Είναι άλλο πράγμα τα λάθη ενός πολιτικού προσώπου και άλλο το τσίρκο της προσωπικής άποψης
Σ’ ένα παλιό βιντεάκι του Nowness, της πρώτης, πιο σουρεάλ περιόδου της πλατφόρμας, κορίτσια πάνω σε πανύψηλα τακούνια γκρεμοτσακίζονται το ένα μετά το άλλο, αργά ή γρήγορα. «Κάποτε όλες πέφτουν» ήταν ο τίτλος του βίντεο και για κάποιο λόγο το θυμήθηκα τώρα που η αποπομπή της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ από την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα θυμίζει άγριο στραβοπάτημα και θορυβώδη πτώση.
Και η αλήθεια είναι ότι και η προπονημένη στα τακούνια Γκιλφόιλ κάποτε παραλίγο να πέσει, βλέπεις δεν αποχωριζόταν τις φιάπες και τα στιλέτοζ της ούτε για να επιβιβαστεί σε κότερο, αλλά αυτό είναι δικό της θέμα. Ας το κρατήσουμε αυτό. Δικό της θέμα δεν ήταν τα μπουζούκια, τα σαλιαρίσματα με τραγουδιστές, οι «σφήνες» σε ενεργειακά ζητήματα, τα φακελάκια και τα ακριβά δωράκια.
Όμως, δεν κρίνεται γι’ αυτά και αυτό είναι ένα φάουλ και του φεμινιστικού κόσμου και των media. Όλες τις προηγούμενες ημέρες έχουν γραφτεί αίσχη για τα «ξεχειλωμένα χείλη», τα «πεσμένα στήθη», τις τρέσες, τα νύχια, τα ρούχα, τα παπούτσια που δεν ήταν στο ύψος των περιστάσεων και της ιδιότητάς της. Και το ωραίο; Άρχισαν να ξετσουμίζουν και δεξιοί (και επώνυμοι) χρήστες των social media που όταν πρωταφίχθηκε η Γκίλφοϊλ στη χώρα μας πολύ ευχαρίστως θα της έγλειφαν και τα τακούνια και την είχαν με το «’σεις» και με το «σας».
Την ίδια στιγμή, η αριστερή πτέρυγα, η πάντα ευαίσθητη σε ζητήματα σεξισμού και διασταυρούμενων διακρίσεων είναι σα να φοβάται να επισημάνει το πόσο λάθος είναι το να εστιάζεις στην εξωτερική εμφάνιση για να ασκήσεις κριτική για αδικήματα νομικής / πολιτικής φύσεως.
Εμπλεκόμενη σε περίεργα deals και υποθέσεις χρηματισμού η αποπεμφθείσα διπλωμάτισσα / πρώην τηλεοπτική σχολιάστρια / υποστηρίκτρια MAGA; Πιθανότατα.
Άνθρωπος χαμηλών αξιακών ντεσιμπέλ; Έτσι φαίνεται.
Αερολόγος της ανοησίας που επί μνημονίων της έφταιγαν οι τεμπέληδες και τζαμπατζήδες Έλληνες και μετά αναγκάστηκε σε ολόσωστη κυβίστηση για να πατήσει το πόδι της στην Ελλάδα; Ναι και ναι.
Όμως, τι σχέση έχουν, όλα αυτά με το πώς μοιάζει; Με το αν έκανε πλαστικές; Με το αν της αρέσουν οι τρέσες και τα γαμψά νύχια;
Άραγε, πώς θα αντιδρούσε ο (Τζίμι) Κίμελ, αν κάποιος χαρακτήριζε μία πολιτικό των Δημοκρατικών, «μπουχέσα», «αξύριστη», «μουστακαλού» (στερεοτυπικοί έμφυλοι χαρακτηρισμοί για γυναίκες της Αριστεράς και του Δημοκρατικού τόξου);
Λογικά, θα εξοργιζόταν και θα είχε και δίκιο. Θα επρόκειτο για σκληρό shaming όλων των ειδών, σεξισμό βγαλμένο από το textbook της far right. Ο ίδιος πάντως δεν είχε κανένα να πρόβλημα να την αποκαλεί Pepe the frog (ο γνωστός διαδικτυακός βάτραχος), κοροϊδεύοντας τα χείλη της.
Και για να το πούμε ακόμα πιο απλά: το ζήτημα εδώ δεν είναι η Γκίλφοϊλ. Είναι το εργαλείο με το οποίο της ασκείται κριτική, μονήρες και μοχθηρό, εξ ορισμού μισογυνιστικό και πολύ μακριά από το ζητούμενο της ευθύνης και της λογοδοσίας.
Το θέμα είναι, μαζί με την ανύπαρκτη κληρονομιά που αφήνει ως πρεσβειρα των ΗΠΑ στο ελληνικό έδαφος, να μη μας αφήσει ή μάλλον να μην επιτείνει και το κουσούρι του να εγκαταλείπουμε τα γεγονότα και να ασκούμε κριτική σε κοιλιές, στήθη και fillers. Ειδικά, όταν η θεατρικότητα / επιτελεστικότητα της γυναικείας εμφάνισης προσφέρεται για τέτοιου είδους σχόλια.
Φυσικά και να κριθεί η Γκίλφοϊλ για ό,τι έκανε, αλλά όχι για το πώς δείχνει.
Στην τελική, λογοδοσία και αντισεξισμός δεν είναι δρόμοι αντίθετοι. Μπορούν και να τέμνονται.
16°
