Η Δονούσα του συγκροτήματος Zebra Tracks

Tο να είσαι σε µπάντα έχει πολλά θετικά αλλά και ένα βασικό αρνητικό. Όταν τα πηγαίνεις καλά µε τα άλλα µέλη, καταλήγουν οι σχέσεις σου να είναι γκοµενικές. Έτσι και εµείς, πέρυσι, µετά από µια γεµάτη στουντιακά και συναυλιακά σεζόν, έχοντας κοιµηθεί µαζί σε βαν, παγκάκια, ξενοδοχεία, τροχόσπιτα και καναπέδες σε Σερβία, Σκόπια, Θεσσαλονίκη, Καβάλα, Γιάννενα και όπου µας έβγαζε ο δρόµος, µην µπορώντας να κοιµηθούµε χωριστά, αποφασίσαµε να περάσουµε ένα µέρος των οικογενειακών µας πλέον διακοπών στη Δονούσα.

Ακολουθώντας λοιπόν το ρεύµα του ελεύθερου κάµπινγκ, επιλέξαµε την πιο light εκδοχή του στην παραλία του Κέδρου. Αν καταφέρεις να στήσεις σε σκιά (ενδεχόµενο απίθανο µετά τις αρχές Ιουλίου), η µόνη διαφορά µε το οργανωµένο είναι πως δεν χρειάζεται να δείξεις ταυτότητα στη ρεσεψιόν, παρά µόνο να συµµορφωθείς µε τους απλούς, σιωπηρούς κανόνες υγιεινής και οµαλής συµβίωσης. Τα υπόλοιπα εξαρτώνται από την κοινωνικότητά σου (η δική µας δεδοµένη). Κάπως έτσι καταλήγεις µε µια παρέα τουλάχιστον 20 ατόµων, µε την οποία µοιράζεσαι Bepanthol, ρακόµελα, κιθάρες, βιβλία, οµελέτες και στρώµατα για να φτάσεις µέχρι την άλλη παραλία του νησιού. Την κατοικηµένη από την άγρια φυλή των Λιβαδαίων. Κατά τη διάρκεια της ηµέρας αναλώνεσαι σε καφέδες, ρακέτες και διεθνή πρωταθλήµατα σκάκι στα ανάκλιντρα του Voodoo 3 και λίγες ώρες πριν νυχτώσει εργάζεσαι σκληρά σε δυάδες προς αναζήτηση συνοδών για να απολαύσεις γκουρµέ γεύµατα στην Κόρη του Μιχάλη. Όταν η «ρουτίνα» δεν αποδώσει καρπούς, καταλήγεις να πίνεις ρακόµελα στα σκαλιά του Σκαντζόχοιρου περιµένοντας το πλοίο να ξεφορτώσει, κάνοντας dips.

Από την πρώτη κιόλας µέρα διαπιστώνεις µε ανακούφιση ότι δεν θα σε απασχολήσει τι ρούχα θα φορέσεις ούτε πού θα ποζάρεις για να πιεις κοκτέιλ, αλλά σε ποια µεριά της παραλίας θα περάσεις το βράδυ σου και το αν αυτός που πίνει από το µπουκάλι σου θα προλάβει το πρωινό πλοίο. Μετά από 2 βδοµάδες, έχοντας πια ξεχάσει πώς είναι να µπαίνεις σε αυτοκίνητο, πώς αλλάζουν τα κανάλια στην τηλεόραση και φτάνοντας πλέον στα όρια του ιδρυµατισµού και της παράλυσης, αρχίζεις να µιλάς µια γλώσσα που καταλαβαίνουν µόνο οι 20 της φυλής που σε περιβάλλει. Τα πάντα αναβάλλονται για «αύριο, µωρέ» και έτσι δεν επισκέφθηκες ποτέ την Καλοταρίτισσα, αφήνοντας µια εκκρεµότητα και δηµιουργώντας αφορµή να κατηφορίσεις πάλι το πλακόστρωτο για τον Κέδρο.

Μια τελευταία βουτιά στα καταγάλανα νερά και ένα βλέμμα στον πιο φωτεινό έναστρο ουρανό σε οδηγεί στο πλοίο µε την υπόσχεση να επιστρέψεις.

*Οι Zebra Tracks είναι πενταµελές indie συγκρότηµα της νέας αγγλόφωνης σκηνής. Τελευταία τους κυκλοφορία η συµµετοχή µε δύο κοµµάτια στο 12’’ βινύλιο «For The Record» που κυκλοφορεί από τη Sonic Playground.