Η Κέρκυρα της συγγραφέως Αλεξάνδρας Κ.

Κέρκυρα: Απίστευτα ήταν τα ερωτικά σκάνδαλα της θεότρελης κόμισσας Τζένης Θεοτόκη, που εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1845 κι αναστάτωσε τη μικρή αθηναϊκή κοινωνία με τη συμπεριφορά της, σκηνοθετώντας ακόμα και την απαγωγή από ληστές ενός νεαρού Αθηναίου για να τον έχει κοντά της». Φέτος θα το κάμω, όπως η Θεοτόκαινα. Θα σε σώσω ετσιθελικά. Εμείς στο νησί αγαπάμε τρομερά πολιτισμένα: άμα έχει καλή συναυλία, σ’ αρπάζουμε από το μαλλί, σε σέρνουμε ίσαμε τη Σπιανάδα και σ’ απιθώνουμε στα γρασίδια γύρω στο πάλκο ν’ ακούσεις τις μπάντες να παίζουνε να δεις το φως τ’ αληθινό, ανεπρόκοπε. Αρχές Αυγούστου τα γυναικόπαιδά σου θα οδύρονται πίσω στο άστυ κι ο λαός θα κάνει τα μπάνια του μα εσύ θα λάμπεις στην Πάνω Πλατεία μες στ’ άσπρα σου, τελευταίος των επισήμων και πρώτος πρώτος από τους καταγής, κι εγώ κυρία δίπλα σου, στο κουβερτάκι του πικ-νικ –στάση Αχιλλεία Θνήσκουσα– να παίζουμε Σίσσυ-Χρηστομάνος ώσπου να πέσει ο ήλιος.

Κι άμα νυχτώσει, ο Κυβερνήτης θα σε δείξει με το δάχτυλο κι ο Καζανόβας θα σου κλείσει το μάτι κι η Αγία Λουτσίντα θα σου στείλει φιλί κι ο μαέστρος θα δώκει το σήμα ν’ αρχινήσουνε τα μπακίρια να παιανίζουνε για πάρτη μας Καρέρ, Σαμάρα, Λαμπελέτ κι ολίγο από Πουτσίνι. Φεγγοβολάνε τα όργανα απ’ τα λαμπιόνια, φεγγοβολάνε κι οι μουσικοί μες στις στολές τους, φεγγοβολάω κι εγώ από την κάψα που σ’ έχω εδώ – λαμπάδα γίνομαι. Βαράνε αυτοί τα τύμπανα και λαμπαδιάζει η πλάση μας – καίγονται τα γρασίδια. Φυσάνε τις τρομπέτες τους, γεμίζει ο κόσμος στάχτες. Οι μουσικές πέφτουνε μέσα σου –καθώς κι οι υγρασίες– μέχρι να μ’ αποχαυνωθείς γλυκά και να μη θες να φύγεις, να πάρεις να τους πεις πως δεν γυρνάς, πως έχουμε πολλή δουλειά ακόμα, πως αύριο έχουμε να κλάψουμε τον Ζίγκφριντ. Ό,τι καταλάβουν.

*Η Αλεξάνδρα Κ. είναι σεναριογράφος του σίριαλ «Ηρωίδες», στο οποίο και παίζει, ενώ βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδ. Πατάκη