Όποιος χρησιμοποιεί μπλε πιάτα στο φαγητό του, τρώει λιγότερο, λέει ο ψυχολόγος Χάραλντ Μπράεμ. Ο 74χρονος επιστήμονας εργάστηκε για πολλά χρόνια στη διαφημιστική βιομηχανία, μέχρι το 1981, όταν ήταν υπεύθυνος για την ψυχολογία των χρωμάτων στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών του Βισμπάντεν.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το μπλε χρώμα βοηθάει στη χαλάρωση και στην πιο αργή κατανάλωση του φαγητού λέει ο Μπράεμ στην FAZ. Αυτός είναι ένας άλλος λόγος για τον οποίο οι περισσότεροι Γερμανοί αποκαλούν το μπλε το αγαπημένο τους χρώμα. Εάν τρώτε σε μπλε πιάτα, τρώτε πιο αργά και στη συνέχεια γίνετε νιώθετε γρηγορότερα ότι έχετε χορτάσει... Μπορείτε να βάλετε ακόμη λιγότερα τρόφιμα σε μπλε πιάτα παρά σε πιάτα διαφορετικού χρώματος και όμως έχετε την αίσθηση ότι είστε κορεσμένοι, υποστηρίζει ο Γερμανός επιστήμονας.
Σύμφωνα με τον Μπράεμ, αυτός είναι ένας παράγοντας που μπορείτε να επωφεληθείτε από μια δίαιτα. Το κίτρινο και το κόκκινο, από την άλλη πλευρά, είναι χρώματα που αυξάνουν την όρεξη και την κατανάλωση. Το κόκκινο χρώμα οδηγεί επίσης σε ταχύτερη κατανάλωση, σύμφωνα με τον Μπράεμ, και αυτός είναι ένας λόγος που συχνά τα εστιατόρια γρήγορου φαγητού χρησιμοποιούν αυτό το χρώμα. Υπάρχει το οικονομικό σκέλος σε πρώτο πλάνο, τα εστιατόρια τύπου «Fast Food» θέλουν να κάνουν πωλήσεις, λέει. Στη δεκαετία του 1970, o Μπράεμ ήταν ένας από τους δημιουργούς ιδεών για τα τρόφιμα και με δική του εισήγηση η Milka εισήγαγε τη μοβ αγελάδα.
Η δύναμη των χρωμάτων
Ο Μπράεμ έγραψε πριν 30 χρόνια το βιβλίο «Η δύναμη των χρωμάτων», το οποίο έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες: Τα χρώματα είναι πολύ πιο ισχυρά από ότι αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι. Έχουν ισχυρά αποτελέσματα, τα οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν από τον πολιτισμό οπουδήποτε στον κόσμο, εξηγεί ο Μπράεμ. Αυτή η αίσθηση του χρώματος είναι σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητη από τη θρησκεία και τον πολιτισμό. Παρατηρούνται μόνο μικρές διαφορές, για παράδειγμα, στην Ασία φορούν λευκά στις κηδείες, ενώ στην Ευρώπη μαύρα.
Ο Μπράεμ θεωρεί ότι η αντίδρασή μας στα χρώματα είναι στον γενετικό μας κώδικα: Στο DNA μας έχουμε αρχαίους δίσκους προγραμμάτων που είναι σταθεροί. Ασυνείδητα, αντιδρούμε πάντα με τον ίδιο τρόπο. Αυτές οι δισκέτες προγραμμάτων είναι γεμάτες αρχέτυπα, δηλαδή αρχέγονες έννοιες και πρότυπα συμπεριφοράς. Αυτό ισχύει και με τα χρώματα υποστηρίζει ο Μπράεμ. Για παράδειγμα, το κόκκινο είναι και ήταν το χρώμα της φωτιάς και του αίματος, επομένως είναι πολύ επικίνδυνο για τον άνθρωπο. Αυτό εξακολουθεί να έχει επίπτωση σήμερα: Αν δούμε κόκκινο σε μεγάλη ποσότητα, προκαλεί άγχος και ίσως ακόμη και πανικό. Δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας ενάντια σε αυτό, εξηγεί ο Γερμανός ψυχολόγος.
Πώς το εμπόριο εκμεταλλεύεται τη γνώση σχετικά με τα χρώματα
Στο σούπερ μάρκετ ξέρουν για την επίδραση των χρωμάτων ούτως ή άλλως: Το κόκκινο κρέας χρησιμοποιείται στις διαφημίσεις για να κάνει το κρέας να φαίνεται πιο φρέσκο, λέει ο Μπράεμ. Επίσης, σε άλλα τμήματα μπορούν να εξαπατήσουν τις αισθήσεις: Η σκούρα συσκευασία του καφέ θεωρείται πολύ βαρύτερη και ο καφές είναι πολύ ισχυρότερος από ό, τι είναι πραγματικά. Επειδή όσο πιο σκούρο είναι το χρώμα, ο πελάτης έχει την αίσθηση ότι παίρνει περισσότερα για τα χρήματα που δίνει, αν και το ίδιο το προϊόν είναι ακριβότερο λέει.
Η κατανάλωση επίσης, ήταν πάντα ένα εξαιρετικά σημαντικό πράγμα σε όλους τους πολιτισμούς. Στο παρελθόν, υπήρχε η εστία γύρω από την οποία συγκεντρωνόταν η κοινότητα. Σήμερα η εστία είναι το μπάρμπεκιου. Αυτό ενισχύει την κοινότητα. Η εικόνα μιας οικογένειας που τρώει μαζί, τη συνδέει πολύ περισσότερο από το να πάει στο εστιατόριο.
Όπως τονίζουν πάντως Έλληνες διατροφολόγοι στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, εάν θέλετε μια υγιεινή διατροφή, δεν πρέπει να βασίζεστε αποκλειστικά στα χρώματα. Φαγητά με πάρα πολλά λιπαρά, η ζάχαρη και η έλλειψη άσκησης αποτελούν μια εντελώς λανθασμένη ιδέα στη διατροφή. Αντί για τα κόλπα με τα χρώματα, θα πρέπει να βλέπετε τα θέματα της υγείας πιο συνειδητά. Και αν τα χρώματα σας υποστηρίζουν, τόσο το καλύτερο...
Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας.
17°
