Η Ύδρα της γκαλερίστριας Πέγκυς Ζουμπουλάκη

Ύδρα: Το ένστικτό μου μού χάρισε ένα κομμάτι γης με ιστορική μνήμη, έτσι όπως πάντα το είχα ονειρευτεί: μπροστά στο κύμα και το ηλιοβασίλεμα.

Άπειρα έχουν γραφτεί γι’ αυτό το νησί, χρόνια τώρα… Από ιερά τέρατα της Τέχνης, μέχρι ανέμελες παρέες. Από ψαράδες με τα ξύλινα καΐκια τους που το οργώνουν σπιθαμή προς σπιθαμή, μέχρι περιπατητές που, αναπνέοντας άγρια ομορφιά, ανηφορίζουν τα φυσικά της μονοπάτια και τους αγέρωχους βράχους της.

Το νησί χωρίς κόρνες! Χωρίς κόρνες...

Μόνο ο ήχος απ’ τα πατήματα των γαϊδουριών και από τα θαλάσσια ταξί που φέρνουν κοντά τους ανθρώπους με τους απίθανους παραθαλάσσιους οικισμούς, τα πανέμορφα ξωκλήσια, τις βοτσαλωτές παραλίες, τα απίθανα ταβερνάκια. Όλα ενώνονται αρμονικά κάτω από το ιδιαίτερο φως.

Τυχαία, μια αγγελία στην εφημερίδα με οδήγησε στον τόπο που πρωτο-κατοικήθηκε στην Ύστερη Νεολιθική εποχή και ο Ηρόδοτος ονόμασε Υδραία το 13ο αιώνα. Στον τόπο που ο Κουντουριώτης, ο Μιαούλης και τόσοι άλλοι θαλασσομάχοι το δόξασαν το 1821 και τη δεκαετία του ’50 οι καλλιτέχνες απανταχού εκτόξευσαν την εικόνα του διεθνώς. Η Ύδρα του Miller, του Σεφέρη, του Γκίκα, του Εγγονόπουλου, του Βυζαντίου, του Τέτση, του Νικολάου, της Μελίνας, του Cohen αλλά και η δικιά μας Ύδρα... είναι μια Ύδρα που εξακολουθεί να προσφέρει στον τόπο μας πολιτισμό και αισθητική. Έναν τόπο που μας κάνει περήφανους και όλοι οφείλουμε με γνώση και σεβασμό να τον διατηρήσουμε ώστε να τον παραδώσουμε στους απογόνους μας ως ένα μοναδικό φαινόμενο ιστορικού και αρχιτεκτονικού θαύματος.

* Η Πέγκυ Ζουμπουλάκη είναι ιδιοκτήτρια της ομώνυμης γκαλερί.