- CITY GUIDE
- PODCAST
-
17°
27ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: η Θεσσαλονίκη είναι μια άλλη πόλη όταν παίζουν οι ταινίες
Δεν υπάρχει ωραιότερη Θεσσαλονίκη από αυτή του φεστιβάλ
Η μεταμόρφωση της πόλης κατά τη διάρκεια του 27ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
Ο Ρώσος Ντμίτρι Ζίμιν, ραδιοεπιστήμονας διάνοια, μόλις έπεσε το Τείχος ήταν ο πρώτος Ρώσος που κατάφερε να βάλει την εταιρεία του στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. To 2022 έφυγε με ευθανασία στην Ελβετία, κατέχοντας εξέχουσα θέση στη μαύρη λίστα του Πούτιν. Ο τεράστιος πλούτος που αποκόμισε ο Ζίμιν σαπόρταρε τον Αλεξέι Ναβάλνι και ως γνωστόν ο Βλαδίμηρος παρουσιάζει δυσανεξία σε οποιονδήποτε μιλά για Δημοκρατία και Ελευθερία στην υπό κατοχή Μόσχα του.
Δεν ήξερα τίποτα για τον Ζίμιν, όπως τίποτα και για τον δικτάτορα Αλφρέδο Στρένσερ, που για 35 χρόνια κυβερνούσε την Παραγουάη το ίδιο στυγνά και απάνθρωπα όπως ο Πινοσέτ τη Χιλή και την Αργεντινή ο Βιντέλα. Ούτε γνώριζα ότι ο Βέρνερ Χέρτζογκ παραχώρησε στην Τεχνητή Νοημοσύνη την άδεια να τον μελετήσει. Η Μηχανή το έκανε και κατόπιν κοπιάροντας το στιλ του σεναριογράφησε μια ταινία που μηρυκάζει το χερτζοκικό σύμπαν. Δε νομίζω ότι η Μηχανή τα κατάφερε, εντούτοις για ταινία έναρξης μια χαρά ήταν, αφού μια από τις φετινές προβληματικές του 27ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ ήταν και η πρόκληση της χρήσης της AI στην τέχνη.
Κατά τα άλλα: γυναίκες παίζουν ποδόσφαιρο στην Κιργιζία, πρόσφυγες από το Σουδάν νοσταλγούν το Χαρτούμ, ένα ορφανό από τη Σαϊγκόν βρίσκει δεκαετίες μετά τη «σπορά» τον πεζοναύτη Αμερικανό πατέρα που τον εγκατέλειψε όταν τελείωσε ο πόλεμος του Βιετνάμ, και 50 χρόνια μετά από το Texas Chainsaw Massacre, ο Στίβεν Κινγκ και άλλοι επίλεκτοι αποτιμούν την συνεισφορά του εμπνευστή της, Τόμπι Χούπερ, στην εμπειρία του genre Τρόμος.
Στον Παράδεισο και όχι μόνο φέτος: Κάθε φορά που το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ φέρνει στην πόλη τις ταινίες του και το Ολύμπιον γεμίζει με ιστορίες, καλεσμένους, αφιερώματα και τιμώμενα πρόσωπα, την ίδια στιγμή που στις αίθουσες και τις αποθήκες του Λιμανιού δίνουν και παίρνουν τα πάρτι και οι βραβεύσεις, η Θεσσαλονίκη αλλάζει πρόσωπο. Κι εγώ θέλω να της γράφω μια ερωτική επιστολή. Ερωτικές επιστολές, καλύτερα, μία για κάθε μία από τις μέρες που διαρκεί το φεστιβάλ. Γιατί αίφνης στη μονότονη επικράτεια του κέντρου μας με γκλόσι βιτρίνες, λόκαλ μπραντ ή πολυεθνικό σόπινγκ, στάσεις για καφέδες με αυγά ή άραγμα στα κοσμικά σποτ με ποτά και πατατάκια, ανθίζει και ένας άλλου είδους κοσμοπολιτισμός πλην του υλικού και του ευζωικού σλόγκαν «ζωάρα». Πνευματικός, ιδεαλιστικός, παγκόσμιος, με τις εικόνες, τους δημιουργούς, τους θεατές κι όλα αυτά που ονομάζω «ατμόσφαιρα φεστιβάλ» να ρέουν και να μπολιάζουν τη Θεσσαλονίκη με μια υπεραξία μεγαλύτερη της υπάρχουσας που καταγράφεται στα ρεπορτάζ για τα μεσογειακά εστιατόρια, τα κίνκι γαστροκαφενεία, τα τρέντι φουρναροπιτσάδικα και τα λοιπά παιχνιδιάρικα περί της μπέικης μπερεκέτ ζωής που κάνουμε εδώ στα «επάνω» και τόσο αγαπούν να τα διαβάζουν οι καταναλωτές θεσσαλονικιώτικου εξωτισμού.
