Νεοβάνδαλοι στην Άνω Πόλη, αυτή η μάστιγα

Χτυπάνε χουλιγκάνικα ταγκ ή κομμουνιστοφρενή και επαναστικόλαγνα συνθήματα παντού στην Άνω Πόλη: σε διασωσμένες κρήνες της οθωμανικής εποχής και σε κομμάτια του Βυζαντινού Τείχους. Σε προσόψεις καλαίσθητα ανακαινισμένων σπιτιών (συμβολίζουν τον ταξικό εχθρό που λέγεται gentrification και airbnb) και σε ντουβάρια προσφυγικών χαμόσπιτων. Βανδάλισαν πρόσφατα ως και υπό κατασκευή παιδική χαρά («Παιδάκια να πέζετε με τα μούτρα σας» βίασε την τραμπάλα ανορθόγραφα ο αγράμματος μεθυσμενομαστουρωμένος Ούνος με τον μαρκαδόρο). Πάντα άνθιζε στην Άνω Πόλη μια ρομαντική σπρέι παραβατικότητα. Εντός, δε, του φαντασιακού κάποιων ελευθεριακών θαμώνων οργίαζε η ιδέα ότι το επάνω πάτωμα της Θεσσαλονίκης είναι μια άλλη χώρα. Κάποτε όντως ήταν. Λόγω της δαιδαλώδους αρχιτεκτονικής και των περίκλειστων ανηφορικοκατηφορικών στενών της, ανά περιόδους η Άνω Πόλη στέγαζε από κυνηγημένους ρεμπέτες έως κόκκινους σε συνθήκες βαθιάς παρανομίας. 

Από αναρχοαυτόνομα ραδιόφωνα και καταλήψεις ως χώρους που διακινούσαν αντιγνώση, γιατάκια καλλιτεχνικής και πολιτικής αυτονομίας ή τσιπουροταβερνοκαταστάσεις που μετά το δέκατο ποτήρι δεν το ’χε και δύσκολο ο μερακλής αγωνιστής να ξεκινήσει μιαν επανάσταση που πρώτα θε να εξόντωνε τους τοίχους των ταξικών εχθρών και ύστερα τα κεφάλια τους. Όμως οι παλιοί του «Χώρου» είχαν άλλη μπέσα. Η συμβίωση ήταν αρμονική με τους πρόσφυγες ή τις αντιπαροχές και τις αναπλάσεις, που έφεραν καινούργιο κόσμο στη γειτονιά και αυτό το αισθητικό συμπίλημα (κουλτουριάδηδες αστοί έποικοι, με φρικιά, επαναστάτες και γηγενείς Ανωπολίτες σε πλήρη αρμονία), δημιούργησε μια συγκατοίκηση με κανόνες. Φευ: οι νέοι αντισυστημικοί βάνδαλοι δεν έχουν καμιά σχέση με τους ιδεολόγους του χθες, μέρες σαν και αυτές η κατάσταση είναι ανυπόφορη. Η ασέβεια και η αντίδραση σε κάθε ωραίο που αναβαθμίζει την κατά γενική ομολογία περιοχή διαμάντι της Θεσσαλονίκης σαρώνουν, συνεπικουρούμενες από υπέρμετρη καταστροφολαγνεία και ταξικό μίσος. 

Δεν βρίσκω κανενός είδους αισθητική φιλοσοφία ή απόπειρα διαλόγου μεταξύ συνθήματος και διαβάτη, μόνο κάφρικη χρήση γηπεδικής γλώσσας συναντώ καθημερινά, με παράλογη κοινωνιοπάθεια και βάρβαρο πνεύμα. Τις προάλλες, περνώντας έξω από το Αλατζά Ιμαρέτ, αντίκρισα το μνημείο σουρωτήρι από τα κακομούτσουνα, μισαλλόδοξα και σιχαμερά γκράφιτι. 

Όχι πως η κατάσταση στο κάτω πάτωμα είναι καλύτερη. Οι Αλάριχοι έβαλαν κατά καιρούς στο μάτι από το γλυπτό «Φεγγαράκι στην Ακτή» του Βασιλειάδη ως τον δωρεάν σταθμό πρώτων βοηθειών για τους ποδηλάτες, που έστησε πρόσφατα ο Δήμος στη Νέα Παραλία, και από τα μάρμαρα στους Κήπους της ως τις δημόσιες τουαλέτες της. Το κύμα των βανδάλων τορπιλίζει κάθε έννοια ευπρέπειας και κάθε προσπάθεια εξευγενισμού του δημόσιου χώρου. Ρωτώ και ξαναρωτώ τους αλανιάρηδες γάτους (η Άνω Πόλη είναι ο παράδεισός τους), που βλέπουν και ξέρουν ποιος περνάει, πού πάει και τι κάνει ανά πάσα ώρα και στιγμή, αλλά δεν βγάζω άκρη: ποιος σκοτώνει την ομορφιά, μωράκια μου; Μου απαντούν σε άγνωστη γλώσσα, δεν βγάζω άκρη…