Η Ελένη Ψυχούλη ζει στο εξοχικό της Μπάρμπι

Η Ελένη Ψυχούλη, στο οικογενειακό της εξοχικό στο νότιο Πήλιο, ψάχνει παιδικές μνήμες και στήνει ενήλικα παιχνίδια, μπερδεύοντας γλυκά μοναδικά κιτς ευρήματα από downtown παζάρια, εκτυφλωτικό φως και ακόμα πιο εκτυφλωτικά εμπριμέ. Η αυλή είναι μέσα στις ελιές, με πανοραμική θέα στο χωριό και το θαλασσινό τοπίο.

Της Μαρίας Κουρή - Φωτό: Κώστας Πηγαδάς

Γιατί διάλεξες το Πήλιο για να φτιάξεις το εξοχικό σου;

Δεν το διάλεξα, εκείνο με επέλεξε, μέσα από το οικογενειακό μου κύτταρο, αφού τυγχάνει τόπος καταγωγής του πατέρα μου. Σ’ αυτό εδώ το χωριό έχω περάσει όλα τα καλοκαίρια και όλες τις γιορτές από 0 μέχρι 18 ετών. Στη συνέχεια έριξα πίσω μου μαύρη πέτρα, καθότι τα μέρη της καρδιάς μου βρίσκονται μακριά από δω, στη Σύμη, τη Ρόδο, τη Χάλκη και το Καστελόριζο. Κατά έναν τρόπο, εδώ πάντα θα νιώθω εξόριστη από όσα αγαπώ, σαν ξεκομμένη από τα συναισθηματικά μου τοπία.

Στο καθιστικό το λευκό κάνει κόντρες με τα αντισυμβατικά, πληθωρικά εμπριμέ

Τότε, ποια τύχη σε έριξε εδώ;

Αυτό ήταν το οικογενειακό μας σπίτι των διακοπών. Το κληρονόμησα όταν πέθανε ο πατέρας μου και τότε αυθόρμητα, η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό ήταν να το πουλήσω, κάπως σαν να ήθελα να απαλλαγώ μια και καλή απ’ ό,τι μου θύμιζε μια εφηβεία που κακοφόρμισε. Το βλέμμα του μεσίτη, «δεν πουλάς στις μέρες μας μια παραθαλάσσια ιδιοκτησία με θέα», με έπεισε να το κρατήσω, στην ουσία να αντιμετωπίσω το παρελθόν και να το φέρω στα μέτρα μου. Δύσκολη υπόθεση.

Παλιά ήταν σε παραδοσιακό στιλ;

Όσοι σκέφτονται Πήλιο, σκέφτονται τα αρχοντικά της Τσαγκαράδας. Υπάρχει, όμως, και το θαλασσινό νότιο Πήλιο, που αποτελείται στην ουσία από επίνεια των μεγάλων χωριών. Τα σπίτια της περιοχής είναι λιτά και απλά, χωρίς ιδιαίτερο ρυθμό, φτιαγμένα για να στεγάσουν τις απλές, καλοκαιρινές ανάγκες των ανθρώπων.

Άλλαξες απλά το ντεκόρ ή προχώρησες σε μεγαλύτερες παρεμβάσεις;

Το σπίτι αυτό χτίστηκε το ’66 μέσα σε μια νύχτα, καθότι εκτός σχεδίου. Στην τελική του μορφή είχε όλα τα χαρακτηριστικά της δεκαετίας: μωσαϊκά πλακάκια, ξύλινα ρολά, φερ-φορζέ κάγκελα, περισσότερα δωμάτια από όσα άντεχαν τα τετραγωνικά του. Φρίκη. Στην ουσία, όμως, ένιωθα τυχερή που δεν είχα να ακολουθήσω ένα συγκεκριμένο τοπικό αρχιτεκτονικό ρυθμό, που το σπίτι ήταν σαν καμβάς για να χτίσω πάνω του το ντεκόρ που ονειρευόμουν. Στο τέλος, έμεινε μόνον ο σκελετός.

