Το ενδεχόμενο να είμαστε σε μνημόνια μέχρι το 2018 δεν απέκλεισε ο επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής Παναγιώτης Λιαργκόβας, καταθέτοντας στην Εξεταστική Επιτροπή που διερευνά τις συνθήκες υπαγωγής της χώρας στα προγράμματα.
Ο κ. Λιαργκόβας υποστήριξε ότι μία έντιμη συμφωνία με τους εταίρους θα μπορούσε να δημιουργήσει άλλα δεδομένα και να δώσει τη δυνατότητα στη χώρα να δανειστεί από τις διεθνείς αγορές, κάτι που δεν μπορεί να συμβεί τώρα καθώς είναι απαγορευτικά τα επιτόκια, ώστε να καλυφθούν οι ανάγκες που θα φθάσουν μέχρι το 2017 στα 30 με 40 δισ. ευρώ.
Σε ερώτηση του βουλευτή της Ν.Δ. Χρήστου Σταϊκούρα, «αν ήταν ρεαλιστική, εφικτή λύση η αναδιάρθρωση του χρέους το 2010», απάντησε: «Αντιλαμβανόμαστε τις δυσκολίες που υπήρχαν. Το κατά πόσο είναι πολιτικά εφικτό ή ανέφικτο η αναδιάρθρωση του χρέους το γνωρίζει και το προσδιορίζει η εκάστοτε κυβέρνηση. Για το ποια ήταν η καλύτερη επιλογή και ποιο ήταν το πολιτικά εφικτό τότε, ξεπερνούσε τις δικές μας αναφορές».
Σε ερώτηση του βουλευτή του Ποταμιού Γιώργου Αμυρά, αν μπορεί η χώρα να δανειστεί από τις διεθνείς αγορές και να βγει από τα μνημόνια, ο κ. Λιαργκόβας τόνισε χαρακτηριστικά: «Μακάρι να μπορούσε η χώρα να το κάνει αύριο το πρωί να βγει από τα μνημόνια. Δεν μπορούμε να απευθυνθούμε στις διεθνείς αγορές γιατί τα επιτόκια είναι εντελώς απαγορευτικά. Δεν βγαίνουμε να δανειστούμε γιατί τα spreads είναι πολύ υψηλά, είναι απαγορευτικά. Μέχρι το 2017 θα χρειαστούμε 30 με 40 δισ. ευρώ για να αντιμετωπίσουμε τις ανάγκες. Αν δεν έχουμε, λοιπόν, ενδογενείς πόρους, αναγκαστικά θα πρέπει να τα παίρνουμε αυτά τα λεφτά από έξω. Εξ ανάγκης εξαρτιόμαστε από τους διεθνείς δανειστές. Μέχρι το 2017-2018 η χώρα θα βρίσκεται σε μνημόνια, εκτός και αν υπάρξει άλλο δεδομένο. Ίσως μία άλλη έντιμη συμφωνία με τους εταίρους, μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ώστε σταδιακά, γιατί αυτά δεν γίνονται βραχυπρόθεσμα, να βγούμε στις αγορές. Γιατί οι αγορές είναι άγρυπνο μάτι και παρακολουθούν».
«Η κρίση έφερε το μνημόνιο ή το μνημόνιο τη κρίση;» ρώτησε στη συνέχεια ο κ. Αμυράς. «Μπορεί να ισχύουν και τα δύο», απάντησε ο κ. Λιαργκόβας και συμπλήρωσε: «Αν δεν υπήρχε η κρίση το 2007 στις ΗΠΑ, η ελληνική οικονομία δεν θα είχε το πρόβλημα που είχε το Μάιο του 2010. Υπήρχαν παθογένειες. Η ελληνική οικονομία βασίστηκε σε πυλώνες που δεν ήταν σταθεροί. Θα είχαμε πρόβλημα κάποια στιγμή. Το ότι εμφανίστηκε το Μάιο του 2010 οφείλεται στη κρίση των ΗΠΑ του 2007. Άρα η κρίση μας έφερε το μνημόνιο γιατί φτάσαμε σε ένα σημείο που μας έλειπε η ρευστότητα.
Αν τώρα το μνημόνιο έφερε τη κρίση, έχει να κάνει με το ίδιο το μνημόνιο και την εφαρμογή του. Η σύνταξη του είχε πολλά προβλήματα, πολλά λάθη στη συνταγή του. Εφαρμόστηκαν δημοσιονομικά μέτρα, όχι όμως μεταρρυθμίσεις. Παράλληλα, το θεσμικό μας υπόβαθρο είχε αδυναμίες. Ήταν τέτοιο που δεν βοήθησε. Και σε άλλες χώρες, όπως Πορτογαλία, Ισπανία, Κύπρο, εφαρμόστηκαν αυτές οι πολιτικές με σκοπό να βγουν στις αγορές. Πέτυχε. Άρα είχε αποτέλεσμα. Μπορεί να έχεις μια ίδια συνταγή να την εφαρμόσεις σε δύο χώρες, να πετύχει στη μία και στην άλλη να αποτύχει. Σε εμάς οι θεσμοί δεν ήταν ισχυροί για να βοηθήσουν στην επιτυχία».
«Τα πολιτικά πρόσωπα που μετείχαν στη συμφωνία κυρίως του πρώτου μνημονίου επέδειξαν την επιβαλλόμενη σοβαρότητα;» ρωτήθηκε από βουλευτές. «Θέλω να πιστεύω ότι η πολιτεία κάνει ότι μπορεί, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων, για να βοηθήσει τη χώρα αντιμετωπίζοντας τα προβλήματα. Αναφέρομαι διαχρονικά και στη σημερινή κυβέρνηση. Το πρόβλημα της φοροδιαφυγής, της διαπλοκής, της διαφθοράς δεν είναι μνημονιακοί όροι. Είναι πολιτική οικονομία, είναι θέμα αξιών» υποστήριξε ο κ. Λιαργκόβας.
Σε ερώτηση για το PSI o κ Λιαργκόβας απάντησε: «Ήταν επιλογή της τότε κυβέρνησης η αναδιάρθρωση του χρέους. Στη δεδομένη στιγμή που έγινε, διασώθηκαν οι τράπεζες, επιβαρύνθηκαν όμως πολλά ασφαλιστικά ταμεία και ομολογιούχοι. Έγινε ένα καλό και ένα κακό.Το ότι υπήρξε μέριμνα για την ανακεφαλαίωση των τραπεζών καλώς υπήρξε. Από εκεί και πέρα το μεγάλο πρόβλημα στην πραγματική οικονομία έχει να κάνει με τις επιχειρήσεις. Τα κόκκινα δάνεια είναι βόμβα στη βιωσιμότητα του χρέους».
17°
