Απ’ ό,τι φαίνεται, τα πιο σπουδαία πράγματα τα μαθαίνεις με τον άγριο τρόπο
Το καλοκαίρι του 2026 ήταν το πιο άγριο της ζωής μου. Απ’ ό,τι φαίνεται όμως, τα πιο σπουδαία πράγματα τα μαθαίνεις με τον άγριο τρόπο. Να τι έμαθα λοιπόν…
Ότι εν αρχή ην ο φόβος. O φόβος ότι κάτι σοβαρό μπορεί να έχεις. Ένας μικρός πόνος εδώ ή εκεί, μια μικρή διαφοροποίηση στο σώμα, μια μικρή αλλοίωση, ελάχιστη. Άρνηση. Έλα, μωρέ, όλοι κάποια στιγμή θα πεθάνουμε. Κι αν είναι τώρα; Τρόμος. Εξετάσεις. Η αγωνία του χειρουργείου, η χημειοθεραπεία, οι ακτινοβολίες, μια εποχή στην κόλαση… μέχρι τα Χριστούγεννα.
Ότι τα τελευταία πολλά χρόνια ζούσα μόνο τα καλοκαίρια. Δεν θα παραπονεθώ, η δουλειά μου είναι η πιο όμορφη του κόσμου: εκπομπές στο ραδιόφωνο, κείμενα, συνεντεύξεις, συναντήσεις, σεμινάρια, λέσχες, ανταλλαγές, όλα υπέροχα. Μόνο που η πιο όμορφη δουλειά του κόσμου τον τελευταίο καιρό απασχολούσε ολόκληρη τη μέρα μου. Ξύπνημα στις 4.40, 7 μέρες την εβδομάδα. Κάθε φθινόπωρο αναρωτιόμουν πώς θα βγάλω τη σεζόν. Κι όσο πλησίαζε το καλοκαίρι, περίμενα τον μοναδικό μήνα που δεν θα δούλευα: τον Αύγουστο.
Ότι κανείς δεν ζει για πάντα. Ούτε καν εγώ (!) Αν δεν συνέβαινε τίποτα, ίσως να μην αναρωτιόμουν ποτέ για πόσο καιρό θα τα συνέχιζα όλα αυτά. Μερικές φορές μόνο λογάριαζα τα καλοκαίρια που μου απόμεναν, τους Αύγουστους που μου απόμεναν. Σαν τον Benny (Tom Waits), τον μπάρμαν στο «Rumble Fish» του Κόπολα: «The older you get, you say, “Jesus, how much I got? I got thirty-five summers left”. Think about it. Thirty-five summers». Με τίποτα δεν θα ήταν 35. Στην καλύτερη περίπτωση 20. Ίσως 18… ενάμισης χρόνος καλοκαίρια. Με τον καρκίνο αδιάγνωστο, ίσως ένας μόνο Αύγουστος, το πολύ δύο.
Ότι πέρα από μένα τον ίδιο, όλα όσα αγαπώ μπορεί να χαθούν σε ελάχιστα λεπτά. Τις πρώτες μέρες της χημειοθεραπείας, παρακολουθούσα από τη web camera τον ελάχιστό μου τόπο να καίγεται. Με τους πόνους στα κόκαλα, με τη ναυτία, με το κεφάλι βαρύ, έβλεπα τη φωτιά να προχωράει λεπτό προς λεπτό. Τώρα, σχεδόν όλο το δάσος έχει καεί. Τα δύο μεγάλα δέντρα του σπιτιού δεν υπάρχουν πια.
Ότι (όμως) μπορεί να υπάρχει και δεύτερη ευκαιρία… Απ’ ό,τι δείχνουν τα πράγματα, επέζησα, τη γλίτωσα παρά τρίχα. Όπως και το σπίτι του ελάχιστου τόπου. Τελευταία στιγμή. Ύστερα από τις πρώτες άσχημες διαγνώσεις, τελευταίο δευτερόλεπτο, όπως στα παλιά ηλεκτρονικά, κερδίζεις κανονάκι. Μια ζωή, δυο ζωές* και πάμε…
Ότι έρχεται μια στιγμήπου οι συνθήκες απαιτούν να σκοτώσω όλα όσα ανανεώνονται γρήγορα μέσα μου. Αυτό ακριβώς κάνει η χημειοθεραπεία. Κάθε κύτταρο που ανανεώνεται γρήγορα πρέπει να πεθάνει. Σημαντικός όρος για να μη μεταδοθεί ο καρκίνος. Έρχονται στιγμές που ακούω το σώμα μου μέσα από τριξίματα ελατηρίων και κρότους αρμών να γερνάει. Προσπαθώ να ρεφάρω ταΐζοντας το μυαλό. Καινούργιες μουσικές, καινούργια βιβλία, καινούργιες ιδέες, καινούργιοι κόσμοι που προσπαθώ να ανακαλύψω.
Ότι αγαπώ τα αντικείμενα που διαρκούν. Δεν είναι τοποθέτηση προϊόντων. Είναι άμυνα στην αβάσταχτη προσωρινότητα του βίου. Η σειρά Bauhaus των Leuchtturm 1917, τα δερμάτινα σημειωματάρια της Paper Republic –εκείνα που παλιώνουν όμορφα στο πέρασμα του χρόνου–, τα ακουστικά της Beyer Dynamic, μια Leica D-Lux 8… Μάταιο;
Ότι αυτά που διαρκούν περισσότερο δεν είναι αντικείμενα. Μάταιο. Γιατί μόνο η μουσική, η λογοτεχνία, η τέχνη μπορούν να διαρκέσουν. Και κυρίως οι άνθρωποι γύρω μου, η αγάπη τους και η δική μου αγάπη για κείνους. Δεν υπάρχει τίποτ’ άλλο και ούτε υπήρξε ποτέ.
Ότι μπορώ (ειδικά τώρα) να κάνω ολοκαίνουργια σχέδια. Ό,τι υπάκουε σε κανόνες –από αυτούς της επιβίωσης μέχρι αυτούς της κόσμιας συμπεριφοράς– έσκασε με πάταγο στο χώμα. Φτου ξελευτερία: ένα καινούργιο σπίτι, αρκετό κολύμπι, φροντισμένη διατροφή, βόλτες με φίλους, ταβανοθεραπεία, ένα ολοκαίνουργιο podcast, μια δραστική αλλαγή στον τρόπο που βλέπω τις εκπομπές και το ραδιόφωνο, ανανεωμένα σεμινάρια, καινούργιες σκέψεις πάνω στη Λέσχη Ακρόασης και μια μεγάλη μεγάλη ιδέα: κάτι που να συνδέει τον τόπο απ’ τον οποίο κατάγομαι με τον τρόπο που θέλω να ζω. Είναι νωρίς ακόμα να μιλήσω γι’ αυτό.
Ότι μπορεί και να έχω τη δυνατότητα να πλησιάσω επιτέλους αυτό που πραγματικά είμαι. Χωρίς τις βεβαιότητες των τελευταίων ετών, μόνο κατά προσέγγιση γνωρίζω αυτά που έρχονται. Αχαρτογράφητος τόπος, όμως μ’ αρέσει να φτιάχνω χάρτες. Ειδικά όταν δεν υπακούουν σε κανέναν κανόνα παρά μόνο σ’ αυτούς της φαντασίας ενός –ελπίζω– σοφότερου εαυτού.
Πώς η ανάλυση του DNA των όγκων ανοίγει νέους δρόμους στη θεραπεία του καρκίνου και γιατί το μέλλον μιας σημαντικής ελληνικής επιστημονικής πρωτοβουλίας παραμένει αβέβαιο
18°
