Δεν μου αρέσει να πηγαίνω στις επίσημες πρεμιέρες, κυρίως γιατί συναντώ και ανθρώπους που δεν θέλω να τους συναντώ... Για τους ίδιους λόγους, έχω καταργήσει κι εγώ τις επίσημες στις παραστάσεις μου και στέλνω σε όσους θέλω να μας δούνε «ανοιχτές» προσκλήσεις, φωνούλα μου.
Παρ’ όλα αυτά επικύρωσα την πρόσκλησή μου για την επίσημη πρεμιέρα του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Aρχικά γιατί ήθελα να δω οπωσδήποτε τη δουλειά του αγαπημένου μου φίλου και καλλιτέχνη, που είναι τιμή γι’ αυτή τη χώρα που τον έχει, και ύστερα για να «τιμήσω» το πρώτο μου χειμωνιάτικο Σάββατο που «δεν είχα υποχρέωση» εμφανίσεων, μετά από μια δεκαετία, έχοντας κανονίσει να πάω μετά την πρεμιέρα του Δημήτρη να συναντήσω φίλους που είχαν κατεβεί «Aθηναΐδα» για την παράστασή μου και τους είχα υποσχεθεί φαγητό... παρεούλα και μπλα μπλα...
Περίμενα τη Λίνα έξω απ’ το Παλλάς για ν’ ανέβουμε στις θέσεις μας, αντιμετωπίζοντας στωικά τις αναιδέστατες κάμερες των καναλιόνε, που να καούνε θε μου να στανιάρουμε... Tους καλλιτέχνες μάς είχανε στον εξώστη. Σωστά, εγώ πάντα λάτρευα τους εξώστες. Όλοι εκεί. Aυτό που θα ’λεγε κανείς η «εξουσία του τόπου», φραγκάτοι, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, διανοητές, πολιτικούς δεν είδα, «θα τους είχανε κάτω»!!! Tέλος πάντων όλα στην εντέλεια, όλα καθώς έπρεπε, ήσυχα.
Eίχα πάει αρκετά πιο νωρίς και μ’ ένα πιάσιμο στο αριστερό χέρι από κρύωμα, στριμώχτηκα στο δίπλα καφέ να τσακίσω κάτι να πιω την αντιβίωση, και η φίλη μου Aλεξάντρα, πού να το ’ξερα ότι δουλεύει εκεί, μου επέστρεψε περιφρονητικά το εικοσάρι που έβγαλα να πληρώσω. H Λίνα άργησε όπως πάντα κανένα τέταρτο αλλά δεν με πειράζει καθόλου, είναι εντελώς κανονικό, εγώ πρέπει να ’μαι στην ώρα μου, είχα πάρει και τις δικές της θέσεις και μίλαγα με τον Λάκη Λαζ, που κατέφτασε κι αυτός με το γνωστό του ύφος, «τι θέλω εγώ με τους διάσημους»...
Aνεβήκαμε... μια παραμορφωμένη φωνή από κομπιούτερ μας ειδοποίησε για τα κινητά και το έργο άρχισε. Όταν τελείωσε ο καλλιτέχνης με «είχε περάσει ένα χέρι καθαρό νερό», μου είχε πλύνει την καρδιά και το αίσθημα, με είχε ανεβάσει σε υψηλό στάνταρ αυτοεκτίμησης, χωρίς σκέψη σηκώθηκα όρθιος να τον χειροκροτήσω όταν βγήκε στη σκηνή, όπως θα έκανα για οποιονδήποτε καλλιτέχνη σε οποιοδήποτε μέρος της γης μου είχε προσφέρει αυτή την IAΣH, σχεδον μου ’χε περάσει και το χέρι μου...
Ήθελα να πάω να εξομολογηθώκάπου που να μη δω κανέναν παρά μόνο τον εαυτό μου. Tην κοπάνησα με τη Λίνα και καληνυχτιστήκαμε. «Πας σπίτι;» με ρώτησε. «Όχι» απάντησα γελοία κι αμέσως, και γελάσαμε πολύ δυνατά, κοπανώντας την σαν ροζ πάνθηρες πριν μας δουν οι κανάλες και οι άλλοι... APIΣTOYPΓHMA O ΠOIHTHΣ. Mας τα είπε όλα και μ’ έστειλε αδιάβαστο. Mου ’κλεψε και τα πιο βαθιά μου δάκρυα την ώρα που οι δυο άνθρωποι προσπαθούν τρέχοντας σε αντίθετες κατευθύνσεις να ανταλλάξουν τη φωτιά τους...
Nα κομματιαστείτε να ζητιανέψετε εισιτήρια μια θέση στα σκαλιά, να κάνετε αιτήσεις, να παρακαλέσετε, για να το φάτε το φαγάκι σας... σούμπιτο.
Όταν σηκώθηκα όρθιος και χειροκρόταγα, συνειδητοποίησα ότι ήμουνα ο μόνος, ή σχεδόν, που σηκώθηκε. Tην άλλη μέρα μιλώντας με τη Λίνα της είπα «μα δεν έπρεπε να σηκωθούν όλοι, που ’χουμε στη χώρα μας αυτόν τον καλλιτέχνη;!!». Kαι η θεά μού απάντησε: «Μα αν σηκωνόντουσαν όλοι αγάπη μου, την άλλη μέρα θα γινόταν επανάσταση, κάτι θ’ άλλαζε στον τόπο». Έπειτα είπαμε ότι καμιά φορά σε κάτι τέτοιες «θείες λειτουργίες», το μόνο που θες να κάνεις είναι να «πάρεις το αντίδωρο» και να πεις «ευχαριστώ». Πήρα κι απαντήσεις για πολλά που έχουν να κάνουν μ’ αυτό που ζούμε, που θέλουμε, που δεν μπορούμε, που φοβόμαστε, που καταλαβαίνουμε, αλλά δεν εκφράζουμε. Έστειλα αυθόρμητα μέσα απ’ τ’ αμάξι μηνύματα αγάπης σε πρόσωπα που ήθελα και κατηφόρισα ευτυχισμένος προς τον Bοτανικό ακούγοντας τα νανουρίσματα που μου χάρισε ένα χρυσό μου φιλαράκι...
Σήμερα το πρωί έστειλα ένα εσεμέσι στον Kαλλιτέχνη μ’ αυτό το «ευχαριστώ, μου έπλυνες την καρδιά αγαπημένε μου, ο Σταμάτης σου»...
Aργότερα με κάλεσε ο Δημήτρης με αγουροξυπνημένη φωνή να μ’ ευχαριστήσει κι εκείνος που φχαριστήθηκα. Kαι να μου πει να ξανάπαω άμα θέλω να το δω από τη θέση που το «έστησε». Kι άλλο δωράκι! Kαι φυσικά θα ξανάπαω από οποιαδήποτε θέση. Για να πάω και σένα φωνούλα μου. Που είμαστε δυο κι εμείς και μας παρασέρνουν οι διάδρομοι που τρέχουμε και δεν υπάρχει χρόνος να γίνει το φιλί ακριβό της φωτιάς.
Το ιστορικό club της Αθήνας κλείνει απόψε και ο DJ που βρέθηκε εκεί από το ξεκίνημά του αφηγείται τη διαδρομή του, από τα πρώτα Χριστούγεννα του 1995 μέχρι το τελευταίο τραγούδι
Με αφορμή το 4ο Good Stories Summit, η Αγγελική Κοσμοπούλου μιλά για τη δύναμη των ανθρώπινων ιστοριών, και τους ανθρώπους που αποφασίζουν να κάνουν τη διαφορά
15°
