Το «Μουχαμπέτι» του Χρήστου Καντένη στην Καβάλα είναι ένα συνοικιακό, χαλαρό μεζεδοπωλείο με καταπληκτική κουζίνα
Το «Μουχαμπέτι» είναι ένα χαλαρό καφενείο με ψυχή σύγχρονου μεζεδοπωλείου που γράφει τη δική του αθόρυβη ιστορία από το 2009 «χωμένο» στα στενά της συνοικίας του Αγίου Λουκά στη Καβάλα. Ιδιοκτήτης του ένας κιμπάρης άνθρωπος, ευγενής, δωρικός και ολιγόλογος, ο Χρήστος Καντένης. Λιτή και κιμπάρικη* η κουζίνα του που αποτίει φόρο τιμής στην ελληνική κρεατοφαγία, προσφέροντας πληθωρικούς και λιχούδικους μεζέδες.
Τι να πεις για το ζουμερό και ντελικάτο σουτζουκάκι, το καθαρό άλιπο σουβλάκι, το δυσεύρετο παραδοσιακό φρυγαδέλι (μοσχαρίσιο συκώτι τυλιγμένο σε μπόλια), τη ρουστίκ τηγανιά, την περιποιημένη μοσχαρίσια γλώσσα, μέσα σε όλα αυτά θα προσθέσω και το σπιτικό γαλοτύρι με την υπόξινη και δροσερή γεύση του. Ο Χρήστος δεν έχει τελειώσει καμιά σχολή μαγειρικής, τον οδήγησε στην κουζίνα η αγάπη και το μεράκι του για το μαγείρεμα. Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει αφού προσφέρει στον κόσμο κιμπάρικες και καλοφτιαγμένες γεύσεις.
Το φαγητό στον ξυλόφουρνο και το slow cooking αναβιώνει στο «Μουχαμπέτι» την τέλεια γεύση
Η μαντεμένια ξυλόσομπα ανάβει όλη μέρα στον καφενέ Μουχαμπέτι, προσφέροντας τη ζεστή θαλπωρή της ομοιόμορφα στον χώρο, ενώ παράλληλα ο Χρήστος Καντένης σιγομαγειρεύει στην κατσαρόλα λαχταριστό σπιτικό φαγητό με ό,τι εποχικά υλικά βρει διαθέσιμα. Για αυτόν το slow cooking δεν είναι μια απλή μέθοδος μαγειρέματος αλλά μια φιλοσοφία ζωής που δίνει στα υλικά την ανάσα τους και τα συνδέει χαρίζοντας το πιο βαθύ μέλωμα και την πιο αληθινή γεύση. Το κρέας περνάει ώρα στην κατσαρόλα ή στο φούρνο σε σημείο που να ξεκολλάει από το κόκκαλο με ένα άγγιγμα του πιρουνιού.
Ξεκινήσαμε με μια ακαταμάχητη και βουτυράτη μανέστρα με κρέας προβατίνας, ένα πιάτο που δεν το χάνεις με τίποτα, συνδυασμός μεστής γεύσης του κρέατος με το σπυρωτό και βουτυρένιο κριθαράκι που σιγομαγειρεύτηκε μέσα σε μυρωδάτο στακοβούτυρο! Αυτό το πιάτο αποτέλεσε και την αιτία να επισκεφθούμε αυτόν τον συνοικιακό καφενέ που μαγειρεύει θαυμάσια. Ακολούθησαν τα μοσχαρίσια μάγουλα, που μπορεί να μην είναι κάποιο premium κομμάτι, όμως τα τελευταία χρόνια έχουν κερδίσει επάξια τη θέση τους σε πιάτα με υψηλές γευστικές απαιτήσεις. Τα μάγουλα όταν μαγειρευτούν για αρκετές ώρες στον φούρνο, το κολλαγόνο που περιέχουν δίνει στο κρέας μια εξαίσια τρυφερή και βελούδινη υφή. Τα συνόδευε ένας πλούσιος πουρές καπνιστής μελιτζάνας, που μετέτρεπε το πιάτο σε μια παραλλαγή του διάσημου χουνκιάρ μπεγιεντί.
Φυσικά δεν φύγαμε δοκιμάζοντας μόνο τα δύο αυτά πιάτα. Το χοιρινό πρασοσέλινο ήθελε να αφηγηθεί την δική του ιστορία και να μας πείσει πόσο γλυκοφάγωτο μπορεί να γίνει, συνοδευμένο από τη μεταλλικότητα του σέλινου. Στο βάθος της γεύσης ακουγόταν το μπουκέτο των μυρωδικών, στο οποίο ο μάγειρας τσιγάρισε αρμονικά το χοιρινό κρέας. Και επειδή το χοιρινό στην κατσαρόλα όταν είναι καλομαγειρεμένο παρασέρνεται από τις λοιπές γεύσεις είπαμε να γράψουμε τον επίλογο με μια ντελικάτη πανσέτα που ήταν άψογα ψημένη, με το τσιγαριστό λίπος της και τη συνόδευε μια καλοφτιαγμένη σος μουστάρδας. Στο συνοδευτικό γαλοτύρι διαλύσαμε μια καυτερή, που μας γυάλισε τα μάτια με την αψάδα της και συνταίριαξε με τις λοιπές γεύσεις του slow food.
17°
