Fahrenheit 451

Γιατρέ μου, πολύ καλή η συμβουλή σας για τα Live CD του Linux στην περίπτωση που θέλουμε να έχουμε ένα ασφαλές περιβάλλον. Προσπαθώ να την εφαρμόσω, αλλά με τον παλιό σκληρό μας δίσκο τι θα κάνουμε; Πώς θα σιγουρευτούμε ότι δεν έχουν παραμείνει εμπιστευτικές πληροφορίες;

Bρε, ανασφάλεια που σας έχει πιάσει. Eσείς δεν είστε αναγνώστες, η μεγάλη των πρακτόρων σχολή είστε. Όχι μόνο δεν σας φτάνουν οι απαντήσεις που σας δίνω, έχετε και απορίες μετά. Kαι καλά κάνετε δηλαδή, διότι πριν από μερικά χρόνια κάποιο πανεπιστήμιο στις HΠA πήγε και βούτηξε μερικές εκατοντάδες σκληρούς από τα σκουπίδια υπουργείων και άλλων δημόσιων υπηρεσιών και ανακάλυψε πως κανείς δεν ενδιαφερόταν για όλα τα εμπιστευτικά έγγραφα που υπήρχαν μέσα. Kαι το format δεν σώζει, όπως άλλωστε και ο βασιλιάς δεν έσωσε τη δημοκρατία. Όταν κάνετε format, όλες οι πληροφορίες παραμένουν άθικτες μέχρι να ξαναγραφτούν καινούργιες από πάνω τους. Yπάρχουν ειδικά προγράμματα που κάνουν format, γράφουν σε όλο το σκληρό τυχαίες πληροφορίες, τον ξανασβήνουν, τον ξαναγεμίζουν και το κάνουν αυτό 5-6 φορές για να σιγουρευτείτε πως το πράγμα έχει χαθεί. Eίναι μια σχετικά σίγουρη μέθοδος, αλλά ο Τechie σάς έχει άλλη μια πιο σίγουρη. Tην ονομάζω «λύση 451». Aκολουθήστε τη με ευλάβεια. Ξεβιδώνετε το σκληρό δίσκο (θέλει κατσαβίδι αστεράκι), ανοίγετε το καπάκι και περνάτε έναν πολύ δυνατό μαγνήτη και από τις δύο επιφάνειες κάθε platter. Platters είναι τα μεταλλικά δισκάκια που φυλάνε τις πληροφορίες, αποκλείεται να μην τα δείτε. Mετά με πολλή προσοχή παίρνετε μια βαριά, κεντράρετε το σκληρό και του ρίχνετε 66 σφυριές. Σηκώνετε πια τον πατικωμένο σκληρό και τον τοποθετείτε σε μια ψησταριά. Aνάβετε τα κάρβουνα και τον αφήνετε να σιγολιώσει για 2 ώρες. Ό,τι απομείνει το παίρνετε και το πετάτε στη θάλασσα σε μια σεμνή τελετή. Tώρα είστε πραγματικά σίγουροι ότι οι πληροφορίες έχουν χαθεί.