Η αξεπέραστη λαγάνα του Τάκη

Ο φούρνος του Τάκη, ή αλλιώς Αρτοποιητής ο Τάκης, είναι ίσως ο πιο φημισμένος της Αθήνας. Η ιστορία του είναι λίγο - πολύ γνωστή, αλλά ποιος βαριέται να την ακούει όταν τη διηγούνται με τόση ζεστασιά οι συνεχιστές της επιχείρησης, οι γιοι του Τάκη Παπαδόπουλου που ήρθε από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα με τον πάτερα του στις αρχές τις δεκαετίας του ’60, φέρνοντας μαζί  το ομώνυμο κουλούρι.

Ο πατέρας του κ. Τάκη ήθελε να διαδώσει το κουλούρι στην Αθήνα και τα κατάφερε υπενοικιάζοντας ένα φούρνο έξω από τον οποίο οι κουλουρτζήδες έκαναν ουρά. Μία δεκαετία μετά αποφάσισαν να εμπλουτίσουν την τέχνη τους με διάφορα αρτοποιήματα κι έτσι ο φούρνος του Τάκη, από το 1971 στην οδό Μισαραλιώτου 14 προσφέρει καθημερινά πάνω από 30 είδη ψωμιού φτιαγμένα πρώτα απ’ όλα με κύριο συστατικό την αγάπη.

Ο Αρτέμης Παπαδόπουλος, γιος του αρτοποιού που έχει συνδέσει το όνομά του με το νόστιμο ψωμί που φουρνίζεται στη σκιά της Ακρόπολης, μιλά στην ATHENS VOICE για την πιο κρίσιμη μέρα του φούρνου, την Καθαρά Δευτέρα και τις ουρές που γίνονται για την αξεπέραστη λαγάνα του.

Οι προετοιμασίες για την Καθαρά Δευτέρα ξεκινάνε στις 6 το απόγευμα της Κυριακής. Η ποσότητα για την οποία προετοιμάζονται εξαρτάται από διαφορετικούς παράγοντες, όπως για παράδειγμα ο καιρός και φυσικά τα κουράγια. Αντί αριθμών, ο Αρτέμης εξηγεί πως ξεκινούν να φουρνίζουν λαγάνες αργά το βράδυ της Κυριακής κι έπειτα συνεχίζουν αδιάκοπα, χωρίς διάλειμμα, μέχρι περίπου τις 3 το μεσημέρι της Δευτέρας.

Οι πρώτοι που καταφθάνουν στο φούρνο είναι εκείνοι που έχουν προηγουμένως κατέβει στην αγορά για να προλάβουν φρέσκο ψάρι και θαλασσινά. Άλλωστε, όταν ξεκινά το ψήσιμο, δεν ξεγελιέται κανείς, μοσχοβολά λαγάνα όλο το στενό, πολλοί φτάνουν στο φούρνο και λένε ότι τη μύρισαν από τη λεωφόρο Συγγρού. Κατά τις 7 το πρωί έχουν εξαφανιστεί οι πρώτες φουρνιές και τότε είναι που αρχίζει να δημιουργείται η ουρά. Ο μέγιστος χρόνος αναμονής φτάνει συνήθως τις 2 ώρες. Ο Αρτέμης θυμάται πως μία κοπέλα τελείωσε ένα ολόκληρο βιβλίο περιμένοντας για τη λαγάνα της.

«Είναι μια εικόνα που σε γεμίζει χαρά και τιμή, αλλά είναι μία βαριά τιμή. Στην ουρά μπορεί να υπάρχουν πελάτες που τους βλέπω κάθε μέρα, φίλοι και συγγενείς, όλοι όμως ξέρουν πως είμαι απίστευτα δίκαιος, κανείς δεν προηγείται κανενός, κανείς δεν παίρνει λαγάνα “από το πλάι”, πρέπει να περιμένει. Για αυτό κι εμείς το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κεράσουμε τις μαστίχες μας, τις ρακές μας, καμιά λαγάνα που μπορεί να σπάσει την κρατάμε στην άκρη και κόβουμε κομματάκια και τα μοιράζουμε και λέμε μια κουβέντα με τον κόσμο».

Η ασύγκριτη λαγάνα του Τάκη έχει ταξιδέψει και στην Ευρώπη. «Ενώ επιμένω ότι δε θα είναι το ίδιο, μου λένε “Στείλε μας μία σε παρακαλώ”, έτσι έχω στείλει λαγάνα στην Αγγλία και τη Γαλλία. Άλλοι μπορεί να λείπουν το 3ήμερο αλλά έρχονται στο μαγαζί πριν φύγουν και μας ζητούν να τους φυλάξουμε μία στην κατάψυξη».

Οι ιστορίες που έχει να θυμάται από κάθε Καθαρά Δευτέρα είναι πολλές. Ξεχωρίζει μία πριν 3 χρόνια. Όταν πλησιάζει μεσημέρι, στις τελευταίες λαγάνες, για να μη βάλει κάποιον στη διαδικασία να περιμένει και να μην πάρει, ξεκινά από τον πρώτο στην ουρά και ρωτά πόσες λαγάνες θέλει. Μόλις φτάσει στο νούμερο που ξέρει ότι θα βγάλουν, ενημερώνει τους υπόλοιπους ότι δεν θα μείνει για αυτούς. Όταν ενημέρωσε τον τελευταίο πως δυστυχώς δεν θα πάρει λαγάνα, εκείνος τον κοίταξε μεν με θλιμμένο βλέμμα, έπειτα όμως του είπε, «Δεν πειράζει, πέρασα τόσο ωραία που δε θέλω να κάνω τίποτα άλλο σήμερα, δεν θέλω να βγω αλλού, θα πιω και δύο κρασάκια εδώ (σ.σ. στο Drupes & Drips, τη spritzeria που έχει ανοίξει ο Αρτέμης ακριβώς απέναντι από τον φούρνο) και είμαι γεμάτος!». 

Η συνταγή της λαγάνας του Τάκη δεν έχει αλλάξει από τη μέρα μηδέν. Αν πρέπει να πει κάτι για το πώς φτιάχνεται η περίφημη λαγάνα τους, ο Αρτέμης αναφέρει «Η λαγάνα πρέπει να είναι φτιαγμένη για το καθαροδευτεριάτικο τραπέζι το παραδοσιακό, όπως το έκαναν παλιά που είχαν πάνω ό,τι απέμεινε, λίγο κρεμμύδι, λίγο ταραμά, καμία ελίτσα, λίγα και καλά. Η λαγάνα δεν πρέπει να ’ναι ψωμί, να περιμένεις ότι θα την πάρεις να τη βουτήξεις στη σάλτσα, η λαγάνα είναι λαγάνα».