Γιατί όταν είσαι άρρωστος, δεν πρέπει να βγαίνεις έξω: Το κρυολόγημα που λες «σιγά», κάποιος άλλος το πληρώνει
Φίλος ή συνάδελφος εμφανίζεται στο καφέ, στο σινεμά, στο γραφείο, στη σύσκεψη (βάλε εσύ το «πού») με κόκκινα μάτια, βήχα και χαρτομάντιλο στο χέρι. «Ένα κρυωματάκι είναι, θα περάσει…» λέει, σαν να μην τρέχει τίποτα. Και όλοι οι υπόλοιποι, από ευγένεια ή συνήθεια, κάνουμε πως όντως δεν τρέχει τίποτα. Ναι μεν, αλλά…
Μπορεί η δουλειά να είναι απαιτητική και να μην αφήνει πολλά περιθώρια ή να μην θέλεις να χάσεις αυτή την έξοδο με την παρέα, όμως ο χειμώνας είναι η εποχή των ιώσεων που (μετά) αλλάζουν και «διαφοροποιούνται» κατά βούληση και κατά ανοσοποιητικό. Όταν νοιώθεις άρρωστος, ακόμη κι αν τα συμπτώματά σου δεν είναι τόσο έντονα, πρέπει να κάθεσαι σπίτι.
Μην το παίζεις δυνατός: Όταν είσαι άρρωστος, κάτσε σπίτι
Δεν χρειάζεται να «αντέχεις»
Μπορεί να μην σε ρίχνουν λίγα «δέκατα» ή μερικά φτερνίσματα, όμως η επιστήμη υποστηρίζει πως, μια από τις σημαντικότερες άμυνες που έχει ο οργανισμός σου για να καταπολεμά τα (αθώα και μη) μικρόβια, είναι η ξεκούραση και ο καλός ύπνος. Όταν το σώμα δεν ξεκουράζεται, δεν μπορεί να ανανεώσει τα κύτταρα που το προστατεύουν, το ανοσοποιητικό του, δηλαδή, εξασθενεί. Όταν «κάτι» σε ταλαιπωρεί και εσύ επιλέγεις να πιέσεις το σώμα σου (τάχα αντέχεις), και να μην το ακούς, το μόνο που θα καταφέρεις, θα είναι να παρατείνεις τη διάρκεια της ασθένειας. Ένα μικρόβιο που ο οργανισμός θα καταπολεμούσε σε τρεις μέρες, μπορεί εν τέλει να σε βασανίζει για μια βδομάδα ή και παραπάνω.
Δεν περνάς καλά, οπότε γιατί το προσπαθείς
Έχεις πολλά να κάνεις στο γραφείο ή είναι τώρα η ευκαιρία να δεις τους τάδε και τους δείνα. Αλλά όταν είσαι άρρωστος, δεν ευχαριστιέσαι πραγματικά μια έξοδο, ούτε «παράγεις» κάτι ουσιαστικό στο γραφείο. Ποιος απολαμβάνει μία βόλτα ή συγκεντρώνει τη σκέψη του κατά τη διάρκεια μιας σύσκεψης, με πονοκέφαλο ή πονόλαιμο; Και συνήθως, εκείνοι που το τολμούν, καταλήγουν να θέλουν να γυρίσουν στο σπίτι και το κρεβάτι τους το συντομότερο (ίσως και σε ελαφρώς χειρότερη κατάσταση)…
Η γνωστή «διασπορά στην κοινότητα»…
Βγαίνοντας από το σπίτι άρρωστος, μεταδίδεις στους γύρω σου το «μικρόβιό» σου. Κάθε σου ανάσα απελευθερώνει τον ιό. Οτιδήποτε αγγίζεις μπορεί να παραμείνει εστία μικροβίων για ώρες ή και μέρες. Σκέψου ότι κάποιοι ίσως ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες (ποτέ δεν ξέρεις) ή για διάφορους λόγους είναι πιο ευάλωτοι…
Το ανοσοποιητικό σου δεν προστατεύει και τους άλλους
Πιθανόν να διαχειρίζεσαι με εντυπωσιακή «δύναμη» ένα κρυολόγημα ή μια ελαφριά γρίπη, αλλά δεν ισχύει απαραίτητα το ίδιο για όλους. Αυτό που θα προκαλέσει σε σένα μια μικρή αδιαθεσία ή μια ελαφριά κόπωση, σε κάποιους άλλους ενδέχεται να εξελιχθεί γρήγορα σε κάτι πιο δύσκολο, ενδεχομένως και πιο σοβαρό.
Συμπέρασμα: Η πανδημία μας έμαθε πολλά. Αερισμός χώρων, πλύσιμο χεριών, μάσκες και… να μένουμε σπίτι όταν νοιώθουμε άρρωστοι. Η υπευθυνότητα, θα έλεγε κανείς, είναι πιο «κουλ».
Τα εξειδικευμένα στελέχη του 1566 βρίσκονται σε 40 δημόσια νοσοκομεία, προσφέροντας επιτόπια ενημέρωση, καθοδήγηση και πρακτική βοήθεια σε ασθενείς και συνοδούς
Η Εταιρία Κοινωνικής Ψυχιατρικής Π. Σακελλαρόπουλος υπενθυμίζει τη σημασία της ψυχολογικής υποστήριξης στον ογκολογικό ασθενή και την οικογένειά του, ως αναπόσπαστο μέρος της ολιστικής θεραπείας της νόσου.
17°
