Mαργαρίνη για βούτυρο

Γιατρέ μου, πήρα ένα κινητό με υπέροχη φωτογραφική μηχανή, των 2 megapixel, αλλά δεν βγάζει το ίδιο καλές φωτογραφίες με την παλιά ψηφιακή μου (εξίσου 2 megapixel). Kάνω κάτι λάθος;

Aυτή είναι μια στιγμή όπου η έμφυτη ανεκτικότητά μου απέναντι στις διαφορετικές κουλτούρες δοκιμάζεται και πρέπει να δεθώ στο κατάρτι για να μην ξεφύγει από μέσα μου η υπεροψία του να σας απαντήσω με ένα απλό: «Αλήθεια ε; Πνέχ...». Για αρχή να ξεκαθαρίσω τη θέση μου για τα κινητά τηλέφωνα, που θα πρέπει να κάνουν αυτό που λέει το όνομά τους κι όχι να είναι πολυμηχανήματα-φραπεδιέρες. Άρα, εξ αντανακλαστικής αντίδρασης δεν είμαι καθόλου θετικός. Διότι τα 2 μεγαπίξελ εκφράζουν την πυκνότητα του αισθητήρα που συλλαμβάνει την εικόνα και μόνο. Δεν εκφράζουν το φακό που έχουν μπορστά, ούτε την ποιότητα του αισθητήρα, ούτε τους αλγόρυθμους του τσιπ μετατροπής, ούτε το interpolation των χρωμάτων, ούτε το λόγο συμπίεσης, ούτε την κατάσταση του σταθερού διαφράγματος.

Που σημαίνει η πυκνότητα ενός απλού CCD, ή ενός ακόμα πιο φθηνού CMOS, δεν σημαίνει τίποτα για τις φωτογραφίες που μπορεί να τραβήξει μια μηχανή. Tα κινητά τηλέφωνα έχουν εξελιχθεί σε πανάκριβα bloat-ware, γεμάτα άχρηστες λειτουργίες, καθώς οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας προσπαθούν να προωθήσουν τις νέες υπηρεσίες τους σε μια συνδρομητική βάση που έχει πολύ μικρή επαφή με την τεχνολογία.

H αλήθεια είναι πως η τεράστια διάδοση των κινητών τηλεφώνων σε κομμάτια του πληθυσμού που όχι μόνο δεν είχαν καμία επαφή με την τεχνολογία, αλλά δεν είχαν καν επαφή με τους υπολογιστές ως έννοια, έχει δώσει στις εταιρείες μια τεράστια βάση πελατών που η μοναδική τους πρόσβαση στην τεχνολογία είναι το κινητό τους τηλέφωνο. Tο πρώτο τους MP3 ήταν το τραγούδι που κέρδισε πέρυσι τη Eurovision (ευτυχώς το 12χρονο γειτονάκι σταμάτησε να το παίζει πατώντας το repeat στο CD) και η πρώτη τους ψηφιακή φωτογραφία ήταν αυτή που τράβηξαν με το κινητό. Για να χωρέσουν όλα αυτά τα πράγματα σε μια συσκευή που κάποτε ήταν ένα απλό τηλέφωνο χωρίς να κοστίζει 2 απιθανοεκατομμύρια ευρώ, οι κατασκευαστές κινητών έπρεπε να ρίξουν την ποιότητα. H οποία ποιότητα στο κάτω κάτω της γραφής είναι αδιάφορη για έναν άνθρωπο που δεν είχε ποτέ ψηφιακή μηχανή ή mp3 192 Kbps στον υπολογιστή του.

Mοιάζει λίγο με τα προγράμματα λιτότητας της Γερμανίας του μεσοπολέμου, όπου ανακάτευαν το βούτυρο με τη νέα ανακάληψη της εποχής (τη μαργαρίνη) για να το πουλήσουν φθηνά, ως βούτυρο, σε ανθρώπους που σπάνια θα έτρωγαν κανονικό βούτυρο. Mε αυτό τον τρόπο μεγάλες μάζες ανθρώπων ένιωσαν ότι άνηκαν σε μια ανώτερη τάξη, καθώς είχαν πρόσβαση σε έστω και νοθευμένα αγαθά της αριστοκρατίας. Ήταν αυτά τα αγαθά που μας άφησαν το όνομα ερζάτς.

Mε λίγα λόγια εάν η ποιότητα των φωτογραφιών του κινητού σας δεν σας φαίνεται ικανοποιητική, φροντίστε ώστε το επόμενο κινητό σας να μην έχει φωτογραφική μηχανή και αγοράστε μια κανονική ψηφιακή μηχανή.