Ένας εικονικός Αύγουστος

Το Νησί σκίζει τα νερά και πλευρίζει τον μοναχικό κολυμβητή, ξέγνοιαστο στη μέση του πελάγους. Παρότι μικρό, καταλαμβάνει ολόκληρο το βορειανατολικό κομμάτι του οπτικού του πεδίου.

Τον οσμίζεται σαν να ήταν άγνωστη μορφή ζωής, σαν ένα ημίαιμο Λαμπραντόρ, πες, που συναντάει πρώτη φορά σκατζόχοιρο.

«Τι είσαι εσύ;»

Τελικά, δείχνει να τον αποδέχεται. Περιστρέφεται αδιόρατα και του προσφέρει έναν αμμουδερό κολπίσκο για να επιβιβαστεί χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.

Εκείνος χαμογελάει και ξεκινάει με μερικές γερές απλωτές να κατευθύνεται προς την αμμουδιά. Έχει τη γεύση του αλατιού στα χείλη, νοιώθει την ελαφριά άνωση του νερού. Ετούτη εδώ είναι μια πραγματικά πολύ προσεγμένη προσομοίωση.

Αν και βέβαια, σκέφτεται, οι φοίνικες στην παραλία θα πρέπει να φύγουν. Δεν έχουν καμία θέση σε κυκλαδίτικο νησί!

***

Χρόνια τώρα η ίδια διαδρομή, Αύγουστο με παρέα, το όνομα του Νησιού άλλο άλλοτε, παραλλαγές ωστόσο της ίδιας βασικής εμπειρίας. Είναι η ακίνητη περίοδος του χρόνου όπου παραδίνεσαι στις αισθήσεις και τις κοινές διαδρομές, επιπλέοντας επάνω στο κουβεντολόι-βόμβο με τους άλλους, τρυγώντας ρόγες απ’ το τσαμπί τις συντροφικότητας.

Ή, πάλι, όπου κάτι σε στέλνει σε μοναχικούς περίπατους να συναντήσεις πέτρες, σαύρες και σωρείτες. Οι πέτρες είναι πρόγονοι. Οι σαύρες πάντα στιγμιαίες, σαν επιφοίτηση. Οι σωρείτες, εκ φύσεως φιλόξενοι, σου επιτρέπουν να εισχωρήσεις εντός τους και να βρεις εκεί το απροσμέτρητο του ίδιου σου του βλέμματος, την ανεξάντλητη όρεξη για το ανείπωτο.

***

Όχι όμως πια. Εβδομήντα επτά Αυγούστους αργότερα, η οχλαγωγή στις αποβάθρες των πλοίων, το σκαρφάλωμα στις ξερολιθιές στο λιοπύρι και το κουβάλημα του καρπουζιού στην ανηφόρα, όλα αυτά τον ξεπερνούν. Διάολε, εδώ τον ξεπερνάει το να σκύψει και να δέσει τα κορδόνια του. Τα κόκκαλα, το νευρικό σύστημα, η καρδιά, όλα πλέον χρήζουν ειδικής μεταχείρισης.

Συνδεδεμένος τώρα στην κονσόλα της εικονικής πραγματικότητας, εκδράμει για έναν προορισμό διακοπών φτιαγμένο από αλγόριθμους.

Η βοήθεια που πήρε στον προγραμματισμό του Νησιού από την Τεχνητή Ευφυία της Google ήταν πραγματικά ανεκτίμητη. Αφού τάισε στο σύστημα όλες του τις ταξιδιωτικές σημειώσεις και ημερολόγια, τού ζήτησε να σχεδιάσει ένα ιδανικό περιβάλλον διακοπών.

Μετά από ώρες συζήτησης με το bot όπου του ζητήθηκαν διευκρινήσεις και εκφράστηκαν απορίες, η φόρμουλα ήταν αφοπλιστικά απλή:

«Το ιδανικό σου περιβάλλον διακοπών χρειάζεται να μπορεί να επικοινωνεί μαζί σου».

Φέτος ήταν ο πιλοτικός του Αύγουστος στο νησί και ήταν πραγματικά χάρμα. Είχε λάλουσες πηγές, δέντρα που αναστέναζαν, ερωτιδείς ανέμους και μια πανίδα απροσδόκητα εφευρετική και γεμάτη περιέργεια. Ήδη ανυπομονεί να ξαναγυρίσει στην Τεχνητή Ευφυία με καινούργιες ιδέες και προτάσεις για αναβάθμιση.

Το καλύτερο, δε, όλων, δεν χρειάζεται καν να περιμένει μέχρι το επόμενο καλοκαίρι για να ξαναπάει.