- CITY GUIDE
- PODCAST
-
15°
Παλιά η Αθήνα μού άρεσε.
Είχε έξαψη, κάλλη και περιπέτεια. Την περπατούσα σαν flaneur. Έκανα σλάλομ ανάμεσα στα κτίρια του Τσίλερ και τα μοντέλα του “Wild Rose”, διέσχιζα τις φωτεινές επιγραφές και τους εταιρικούς όγκους της Κηφισίας σχεδόν με θαυμασμό, λες και ήταν σκηνικά από το “Blade Runner”. Τα Εξάρχεια ήταν μποέμικα, στο “Green Door”, στην «Αίτνα» και στο “Clown” για να μπεις έπρεπε να περιμένεις υπομονετικά στην ουρά, μάθαινα μυστικά της πόλης ακούγοντας τον Νένε στον Klik FM να μειξάρει “West Side Story” με γιαπωνέζικη spacepop.
Ξαφνικά όλα αυτά εξαφανίστηκαν. Την τελευταία φορά που περπάτησα στην Αθήνα, η πόλη μού φάνηκε άγρια, αμακιγιάριστη, αλύπητη. Τζάνκια ντίλαραν στην Ομόνοια, με ένα φωτισμό σχεδόν σουρεαλιστικό, καθώς στο κίτρινο χρώμα του άρρωστου προσώπου τους παρεμβάλλονταν οι πολύχρωμες φλούο αντανακλάσεις του “Fashion Hotel”. Πόρνες από την Αφρική, «αγκόρι, τέλει γκαμήσι», άπλυτα Πακιστάνια να ρίχνουν ύπνους στα παγκάκια, απανωτά εναλλασσόμενα καρέ δυστυχίας έπεφταν μπροστά στα μάτια μου, καθώς το πήρα με τα πόδια έως το Γκάζι.
Ούτε το Γκάζι μού αρέσει, για τον ίδιο ακριβώς λόγο που ποτέ δεν ψώνιζα δίσκους από τα πολυκαταστήματα. Γκέι αριστερά, χέβι μέταλ στον
τρίτο όροφο, για σουβλάκια στο πέμπτο στενό, αντισυμβατικά ελεκτρόνικα τυπάκια second floor please, το Γκάζι μού μοιάζει με σουπερ-μάρκετ. Το πλημμυρίζουν χιλιάδες κάθε νύχτα, με στόχο να φάνε, να πιουν, να φασωθούν· δεν το βρίσκω κακό, ο τρόπος, το άγχος και η αγωνία που καθρεφτίζεται στα μάτια τους όταν ξεμπουκάρουν από τις κυλιόμενες σκάλες του Κεραμεικού είναι που με τρομάζουν. Σαν D-Day, σαν τα στρατεύματα να εφορμούν στα οχυρά της Νορμανδίας και η γη να βάφεται κόκκινη από τα χυμένα παντού κρασιά.
Βγήκαμε στην εθνική οδό από τη στουμπωμένη Αχαρνών. Τα απορριμματοφόρα γουργούριζαν ηδονικά σαν δεκαοκτούρες, καθώς καταβρόχθιζαν τα σκουπίδια της πόλης, οι μηχανοκίνητες σκούπες του δήμου πάλευαν να καθαρίσουν τις βρομιές, κολλημένες δυνατά στο πεζοδρόμιο, όπως οι πεταλίδες στα βράχια. Είναι πολύ άσχημη η Αθήνα, συμφωνήσαμε, γκαζώνοντας πίσω για το χωριό μας, τη Θεσσαλονίκη.
