Σε βλέπω να γιορτάζεις στο πάρκο

Η αρχή ήταν τέκνο της ανάγκης. Στον κορωνοϊό ήταν επικίνδυνο να μαζέψεις κόσμο σπίτι σου, σε κλειστό χώρο. Επειδή όμως οι άνθρωποι το είχαν ακόμα περισσότερο ανάγκη το νταχτιρντί τους, το γέλιο τους, το έλα-να-δεις τους, όλα τα εορταστικά στήνονταν στο πάρκο δίπλα μας, στο Πεδίον του Άρεως. Εμφανίζονταν ταψιά με κεφτεδάκια στα πεζούλια, χάρτινα πιάτα και ποτήρια και βεβαίως ποτά. Τρία παγκάκια ήταν όλα κι όλα, οπότε το πάρτι ήταν όρθιο, κάθετο. Ό,τι μπορούσαν να κρατήσουν τα χέρια σου. Κάπως ταλαιπωρία, αλλά δεν βαριέσαι, λέγαμε. Καλύτερο απ’ το τίποτα. 

Έτσι την έβγαλε καθαρή η γειτονιά μέχρι που πέρασε ο κορωνοϊός και ο μεγάλος φόβος. Μέχρι που μια μέρα ξαφνικά είδα στη μέση του πάρκου μια ωραιότατη συστάδα από παγκάκια και τραπέζια – δωρεά του Ωνάσειου, όπως έλεγε το ταμπελίδιον. Το τι ενθουσιασμός πλάκωσε, πού να σας λέω. Κάθε σαββατοκύριακο παιδάκια γιορτάζουν γενέθλια. Τούρτες μοιράζονται, χοροί χορεύονται. Μια συστάδα παγκάκια συν τραπεζάκια έφτασαν για να μας κάνουν ευτυχείς, σκεφτόμουνα. Γιατί, ρε φίλε, πάντα να αρκούμαστε στο τίποτα ή στο καλύτερο από το τίποτα; Γιατί, αγαπητέ περιφερειάρχα, δεν το σκεφτήκατε εσείς και μας αφήνατε με το τίποτα τόσα χρόνια;

Τι απαντάτε σ’ αυτό; ΤΙΠΟΤΑ!