Το πιο εκνευριστικό πράγμα σε μπαρ, all day, café ή οτιδήποτε σερβίρει ποτά… είναι να σε κερνάνε ένα σφηνάκι, ή ακόμα χειρότερα, ένα ποτό, την ώρα που φεύγεις. Του λέιτ! Και όχι του δρόμου.
Το κέρασμα είναι ευπρόσδεκτο οποιαδήποτε ώρα, πλην της ώρας που βλέπεις αστράκια, έχεις ζαλωθεί την τσάντα, έχεις φορέσει το μπουφάν σου και τρεκλίζεις προς την πόρτα: ήμαρτον.
Το δεύτερο πιο εκνευριστικό πράγμα είναι να πίνεις το άλφα ποτό και να σε κερνάνε το ωμέγα, ΤΟ πιο άσχετο με αυτό που πίνεις. Γιατί; Επειδή το έχετε σε μεγάλες ποσότητες και για φεύγα; Και γιατί πρέπει να το πιούμε εμείς;
Όταν μια παρέα παίρνει καφέδες στην αρχή και ποτά μετά, κάθεται δηλαδή πάνω από μια ώρα, η καλή και κιμπάρικη κίνηση είναι να κερνάτε ή τους καφέδες (τσέτουλο) ή τα δεύτερα/τρίτα ποτά.
Μην κερνάτε σφηνάκια σε ποτηράκια-δαχτυλήθρες, δεν είστε στην Αμερική, ούτε εμείς άλλωστε.
Το τρίτο πιο εκνευριστικό πράγμα είναι να κερνάτε σφηνάκι τεκίλας σε κάποιον που εδώ και δυο ώρες στο μαγαζί σας έχει πιει τη μισή Σκωτία, μαζί με την γκάιντα (=πίνει ουίσκι).
Ο κανόνας είναι: στα τρία ποτά του πελάτη, ή κερνάτε το τρίτο, ή κερνάτε ένα σοβαρό, σχετικό σφηνάκιστο ποτηράκι σωστού μεγέθους.
Τα φιστίκια, πατατάκια και πιτάκια είναι ΠΟΛΥ ΦΘΗΝΑ. Κι όσο κρατάνε τα σνακ, ο πελάτης πίνει. Άρα, γεμίζετε τα μπολάκια με ΠΟΛΥ ΦΘΗΝΑ πράγματα, για να παραγγέλνει ο πελάτης τα ακριβά ποτά του. Αλλιώς θα φύγει και θα πάει να ντερλικώσει αλλού.
Αν έχετε μπαρ, all day, lounge bar, café, και τσιγκουνεύεστε τα πατατάκια, το μυρίζεται ο πελάτης ότι δεν πρόκειται να κεράσετε ούτε θρούμπα. Και δεν μένει πελάτης.
Το κέρασμα και το σωστό σφηνάκι είναι δόλωμα – τον θέλετε τον πελάτη, καλόν ή κακόν, μια και του έφεξε και μπήκε, στόχος σας είναι να ξαναμπεί.
Κερνάτε πάντα τους πρώην συνεργάτες σας που είδαν φως και μπήκανε, έστω (σωστά) σφηνάκια. Ο/η πρώην ντιτζέι σας, γκαρσόνος/α κλπ, θα φέρει κόσμο – ή θα σας διώξει κόσμο, αν δεν τον κεράσετε.
Το «ποτήρι κρασί» είναι ΠΟΛΥ ΦΘΗΝΟ για το μαγαζί, ξέρουμε ότι το αγοράζετε σε μπανιέρα. Η επίσης κιμπάρικη-χωρίς-κόστος κίνηση είναι να κεράσετε ΑΛΛΟ ΕΝΑ ποτήρι φθηνό κρασί την κυρία που παραγγέλνει τρίτο ποτήρι κρασί.
Αν δεν έχετε μαγαζί-περατζάδα σε μέρος όπου γίνεται χαμός βρέξει-χιονίσει (οπότε σκασιλάρα σας), είναι καιρός να αγοράσετε αξιοπρεπή ποτηράκια σφηνακίων: οι πελάτες που βρέθηκαν τυχαία στο μαγαζί (μιας και δεν είστε σε μέρος όπου γίνεται χαμός), θα φέρουν φίλους, θα διαδώσουν ότι κερνάτε σφηνάκια της προκοπής, και σύντομα θα βγάζετε τα έξοδά σας με κέρδος από πάνω.
Έχετε έξοδα ως μαγαζάτορες, ΦΠΑ, εφορίες, προσωπικό, ποτά, φιστίκια. Σας καταλαβαίνουμε. Αλλά είναι καλύτερα να μην κεράσετε τίποτε απολύτως, ή να κεράσετε ένα μπολ πατατάκια από συσκευασία-τάνκερ, παρά να κεράσετε μισό σφηνάκι τεκίλα, από την ίδια μπανιέρα με το κρασί.
Κι εμείς, ως πελάτες, έχουμε έξοδα, γι' αυτό είμαστε έξω, για να τα ξεχάσουμε. Δεν σας βγαίνει η ιστορία με τα σφηνάκια; ΠΑΤΑΤΑΚΙΑ, παιδιά. Είναι το κέρασμα του μέλλοντος.
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, η συγγραφέας ακολουθεί μια διαδρομή στην πόλη όπου οι δρόμοι, οι εικόνες και οι αναμνήσεις μπλέκονται με το σήμερα
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, η Βικτώρια Σαντούλιακ γράφει για την Αθήνα της φιλοξενίας και των μικρών καθημερινών στιγμών που την έκαναν να νιώσει σπίτι: H Αθήνα της Βικτώρια Σαντούλιακ
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, ο δημοσιογράφος γράφει για την ακτογραμμή, τις γειτονιές και τις μικρές ατέλειες που κάνουν την πόλη ξεχωριστή
17°
