Αθηνά Κλήμη: «Οι Σπέτσες για μένα ήταν, είναι και θα είναι πάντα εκεί»

Αν μου έλεγες στα 16 μου ότι οι Σπέτσες θα ήταν το νησί μου, δεν θα το πίστευα... Βέρα Χανιώτισσα, κι όμως η αρχόντισσα του Αργοσαρωνικού κατάφερε από τα σχολικά μου χρόνια μέχρι και σήμερα να κερδίσει την καρδιά μου. Να αγαπώ το παγωτό τους, να μου θυμίζουν πώς είναι να κάνεις ποδήλατο και να νιώθεις ξεγνοιασιά λες και δεν έχεις υποχρεώσεις και να βρίσκεις παραλίες-θησαυρούς σε ένα νησί που όλοι πιστεύουν ότι δεν έχει – η κυριότερη, άδικη φήμη που ακολουθεί τις Σπέτσες εδώ και χρόνια.

Εκεί μεγάλωσα, στο εξοχικό της παιδικής μου φίλης της Βαρβάρας. Εκεί ωρίμασα, πηγαίνοντας με τον σύντροφό μου για το Spetses Marathon και κολυμπώντας 1.000 χλμ. open sea ξεπερνώντας τα όριά μου. Εκεί θέλω να γεράσω, στο εξοχικό μου –κάνω manifest–, τρώγοντας αμυγδαλωτά Σπετσών κι αφήνοντας τα παιδιά μου ελεύθερα να ζήσουν ωραία καλοκαίρια όπως τα έζησα εγώ, με φίλες και φίλους που θα κρατήσουν μια ζωή.

1,2,3… βουτάμε σε αναμνήσεις. Στην τρομερή ταραμοσαλάτα του Ταρσανά, στην τέλεια Margarita –σε shaker– του Κυρ Κώστα στο Spetsa Bar, στην τραγανή πίτσα του Απάνεμο, στη μπαμπάτσικη κρέπα της Niso Creperie – απαραίτητη πρωινή στάση έπειτα από μεγάλες βραδιές. Και μια και μίλησα για μεγάλες βραδιές, οι νύχτες μας ξεκινούσαν στο Rendez-Vous, το επικό μπαράκι στον Άγιο Μάμα. Εκεί όλο το νησί έδινε το άτυπο ραντεβού του για τα πρώτα σφηνάκια. Ή λευκή τεκίλα, πάντα με φέτα λεμόνι –τότε δεν ήταν της μόδας το lime– ή το Β-52 τότε ήταν τα φόρτε του. Η φιέστα εκεί έκλεινε πάντα με το «New York, New York» του Φρανκ Σινάτρα. Δεν λένε ότι η Νέα Υόρκη είναι η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ; Ίσως τελικά να υπήρχε ένας παραλληλισμός.

Εννοείται λοιπόν πως το τραγούδι αυτό σε καμία περίπτωση δεν σήμαινε πως πάμε για ύπνο. Κάθε άλλο. Ήταν το σημάδι ότι συνεχίζουμε απτόητοι στο Παλιό Λιμάνι. Χορός, μουσικές, γέλια, που συνεχίζουν δυναμικά έως και σήμερα. Αν δεν έβγαινε ο ήλιος, δεν γυρνούσαμε. Το ’χαμε για κακό. Την επόμενη μέρα στην παραλία ή στην ποδηλατάδα μας, κάναμε το καθιερωμένο εφηβικό μας σουσού για όσα είχαν συμβεί. Και δεν ήταν και λίγα. Το βράδυ, φτου κι απ’ την αρχή. Ήταν η δική μας ιεροτελεστία. Οι ίδιες διαδρομές, οι ίδιοι άνθρωποι, η ίδια αίσθηση ότι όλος ο κόσμος χωρούσε σ’ ένα νησί. Τότε δεν το ξέραμε, αλλά εκείνες οι καλοκαιρινές στιγμές θα γίνονταν κάποτε οι πιο πολύτιμες αναμνήσεις μας. Οι Σπέτσες για μένα ήταν, είναι και θα είναι πάντα εκεί. Να μου θυμίζουν πως κάποια μέρη δεν τα διαλέγεις απλώς για διακοπές. Τα κουβαλάς μέσα σου και, κάθε φορά που επιστρέφεις, δεν γυρίζεις απλώς σ’ ένα νησί. Γυρίζεις σε μια εκδοχή του εαυτού σου που δεν θέλεις ποτέ να χάσεις.

* Η Αθηνά Κλήμη είναι δημοσιογράφος και ραδιοφωνική παραγωγός