Παλιά, όταν παρκάραμε μετά από ταξίδι, φορτωνόμασταν άγχος και μελαγχολία. Τώρα όχι και τόσο. Η Θεσσαλονίκη τουλάχιστον βγάζει στέρεη σιγουριά. Καμία έκπληξη, αλλά μια αίσθηση μεγαλύτερης ασφάλειας. Το κέντρο δείχνει πληκτικό, ειδικά τις νύχτες, που το μόνο που λάμπει είναι οι βιτρίνες και τα μάτια των αδέσποτων που ξαπλώνουν όπου βρουν. Είμαστε όλοι γνωστοί, ο καθένας γνωρίζει τα πάντα για τον άλλον, ακόμα και οι άστεγοι και τα τζάνκια δείχνουν λιγότερο απεγνωσμένα, στη γωνία παραλίας με Βενιζέλου σφίχτες, λαϊκά τεκνά και επαρχιώτισσες φοιτητριούλες καίνε τη νύχτα τους με Πάνο Κιάμο και μαύρο Johnnie. Τη μέρα το μποτιλιάρισμα είναι το ίδιο αφόρητο με της Αθήνας, τα ντόπια αθλητικά πρωτοσέλιδα το ίδιο κάφρικα με τα κοκκινοπράσινα του Λεκανοπεδίου, όμως παρόλα αυτά η πόλη δείχνει πιο κοντρολαρισμένη, πιο συμμαζεμένη, διαθέτει περισσότερο οίκτο και, αν την ψάξεις καλά, θα βρεις και θαλπωρή.
Δημοσιεύτηκε στο SOUL, τεύχος 30
ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Στο βιβλιοπωλείο-στέκι του πιο όμορφου δρόμου της Θεσσαλονίκης
Το Orme Run Club αποδεικνύει ότι μερικές φορές η καλύτερη αφορμή για να γνωρίσουμε καινούργιους ανθρώπους βρίσκεται στα κορδόνια ενός ζευγαριού αθλητικών παπουτσιών
Περιπλάνηση στη Βενετία από τα εθνικά περίπτερα της Μπιενάλε μέχρι τα μικρά εργαστήρια
Μια λέσχη ανάγνωσης μάς ταξιδεύει στον κόσμο της ιαπωνικής λογοτεχνίας
Η διαδρομή του Βαρδάρη από τη λαϊκή αυθεντικότητα στην παρακμή
Ο Little Peter Αθανασιάδης είναι ένας αυθεντικός ροκενρολόκαρδος ήρωας
Ήταν Άρης, Γκάτσμπι και τερματοφυλακάρα!
Ο Παναγιώτης παίρνει τη φιγούρα του γνωστού Πειρατή της Καραϊβικής και της προσθέτει θεσσαλονικιώτικα χαρακτηριστικά
Από το ηλιοβασίλεμα στον Θερμαϊκό μέχρι τα κοκτέιλ που δίνουν στη βραδιά λόγο να κρατήσει λίγο παραπάνω, οι ταράτσες της Θεσσαλονίκης αποδεικνύουν πως η πόλη έχει έναν ακόμη λόγο να κοιτάζει ψηλά
Η επαναφορά των λαμπρών ψηφιδωτών του Γαλεριανού Ανάκτορου
Ο Νίκος Λειβαδιώτης και η Ράνια Καμπουράκη είναι…για δέσιμο!
Ο Κωστής Καρατζάς μιλά για τη μετάβαση του Greek Foundation από την ψηφιακή πλατφόρμα στον φυσικό χώρο
Θεσσαλονίκη, Οκτώβρης, 18 special λόγοι
Από το διάβασμα αργά τη νύχτα και τα μηνύματα σε επαγγελματικές κάρτες, η Κεντρική Βιβλιοθήκη του ΑΠΘ αφήνει -προσωρινά- πίσω της δεκαετίες φοιτητικών αναμνήσεων
Σε εξέλιξη η μετατόπιση των αγωγών φυσικού αερίου. Ορίζοντας ολοκλήρωσης ο Μάρτιος του 2027
Εντυπωσιακά αερόστατα και μοναδικά Night Glow Shows στον Μύλο Ματσόπουλου
Οι «πάνκηδες» του Μεσαίωνα, τα βέβηλα τραγούδια του 12ου, ο θείος Έρνεστ και ο Φιντέλ, στην Αλεξάνδρου Σβώλου
Την Κυριακή 11 Οκτωβρίου, το «Άλμα Ζωής» Ν. Θεσσαλονίκης μάς καλεί στο Pink Together, αποδεικνύοντας ότι η φροντίδα του εαυτού μας παραμένει μια πράξη αγάπης
Η ανάπλαση του ΦΙΞ και το μεσοπολεμικό αποτύπωμα του Brick Expressionism στη Θεσσαλονίκη
Χάρη, μίλα λίγο για Θεσσαλονίκη που θέλω κάτι να δω!
Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.