Εμείς ήρθαμε για τα τέκνο. Γιατί χορεύουμε Ρουσλάνα;

Βρεθήκαμε με τον φίλο μου, λίγο μετά τις 12:30, στο μετρό στο Μοναστηράκι, χωρίς να ξέρουμε πού ακριβώς θα καταλήξει αυτό το παρασκευόβραδο. Κινήσαμε για το παλιό Boiler στη Βλαχάβα, που εδώ και καιρό λεγόταν Angie και ήταν ντίσκο πριν ξαναγυρίσει στον παλιό του εαυτό. Αυτό το τελευταίο βράδυ της ντίσκο ενδυμασίας του τελικά δεν το είδαμε. Μετά από 20 λεπτά αναμονής, απλώς φύγαμε. Λίγο που η υποδοχή έδειχνε προτίμηση στις παρέες οι οποίες είχαν και γυναίκες, λίγο το κάπως εφέ κυρίλας που μας ξενέρωνε, είπαμε να πάμε για ένα γρήγορο ποτό στο Big Bar του Κεραμεικού. Μουσική έπαιζε ο Σωτήρης Τρεχάς ή The Dreamer, τον οποίο σίγουρα έχετε ακούσει αν έχετε πάει σε κάποιο από τα πολύ επιτυχημένα Purple Nights που συνδιοργανώνει.

Αυτό το Big Bar όμως παραήταν καλό. Το μαγαζί δεν το ήξερα. Απ’ όσα είδα είναι ΤΟ μέρος για τους bears της γκέι κοινότητας. Ένα μαγαζί γεμάτο τρισευτυχισμένους χορευταράδες αρκούδους. Κοινοτισμός στον κοινοτισμό. Αλλά τι πειράζει; Τους αφήνω να κάνουν τα δικά τους και κατσικώνομαι στα τρία μοναδικά άτομα που δεν ήταν αρκουδάκια – το ένα ίδιο ο Μικ Τζάγκερ στα νιάτα του. Το μπαρ αυτό δεν έχει κάτι ιδιαίτερο από άποψη διακόσμησης, έχει βέβαια παντού από κάτι που, όπως φαίνεται, αγαπά ο ιδιοκτήτης του – από παλιά CD μέχρι βιβλία. Είναι ίσως φορτωμένο σε σημεία, αλλά αυτό το DIY χειροποίητο στοιχείο είναι που το κάνει τόσο οικείο και ζεστό. Έχει προσωπικότητα. Η ντισκομπάλα γυρνάει, ο Σωτήρης πειράζει τα κουμπιά του στην κονσόλα και, καθώς χορεύουμε το «Over powered» της Roisin Murphy, λαμβάνω μήνυμα στο κινητό από τον Στέλιο: «Έχει ήδη ξεκινήσει ένα φοβερό τέκνο πάρτι στο Χοροστάσιο, θα πάω κι εγώ αλλά αργότερα».

Είναι ήδη 2:30. Σηκωνόμαστε και πάμε. Καθώς περπατάμε προς την Κλαυθμώνος θυμάμαι εκείνη τη σκηνή από τα «Υπέροχα πλάσματα» που ο Μπίλυ προτείνει μπαρότσαρκα (συμπεριλαμβάνοντας το Χοροστάσιο στις προτάσεις του) και το Μητσάκι τού λέει «Καλά, ρε Μπίλυ, τι είμαστε να πάμε σ’ ένα βράδυ σε πέντε μπαρ;». Ίσως υπερβολή που περπατάω τόσο δρόμο τέτοια ώρα για να ακούσω τέκνο, αλλά το έχω ανάγκη να χτυπηθώ στο μπάπα μπούπα, που λέει και ο μπαμπάς μου. Ανεβαίνουμε στον 1ο όροφο στο Χοροστάσιο. Σοκ. «Τι είναι εδώ;» Ένα ετερόκλητο μπουλούκι από πρωτοετείς, κάγκουρες και γκοθούδες χορεύουν Βανδή και ύμνους της Γιουροβίζιον. Κεραμίδα μάς ήρθε, αλλά πέσαμε για την τιμή των όπλων και χορέψαμε τα πάντα: Σερτάμπ, Σαρμπέλ, Παπαρίζου, ΑΒΒΑ, Ρουσλάνα και Βίσση. Α και μια Αρίθα Φράνκλιν, επειδή έτσι. Τρώω φλασιά και ρωτάω τον μπάρμαν: «Εδώ δεν είχε ένα τέκνο πάρτι; Τελείωσε;». «Α, όχι εδώ, φίλε. Στον 3ο όροφο. Παίζουν εδώ και ώρα». Βλέμμα Αρκά. Εμείς για τα τέκνο ήρθαμε. Γιατί χορεύουμε Ρουσλάνα; Σκαρφαλώσαμε στον 3ο και υποσχεθήκαμε να μη μιλήσουμε για όλο αυτό. Αμαναγειάσου. Εδώ είμαστε. Στικάκια ν’ αναβοσβήνουν τα φώτα, μαυρίλα, πριόνια. Ρωτώντας πας στην Πόλη. Μουσική βάζουν η Dora Mask και ο Andreas Palmer. Και τώρα χορός. Γεια σας.