Ο Κλιντ Ίστγουντ βγήκε παγανιά στην Εγνατία - Τιμή και δόξα στον Σπύρο Σούτσο

Μόνο στην Εγνατία, αδύνατον αυτή η γκαλερί να υπήρχε στη Μητροπόλεως ή την Κορομηλά με τέτοιο ρεπερτόριο: Ντιέγκο Μαραντόνα και Νίκος Ξανθόπουλος της Ξεριζωμένης Γενιάς, Ozzy, Lemmy, Slash και Αλέν Ντελόν, Ζαν Μαρία Βολοντέ και Ιβ Μοντάν από τον Κόκκινο Κύκλο του Μελβίλ. Αγαπώ την γκαλερί Spiros Soutsos Art Gallery, όπως σέβομαι και τιμώ κάθε μπαράκι που θα ανοίξει σε Εύοσμο ή Κάτω Τούμπα και θα χαρίσει τον διάκοσμό του όχι σε ρεπρονταξιόν Έντουαρντ Χόπερ ή Άντι Γουόρχολ (γκώσαμε), αλλά σε εικόνες του Καζαντζίδη φιλοτεχνημένες από τον Σπύρο Σούτσο, αφού το σποτ πουλά γκαϊλέδες και ποτά μετά λαϊκής μουσικής. Προσκυνώ ένα τσιπουράδικο στη Χαριλάου που, αντί για πίνακες με βαρκούλες στην Περαία και χταπόδια λιαστά κάτω από τον ήλιο της Χαλκιδικής, διαλέξει έναν Ντίκινσον των Maiden. 

Ούτε πνεύμα πουλώ ούτε ειρωνεύομαι, και θα προβοκάρω λίγο ακόμα μιλώντας με ενθουσιασμό για τον ταπεινό Σπύρο Σούτσο, που καθημερινά μοχθεί στο εργαστήρι του στην Εγνατία παράγοντας μουσικές και κινηματογραφικές εικονοκλασίες με αισθητική ανάλογη εκείνης των καλλιτεχνών που φιλοτεχνούσαν γιγαντοαφίσες ή θηριώδη διαφημιστικά ταμπλό βιβάν για τις προσόψεις των σινεμά του περασμένου αιώνα που έπαιζαν Βρόμικο Χάρι. 

Σπύρος Σούτσος

Πάντα σκαλώνω όταν διασχίζω την Εγνατία από το ρεύμα του δρόμου που στεγάζεται η γκαλερί. Χαζεύω τη βιτρίνα και πάντα σκέφτομαι πως η ημίγυμνη Λάσκαρη του Ίλιγγου κι ο Στέρλινγκ Χέιντεν από το The Killing του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, η Μόνικα Βίτι από το L’Avventura του Αντονιόνι και η Γεωργία Βασιλειάδου της Καφετζούς, άνετα και επάξια θα μπορούσαν να κρέμονται στους τοίχους του Ολύμπιον, δίπλα στους πίνακες της συλλογής Hellafi. Γιατί μόνο στην Εγνατία θα μπορούσε να στεγάζεται η γκαλερί με το λαϊκοπόπ ρεπερτόριό της, παρασάγγας μακριά από τις ποπ αρτ και τις εξπρεσιονιστικές παλέτες των εμπορικών βερνισάζ του κέντρου της Θεσσαλονίκης. 

Θεωρώ το εργαστήρι-πωλητήριο του Σούτσου, χρόνια τώρα, ένα από τα τοπόσημα της λεωφόρου, μαζί με τις διάσπαρτες εκκλησιές, τις στοές και τα μέγαρα, τα παλιοκαιρίσια ξενοδοχεία, τα παλιά λουτρά και τις ολόφρεσκες στάσεις του μετρό που την έκαναν να ξανανιώσει. Τίμια πράγματα και από καρδιάς τα λόγια…