Και ποιο ντεκόρ ονειρευόσουν;

Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν χρώμα και φως. Έπρεπε να αντικαταστήσω το παλιό σκοτάδι και την παλιά θλίψη με χαρά. Τίποτ’ άλλο. Στο τέλος, βέβαια, από το πολύ φως και το υπερβολικό εμπριμέ χρειάζεται να κυκλοφορείς με γυαλιά ακόμη και στην κουζίνα. Από κει και πέρα είχα να παλέψω με τη γνώμη της μαμάς, που οραματιζόταν κάτι γενικώς σε ρουστίκ, την αισθητική του τοπικού εργολάβου και το γιο μου, που ακόμη είναι έξαλλος που αναγκάζεται να μένει στο σπίτι της Μπάρμπι, όπως λέει. Για να φανταστείς, πέρσι, προτιμούσε να κοιμάται στα γειτονικά ενοικιαζόμενα δωμάτια και ντρέπεται που το σπίτι μας είναι το μοναδικό στο χωριό (που φυσικά λατρεύει την αοριστία που λέγεται «γήινοι τόνοι») με φιστικί παντζούρια.

Πόσο σε ικανοποιεί το αποτέλεσμα;

Όσο μια πετυχημένη ψυχανάλυση. Αν λατρεύω κάτι, είναι ο ήλιος. Μ’ αυτό το σπιτάκι κατάφερα να μετουσιώσω τον ήλιο σε ύλη, να τον μεταμορφώσω σε χώρο, ακόμη και μέσα στο καταχείμωνο. Ωστόσο, πολλές φορές χρειάζεται προσπάθεια για να το «δω» όπως είναι. Στις αφηρημένες κινήσεις της καθημερινότητας νομίζω πως ζω ακόμη στο σπίτι της πρώτης, παιδικής μου μορφής. Πολλές φορές σκουντουφλάω σε έναν καινούριο τοίχο, ασυναίσθητα ψάχνω μια πόρτα που δεν υπάρχει πια. Τα σπίτια, εν πολλοίς, είναι μνήμη.

Στην κρεβατοκάμαρα, ναΐφ ζωγραφική, απλές λύσεις και πολύ χρώμα

Ζωή με στιλ

1 Η Ελένη Ψυχούλη μάς λέει πώς επίπλωσε το σπίτι της με συγκεκριμένο σχέδιο, ελάχιστα χρήματα και πολύ τρέξιμο.

2 Το shopping της χαράς. Στην 3ης Σεπτεμβρίου ανακάλυψα φοβερό μαγαζί με ινδικά έπιπλα, έφερα τα κρετόν των καναπέδων από το Κάιρο, αγόρασα παλιές πιατέλες από την προίκα της κολλητής μου Κίτυς, κατέβασα από την αφάνεια τις πορσελάνες της προγιαγιάς μου.

3 Η Μπάρμπι πάει για ψώνια. Καδράρισα αφίσες από τα θρησκευτικά μαγαζιά της Αιόλου, έραψα μαξιλάρια από τα ρετάλια της Καπνικαρέας, «τσάκισα» τα Pallet και το Planet Home, τα φο-λουλουδάδικα του Ψυρρή, το υπαίθριο παζάρι της Ερμού.

4 Το κιτς τρώει τη φτήνια. Τα υπόλοιπα τα συμπλήρωσαν τα κιτς αξεσουάρ από παλιά υαλοπωλεία και οι… ευγενικές προσφορές των φίλων. Ούτως ή άλλως απεχθάνομαι τα ακριβά έπιπλα και τη Μάο στολή του Ikea.

Στην τραπεζαρία το βλέμμα του Χριστού ανοίγει την όρεξη, στον τοίχο ο κούκος κυλάει το χρόνο και στην εταζέρα τα πιατικά από την προίκα της καλύτερης φίλης της