Βέβαια το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ το κάνει πραγματικότητα με αυτό το δύο σε ένα (πνεύμα και ιδέες αντικριστά με γλέντια και ζωάρα) που κομίζει στην πόλη η διάρκειά του. Επίσης, το άλλο: Όπως όταν κατεβαίνω Αθήνα, μόλις το αμάξι φτάσει στη Στυλίδα, πιστεύω ψευδαισθησιακώς πως η Νέα Σμύρνη απέχει μια γκαζιά (ενώ καλά καλά δεν διέσχισα ούτε τη μισή απόσταση), έτσι και με το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ: Παρόλο που ο Όλυμπος απέναντι παραμένει αδυσώπητα χιονοσκεπής και οι άσπρες νιφάδες αρνούνται να λιώσουν, με την καλή μου είμαστε έτοιμοι να πάμε για την πρώτη βουτιά στον Ποταμό Επανωμής. Ποια άνοιξη; Από το 27ο Ντοκιμαντέρ (αντίο!), νιώθω πως βγαίνουμε στην επόμενη γιορτή του πνεύματος, του Αγίου Πνεύματος, πως όχι μόνο ήρθε η άνοιξη αλλά έφερε και το καλοκαίρι. Τα κάνει αυτά το σινεμά.
ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Στο βιβλιοπωλείο-στέκι του πιο όμορφου δρόμου της Θεσσαλονίκης
Το Orme Run Club αποδεικνύει ότι μερικές φορές η καλύτερη αφορμή για να γνωρίσουμε καινούργιους ανθρώπους βρίσκεται στα κορδόνια ενός ζευγαριού αθλητικών παπουτσιών
Περιπλάνηση στη Βενετία από τα εθνικά περίπτερα της Μπιενάλε μέχρι τα μικρά εργαστήρια
Μια λέσχη ανάγνωσης μάς ταξιδεύει στον κόσμο της ιαπωνικής λογοτεχνίας
Η διαδρομή του Βαρδάρη από τη λαϊκή αυθεντικότητα στην παρακμή
Ο Little Peter Αθανασιάδης είναι ένας αυθεντικός ροκενρολόκαρδος ήρωας
Ήταν Άρης, Γκάτσμπι και τερματοφυλακάρα!
Ο Παναγιώτης παίρνει τη φιγούρα του γνωστού Πειρατή της Καραϊβικής και της προσθέτει θεσσαλονικιώτικα χαρακτηριστικά
Από το ηλιοβασίλεμα στον Θερμαϊκό μέχρι τα κοκτέιλ που δίνουν στη βραδιά λόγο να κρατήσει λίγο παραπάνω, οι ταράτσες της Θεσσαλονίκης αποδεικνύουν πως η πόλη έχει έναν ακόμη λόγο να κοιτάζει ψηλά
Η επαναφορά των λαμπρών ψηφιδωτών του Γαλεριανού Ανάκτορου
Ο Νίκος Λειβαδιώτης και η Ράνια Καμπουράκη είναι…για δέσιμο!
Ο Κωστής Καρατζάς μιλά για τη μετάβαση του Greek Foundation από την ψηφιακή πλατφόρμα στον φυσικό χώρο
Θεσσαλονίκη, Οκτώβρης, 18 special λόγοι
Από το διάβασμα αργά τη νύχτα και τα μηνύματα σε επαγγελματικές κάρτες, η Κεντρική Βιβλιοθήκη του ΑΠΘ αφήνει -προσωρινά- πίσω της δεκαετίες φοιτητικών αναμνήσεων
Σε εξέλιξη η μετατόπιση των αγωγών φυσικού αερίου. Ορίζοντας ολοκλήρωσης ο Μάρτιος του 2027
Εντυπωσιακά αερόστατα και μοναδικά Night Glow Shows στον Μύλο Ματσόπουλου
Οι «πάνκηδες» του Μεσαίωνα, τα βέβηλα τραγούδια του 12ου, ο θείος Έρνεστ και ο Φιντέλ, στην Αλεξάνδρου Σβώλου
Την Κυριακή 11 Οκτωβρίου, το «Άλμα Ζωής» Ν. Θεσσαλονίκης μάς καλεί στο Pink Together, αποδεικνύοντας ότι η φροντίδα του εαυτού μας παραμένει μια πράξη αγάπης
Η ανάπλαση του ΦΙΞ και το μεσοπολεμικό αποτύπωμα του Brick Expressionism στη Θεσσαλονίκη
Χάρη, μίλα λίγο για Θεσσαλονίκη που θέλω κάτι να δω!
Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.