Tsuru Japanese Pub & Grill: Σούσι, τεμπούρες, Wagyu και όλα τα ωραία της ιαπωνικής κουζίνας στη Χρυσοστόμου Σμύρνης στη Θεσσαλονίκη
Ο μύθος λέει πως όποιος καταφέρει να διπλώσει, σε στιλ οριγκάμι, χίλιους χάρτινους γερανούς, θα δει οποιαδήποτε ευχή του να πραγματοποείται. Γιατί, ο γερανός (tsuru), σύμφωνα με την ιαπωνική παράδοση, συμβολίζει τη μακροζωία και την καλή τύχη, οι γερανοί θεωρούνται φορέας ευημερίας και υγείας. Βέβαια, στη θεσσαλονικιώτικη εκδοχή του ο γερανός συμβολίζει όλα αυτά, συν ένα έξτρα παραπάνω τιπ που θα ενθουσιάσει τους εραστές της ανατολικής κουζίνας: το Tsuru Japanese Pub & Grill, με σήμα τον γερανό, άνοιξε στη Χρυσοστόμου Σμύρνης, απέναντι ακριβώς από το ξενοδοχείο «Δάιος».
Και ιδού φίλοι μου το χρονολόγιο της μύησής μου στα ντουζένια της κουζίνα τζαπανέζα, που άρχισαν ήδη να καταφθάνουν στο τραπέζι μας. Σημείωση: καθόμαστε τρεις, αλλά πεινάμε σαν χίλιοι γερανοί (και βάλε), οπότε παραγγέλνουμε μπα-μπά-τσι-κα (μπαμπάτσικια στα Ελληνικά, ίσον γερή, μεγάλη) δόση του μενού. Το Tsuru το άνοιξαν και το τρέχουν τρεις καταπληκτικοί τύποι, ο Βαγγέλης Μελισσινός, ο Γιώργος Γαβριηλίδης και ο Σπύρος Λαδάς, παιδιά που ξεκινώντας από το Tokaido, το σουσάδικο που έβαλε την Πολίχνη στον γκουρμεκλίδικο χάρτη της πόλης, είπαν να επιχειρήσουν και στο κέντρο. Το έκαναν και ...πλούσια τα ελέη τους: το belly catsu τους με sando milk bread, miso mayo, ξινό δαμάσκηνο, καραμελωμένο κρεμμύδι και napa cabbage pickle, καταφθάνει μαζί με ένα Wagyu smash με πίκλα αγγουριού, τσένταρ και Japanese mayo. Δυο πιάτα ό,τι πρέπει για ζέσταμα και ιδανικά συνοδευτικά για τα κοκτέιλ Paloma που παραγγείλαμε. Παλόμες που στο Tsuru τις σερβίρουν επίσης με γιαπωνέζικο touch, που πάει να πει πως κάτι πολύ μαγικές σταγόνες σάκε δροσίζουν και ανεβάζουν την ένταση σε επίπεδα καμιάς ανάλογης Παλόμας που δοκίμασα στη Θεσσαλονίκη. Πιστέψτε με, τα καλά τα παλομάδικα τα έχω χαρτογραφημένα ένα και ένα σε αυτή την πόλη.
Μαζί με την εκλεκτή σόουλ μουσική που διαλέγει ο dj (παίζει βινύλια, όπως σε όλα τα σποτ φαγητού που σέβονται τον εαυτό τους διαλέγοντας επιστροφή στον αναλογικό ήχο), η βραδιά στο Tsuru άρχισε ήδη να αποκτά μυσταγωγικό χαρακτήρα. Επόμενη παραλαβή: Kushiyaki Gyu reba με μοσχαρίσιο συκώτι περιχυμένο με σάλτσα κρασιού, όπως και μοσχαρίσια γλώσσα με ponzu τεσσάρων εσπεριδοειδών (gyu tan): και οι δύο επιλογές είναι στα όρια του φίνου, σύνορα και γωνία με το «οι τύποι ξέρουν το άθλημα».
Το εξειδικεύω: ο σεφ Γιώργος Γαβριηλίδης στην προηγούμενη ζωή του δούλεψε στα Άπω Ανατολίτικα ρέστο του ομίλου Grecotel, όπερ μεθερμηνεύομενο η θητεία του στα μυστικά της γιαπωνέζικης κουζίνας εγγυάται κλάση και απίστευτη ευχαρίστηση. Τσακίζω το Yakitori Negima που μου αναλογεί από μπούτι κοτόπουλο και Japanese bbq, ενώ με το ζόρι κρατιέμαι για να μη φωνάξω «χαίρε Τόκιο και πολλά τα έτη σας Κιότο, Οσάκα, Νάρα, Γιοκοχάμα», όταν σκάνε τα διαστημικά τους Unagi roll με καπνιστό χέλι, αγγούρι, τυρί κρέμα, red masago, σχοινόπρασο και unagi sauce (πιατέλα ένα). Η πιατέλα δύο με California rolls (σουρίμι, αβοκάντο, αγγούρι, flakes κρεμμυδιού, soy mayo, σουσάμι) και μια υπερπαραγωγή Edo roll με φρέσκο τόνο, καπνιστό χέλι και τυρί κρέμα τηγανισμένα σε τεμπούρα και πάνκο με japanese mayo green massago, απογειώνουν την τελετή.
Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η μια Παλόμα μου κατά ένα μυστήριο τρόπο γίνεται τέταρτη, με την καλή μου να με κοιτά κάπως. Εγώ, σφυρώ ανέμελα δήθεν στον ρυθμό των Isley Brothers (this old heart of mine) και της Dusty in Memphis, κατατροπώνοντας και τα καλούδια της πιατέλας τέσσερα: Tsuru rolls με σουρίμι, φρέσκο σολομό, βραστή γαρίδα και καπνιστό χέλι, ομοίως περιχυμένα με τυρί κρέμα, τηγανισμένα τεμπούρα, με πάνκο και unagi sauce.
Το ότι παράλειψα να αναφέρω πόσο ευφράνθηκα με τη σαλάτα Ikebana (τρυφερά baby λαχανικά, crunchy κοτόπουλο, καρότο μαριναρισμένο με κάρι και γλυκόξινο ντρέσινγκ), όπως επίσης και το πόσο εκλεκτός, μίνιμαλ, φωτεινός, φιλόξενος και σε ζωντανή σύνδεση με αυτό που αποκαλώ καταπληκτικό ντιζάιν και Shinny Happy People είναι ο χώρος και η διακόσμηση του Tsuru, εκτός από τις τέσσερις παλόμες, χρεώστε το στα δυο μεγαλειώδη επιδόρπια: Η Namelaka matcha με νισουάζ από αφρό, κουλί βατόμουρο, ναμελάκα λευκής σοκολάτας, τσάι μάτσα και παστέλι από φιστίκι Αιγίνης, αντικριστά με το Yuzu Curd (κραμπλ από γουασάμπι, κάσιους και γιούζου κρέμα με παστέλι κάσιους και τζελ λευκού ροδάκινου), ήταν Χι-ρο-χί-το (αυτοκρατορικά) όσο έπρεπε και ιδανικός επίλογος για τη γιαπωνέζικη νύχτα που αξιωθήκαμε στο Tsuru Japanese Pub & Grill. Τα δέοντα, σαγιονάρα και μπράβο σε όλη την ομάδα.
17°
