδία ξεκίνησε το ταξίδι της στην Αθήνα το 2024 και θα παρουσιαστεί τον Μάιο στο Clam Gallas Palace
17°
![Γιάννης Ψυχοπαίδης, «Χρησμός» [τρίπτυχο], 2003](/images/480x480/1/jpg/files/2026-05-19/psychopaidis_goulandri-1.webp "Γιάννης Ψυχοπαίδης, «Χρησμός» [τρίπτυχο], 2003")
