Άρωμα μουσείου

Ο Άγγελος Δεληβοριάς στο γραφείο του στο Μουσείο Μπενάκη.

Όταν το νεοκλασικό μέγαρο του μουσείου στέγαζε ακόμα την οικογένεια του Εμμανουήλ Μπενάκη, το γραφείο βρισκόταν στο υπερυψωμένο ισόγειο, δεξιά της κεντρικής εισόδου, σε μια αίθουσα με επιτοίχια ξυλόγλυπτη επένδυση και τζάκι. Εκεί όπου άλλοτε συναντούσε κανείς τον Ελευθέριο Βενιζέλο και άλλες προσωπικότητες της πολιτικής, είναι σήμερα αναπτυγμένες οι υπηρεσίες του πωλητηρίου. Με τη ριζική αλλαγή του κτιριακού προορισμού, ο ιδρυτής του μουσείου μετέφερε το γραφείο στους ημιυπόγειους χώρους, εκθέτοντας στην αρχική του θέση τις συλλογές του Αγώνα της Ανεξαρτησίας. Στους ίδιους παραμένει και το δικό μου γραφείο, πλησιέστερα προς τη βιβλιοθήκη και τα διάφορα τμήματα του προσωπικού που επωμίζεται την ευθύνη της μουσειακής λειτουργίας. Στο κέντρο δηλαδή της καθημερινής βαβούρας με την οποία συναρτάται η αθέατη κυρίως πλευρά των μουσειακών υποχρεώσεων, η αφανής όσο και ελάχιστα συνειδητοποιημένη σημασία κάθε εσωτερικής δραστηριότητας.

Αυτή ακριβώς η καθημερινή δουλειά με τον παρανοϊκό της ρυθμό είναι υπεύθυνη για το χάος που επικρατεί κατά κανόνα στα υπερφορτωμένα από χαρτιά και βιβλία έπιπλα: στα πολλά έγγραφα τα οποία πρέπει να απαντηθούν, στις αναρίθμητες σημειώσεις με αριθμούς τηλεφώνων για επείγουσες επικοινωνίες, στις γραπτές υπενθυμίσεις επικείμενων ραντεβού ή προσκλήσεων που καλό θα ήταν να αποφευχθούν. Και επιπλέον στοιβαγμένες εκδόσεις που δεν έχουν καν φυλλομετρηθεί και πακέτα με δώρα που δεν έχουν ακόμα ανοίξει. Γι’ αυτό και εντυπωσιάζομαι από τη φαινομενικά σχετική τάξη της φωτογραφικής απεικόνισης του γραφείου μου, τείνοντας να πιστέψω ότι αν δεν οφείλεται στην αποφασιστική παρέμβαση μιας ευσυνείδητης καθαρίστριας με την ευκαιρία κάποιας συμπτωματικής απουσίας μου, μόνο ως πραγματική δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.

Το εξαιρετικά περιορισμένο γραφείο μου, διαστάσεων μόνο 4 x 4 μ., το μοιράζομαι πάντως με το συνεργάτη μου Σταύρο Βλίζο, βαθύ γνώστη και της ηλεκτρονικής τεχνολογίας, καθώς οι επιδόσεις μου στους υπολογιστές εξακολουθούν να είναι νηπιακού επιπέδου. Σ’αυτόν ανήκει άλλωστε το laptop που διακρίνεται στο πλαϊνό τραπέζι. Εδώ περνάω τον περισσότερο και πιο παραγωγικό μου χρόνο. Αν μάλιστα μπορούσα να εξοικονομήσω έστω και κάποιο ελάχιστον επιπλέο αέρα κινητικής ελευθερίας, θα προσέθετα ένα ράντζο για τον απολύτως απαραίτητο –στην ηλικία μου– μεσημεριανό ύπνο.