«Η αγαπημένη μας συνήθεια…»

Δεν φτάνω τον πάγκο της κουζίνας. Τα δάχτυλά μου μόλις που αγγίζουν την ξύλινη επιφάνεια, τα μάτια μου, όμως, έχουν όλη τη θέα του κόσμου. Ο μπαμπάς μου (τόσο πολύ ψηλός που φτάνει τα πάνω- πάνω ντουλάπια!) στέκεται ακριβώς δίπλα μου και έχει ξεκινήσει την απογευματινή ιεροτελεστία: δύο κουταλιές καφέ, δύο ζάχαρη πέφτουν στο μπρίκι με το νερό. Ο μπαμπάς, όρθιος, ανακατεύει. Κοιτάω μία εκείνον, μία το γκαζάκι. Ο μπαμπάς, που πάντα πιάνει στον αέρα τις σκανταλιές που πρόκειται να συμβούν, χαμογελάει πονηρά. Βουτάει μια καρέκλα, με μία γρήγορη κίνηση με ανεβάζει πάνω της. Πιάνει με τα χέρια του τα χέρια μου, μου δείχνει πώς να κρατάω το μπρίκι, πώς να ανακατεύω με το κουτάλι. Με καθοδηγεί. «Κοίτα πώς φουσκώνει!», τον ακούω να λέει, «αυτό σημαίνει ότι ο καφές του μπαμπά είναι έτοιμος!». Πιάνει την αγαπημένη του κούπα, με μια κίνηση αδειάζει το μπρίκι. «Τώρα εγώ, εγώ, εγώ!» τσιρίζω με μανία, αλλά εκείνος απομακρύνει το γκαζάκι, σηκώνει ψηλά την κούπα με τον καφέ. «Υπομονή…!», μου λέει και με κοιτάζει με αυτό το τρυφερό, γαλάζιο βλέμμα του: «Εσύ, όταν μεγαλώσεις!».

Ναι, καλά! Σιγά που θα περίμενα να μεγαλώσω. Εξάλλου ήμουν ήδη αρκετά μεγάλη, είχα μόλις μάθει να διαβάζω! Όλο το βράδυ κατέστρωνα το σχέδιο, το επόμενο απόγευμα ήμουν κιόλας έτοιμη. Ο μπαμπάς κοιμάται το μεσημέρι. Όταν ξύπναγε θα έβρισκε τον καφέ του έτοιμο. Με δυσκολία σπρώχνω την καρέκλα ως τον πάγκο. Τα καταφέρνω όμως... Σκαρφαλώνω και ω, τι χαρά, όλος ο πάγκος είναι στο ύψος μου! Πιάνω το πράσινο σακουλάκι του καφέ. «Λ-ο-υ-μ-ί-δ-η-σ-σ-ς», συλλαβίζω σέρνοντας τον δείκτη πάνω στα γράμματα, «ΛΟΥΜΙΔΗΣ ΠΑΠΑΓΑΛΟΣ!», αναφωνώ περήφανη και είμαι έτοιμη για όλα.

Δεν είχα υπολογίσει το μπρίκι στο ψηλό ντουλάπι. Τεντώνομαι, αλλά αδύνατον να το φτάσω. Και τότε έρχεται η αναλαμπή: «Και γιατί το χρειάζομαι; Αφού η κούπα είναι ήδη εδώ, στην άκρη του πάγκου!». Δύο κουταλιές «ΛΟΥΜΙΔΗΣ ΠΑΠΑΓΑΛΟΣ» (μεγάλη περηφάνια που το έμαθα), δύο κουταλιές ζάχαρη, νερό, όλα μαζί στην πορσελάνινη κούπα.

Και τώρα πώς ανάβει ο αναπτήρας; Ώχου μπελάδες… Αρχίζω να θυμώνω, τελικά είναι πολύ δύσκολο να φτιάξεις ελληνικό καφέ! «Τιιιιι κάνεις εκεί;;;» η αγουροξυπνημένη φωνή του μπαμπά με βρίσκει όρθια πάνω στην καρέκλα με τον αναπτήρα στο χέρι. Τρομαγμένη που με πιάσανε στα πράσα πριν τα καταφέρω, πηδάω από την καρέκλα, μαζί παρασέρνω και την αγαπημένη κούπα με τον καφέ ΛΟΥΜΙΔΗΣ ΠΑΠΑΓΑΛΟΣ, που καταλήγει στο πάτωμα. Αυτό ήταν. Από τότε το γκαζάκι και ο ΛΟΥΜΙΔΗΣ αλλάξανε θέση, μεταφέρθηκαν στο πιο ψηλό ράφι και εκεί παραμένουν ακόμα και σήμερα, 25 χρόνια μετά από αυτή την ιστορία.

Από τότε, βέβαια, οι δυο μας έχουμε γράψει πολλές ιστορίες με ελληνικούς καφέδες. Ο μπαμπάς μου, βλέπετε, είναι φιλόσοφος ακόμα κι αν ο ίδιος καλά-καλά δεν το ξέρει. Τα απογεύματα που επιστρέφω στο πατρικό μου κι εκείνος σηκώνεται από τον μεσημεριανό ύπνο (ποτέ δεν άλλαξε αυτή του τη συνήθεια) του αρέσει να ψήνει καφέ, να τον μοιράζει σε δύο κούπες, τη δική μου και τη δική του, κι ύστερα να αναρωτιέται ( «Πώς θα αντιλαμβανόμασταν τον χρόνο στις 4 διαστάσεις;», «Λες να υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα;») ή να αποφαίνεται («καμία στιγμή δεν είναι ίδια με την προηγούμενη, καλά έλεγε ο Ηράκλειτος, τα πάντα ρει!»). Αυτές τις στιγμές σπάνια μιλάμε για όσα συμβαίνουν στη ζωή μας. Για αυτά τα μικρά ή μεγάλα νέα έχουμε τα καθημερινά τηλεφωνήματα. Οι στιγμές που βρισκόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλον, όμως, ανήκουν σε αυτούς, τους φιλοσοφημένους ελληνικούς καφέδες…

Κατά τις 7, αφού τελειώνουν όλα τα ερωτήματα, τα αποφθέγματα και ο καφές, έρχεται η ώρα του δεύτερου ελληνικού. Και τότε τον ρωτάω αν θέλει να του φτιάξω εγώ έναν ελληνικό αυτή τη φορά. Είναι το αστείο μας. «Εσύ όταν μεγαλώσεις!» απαντάει και μου σκάει ένα φιλί στο μέτωπο. Ύστερα σηκώνεται και πιάνει τα σύνεργα: το μπρίκι, τη ζάχαρη, τον ελληνικό καφέ και τη νέα αγαπημένη του κούπα που πάνω της γράφει «ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου». Και το εννοεί όσο τίποτα.