Συννεφιασμένες Κυριακές, βουρκωμένες Δευτέρες

Οι Κυριακές και οι Δευτέρες είναι οι μούσες της εβδομάδας, γιατί είναι οι μόνες μέρες που τραγουδήθηκαν τόσο πηγαία, σε λαϊκό τόνο και με τέτοιον σπαραγμό. Η Κυριακή σαν χρονική εκκίνηση του έρωτα ή του χωρισμού, και η Δευτέρα σαν απώλεια της Κυριακής. Όντως οι δύο μέρες μοιάζουν να αλληλεπιδρούν συνεχώς αντιφατικά μεταξύ τους, η μία μελαγχολεί για τον ερχομό της επόμενης, και η άλλη μοιάζει συντετριμμένη για το τέλος της προηγούμενης. Καμία άλλη μέρα δεν φάνηκε ποτέ να έχει τόση αξιοσυγκίνητη δύναμη να εμπνεύσει.

Οι Κυριακές τραγουδήθηκαν ως συννεφιασμένες, αλλά στην πραγματικότητα να είναι απλά πικρόγλυκες και τις περισσότερες φορές μάλλον αισιόδοξες, κόντρα στον μύθο της μελαγχολίας. Το κυριακάτικο μεσημεριανό είναι το υπερεθνικό meeting point της εβδομάδας, κάτι σαν ανατομή της ζωής. Οικογένειες, φιλίες και έρωτες σμίγουν ή γεννιούνται, διαπραγματεύονται ή χάνονται . Σε όλες τις χώρες, σε όλες της πόλεις. Άλλοι κλείνουν την εβδομάδα, και άλλοι ανοίγονται στη ζωή. Για μερικούς είναι η προσγείωση, το σβήσιμο του Σαββάτου, για όλους όμως είναι η σοβαρή, η πιο βαρυσήμαντη συνάντηση. Η ατμόσφαιρα είναι πάντα συναισθηματικά ηλεκτρισμένη τις Κυριακές. Θετικά, αρνητικά ή αναστοχαστικά. Τις Κυριακές τα μεσημέρια ξεκινούν για τα καλά οι μεγάλες ερωτικές ιστορίες, είτε σαν συνέχεια ενός Σαββατόβραδου ή σαν πρώτη προγραμματισμένη έξοδο για κρασί. Είναι η ημέρα που οι άνθρωποι αγγίζονται και αναψηλαφούνται ψυχικά, λίγο περισσότερο.

Οι Δευτέρες από την άλλη θέλουν εμπνευσμένο χειρισμό, για να μην καταλήγουν βουρκωμένες. Φαίνεται μερικές φορές βουνό να ξανακυλήσει ολόκληρη η εβδομάδα. Τις κρατάω πάντα σαν χρυσή εφεδρεία, χωρίς απότομο βούτηγμα στην τρέλα της καθημερινότητας. Τις περνάω πάντα στη Θεσσαλονίκη και τα απογεύματα στα μπαρ που αγαπώ, κάπως αποστασιοποιημένος. Είναι μία συνειδητή προσωπική απομόνωση . Ετσι διασώζω απο τη μία τη μελαγχολική απώλεια του Σαββατοκύριακου, και από την άλλη ανασυγκροτώ τεχνητά τον χρόνο για ένα κάποιο μικροσχεδίασμα ζωής, το οποίο καθώς περνάνε τα χρόνια είναι πολυτιμότερο απο τη φρενήρη των συναντήσεων, των δεκάδων τηλεφωνημάτων ή την έναρξη των ταξιδιών.

Απο την επομένη, έτσι κι αλλιώς πρέπει να αρχίσουν οι προσγειωαπογειώσεις μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης, και η εβδομάδα των δέκα ημερών, μέχρι να ξαναφτάσω στον κυριακάτικο προορισμό