Πώς η επανεμφάνιση του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα αναδιατάσσει τις ισορροπίες μεταξύ Νέας Δημοκρατίας, ΠΑΣΟΚ και της ευρύτερης Κεντροαριστεράς
Πολλοί αναρωτιούνται. Γιατί το έκανε όλο αυτό ο Αλέξης Τσίπρας; Να παραιτηθεί μετά τις εκλογές, να προωθήσει τον Στέφανο Κασσελάκη, ώστε να κόψει τον δρόμο στην Έφη Αχτσιόγλου, να αναγκαστούν οι σταλινογενείς παλιοσειρές να εκπαραθυρώσουν τον αλεξιπτωτιστή και να διασπαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ στα τρία. Μετά ν' αρχίσουν οι συνομιλίες με το ΠΑΣΟΚ για τη μεγάλη κεντροαριστερά και στο τέλος, και μετά από μια βόλτα στην Αμερική και ένα βιβλίο για τα πεπραγμένα του, να εμφανιστεί και πάλι ως ηγέτης. Νέου κόμματος με τίτλο Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.), αμιγώς προσωπικού.
Στον όρο «προσωπικό» βρίσκεται η απάντηση. Διότι, και ίσως δίκαια, πιστεύει ότι μόνο αυτός αξίζει κάτι από όλο τον χώρο της Ανανεωτικής – Ριζοσπαστικής Αριστεράς και δεν έχει κανέναν λόγο να μοιράζεται τίποτα και με κανέναν. Μόνο αυτός μπορεί να μένει αδιάβροχος απ’ όλη την τρικυμία που προκάλεσε στον χώρο και στη χώρα και, συνεπώς, μόνο αυτός έχει δικαίωμα να επιβιώνει πολιτικά. Το αν όλα αυτά τα πιστεύει και η κοινωνία μάλλον δεν τον ενδιαφέρει. Η ιδεοληψία και η αυτοαναφορικότητα ήταν πάντοτε δύο ισχυρά χαρακτηριστικά αυτού του αριστερού χώρου, οπότε γίνεται επίκαιρο εκείνο το παλιό σύνθημα «εμείς, εμείς οι μόνοι συνεπείς». Και με αυτό θα ζητήσει και πάλι την ψήφο μας.
Στη μάχη που ξεκινάει στους τελευταίους λίγους μήνες πριν τις εκλογές, ο Αλέξης Τσίπρας έχει καλό σημείο αφετηρίας, μιας και οι δημοσκοπήσεις τον δείχνουν δεύτερο, με τον τρίτο, τον Ν. Ανδρουλάκη, να φαίνεται ότι δεν μπορεί να τον απειλήσει. Έχει κυβερνήσει, συνεπώς κατέχει ισχυρό πρωθυπουργικό image, απέρριψε με το καλημέρα τα συντροφικά βαρίδια του πρόσφατου παρελθόντος, διατηρεί το ταλέντο του λαοπλάνου και είναι η μόνη και μάλλον τελευταία ελπίδα του αριστερού κόσμου. Για την πολυπόθητη κυβερνώσα Αριστερά. Και γι’ αυτό τυγχάνει της ευρύτερης αποδοχής της. Εξάλλου, πόσα χρόνια ακόμα θα κυβερνά ο Μητσοτάκης; Και ο Τσίπρας είναι νέος.
Έχει όμως και τα αρνητικά του. Τα 6 επεισόδια του «Στο χιλιοστό» παρουσίασαν μια εικόνα ηγέτη του στυλ «απόψε αυτοσχεδιάζουμε», που δεν δίστασε να παίξει τη χώρα στα ζάρια της ιδεοληψίας του, που σώθηκε χάρη στην καλή διάθεση των ξένων και των δανειστών. Και στο τέλος δεν δίστασε να κάνει την κωλοτούμπα για να παραμείνει στην εξουσία. Κάτι που φυσικά του βγήκε σε καλό. Αφού μπορεί να επιστρέφει διεκδικώντας και πάλι το τιμόνι μιας χώρας της Ε.Ε. και όχι της Κούβας της Μεσογείου. Έπαιξε με τη φωτιά αλλά δεν κάηκε τελείως. Απλώς χρέωσε τη χώρα κάτι δισ. Μια χώρα στην οποία οι αμνήμονες είναι πολλοί.
Συνεπώς ο Α. Τσίπρας ξεκινάει με δεδομένη την υποστήριξη του αριστερού κόσμου και διεκδικεί με αξιώσεις το αριστερό ΠΑΣΟΚ, το οποίο σίγουρα τον βλέπει ως διέξοδο από τον βάλτο του κόμματος. Δεν έχει όμως καμία τύχη στον χώρο του Κέντρου λόγω της προηγούμενης θητείας του, αλλά ούτε στον κόσμο της «αντισυστημικής» Δεξιάς που κάποτε γοήτευσε, μιας και εκεί υπάρχουν πολλοί αυθεντικοί μνηστήρες. Με αυτά τα χαρτιά και σε συνθήκες κανονικότητας δεν απειλεί την πρωτιά της Ν.Δ.
Η επανεμφάνιση του Α. Τσίπρα και η αριστεροποίηση του ΠΑΣΟΚ συσπειρώνουν τη Ν.Δ. Και αυτό κάνει καλό στον Κ. Μητσοτάκη. Η φθορά του μετά και τα Τέμπη, τις παρακολουθήσεις και τον ΟΠΕΚΕΠΕ μπορεί να είναι σημαντική, αλλά ο ψηφοφόρος του θα λάβει περισσότερο υπόψη άλλα χαρακτηριστικά. Τις επιτυχίες του στην ανάταξη της οικονομίας, την ισχυροποίηση της διεθνούς θέσης της χώρας, την αναβάθμιση της στρατιωτικής ισχύος και τον ψηφιακό εκσυγχρονισμό του κράτους. Ειδικά όταν ξέρει ότι η Αριστερά, του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου, δεν τρελαίνεται από τη χαρά της ούτε για τη διεθνή θέση, ούτε για τη στρατιωτική ισχύ. Έτσι, ένας κόσμος που λογικά ανήκει στο Κέντρο, άρα και στο ΠΑΣΟΚ, να επιμένει στην κάλπη του Μητσοτάκη φοβούμενος τον αριστερισμό του Νικόλα, αλλά και την πιθανότητα συγκυβέρνησης με τον Αλέξη.
Τούτων δοθέντων, το πολιτικό ενδιαφέρον μετατοπίζεται στη δυνατότητα που έχει η Ν.Δ. να κατακτήσει την αυτοδυναμία μετά από μία ή και δύο εκλογικές αναμετρήσεις. Η σταθερότητα είναι, σε όλες τις μετρήσεις, το βασικό χαρακτηριστικό που απασχολεί την κοινή γνώμη και η αντιπολίτευση φροντίζει να τη μεταθέτει στη Ν.Δ. Είτε με την επανεμφάνιση Τσίπρα ως κατεξοχήν παράγοντα αστάθειας, είτε με την άρνηση του ΠΑΣΟΚ να συνεργαστεί μαζί της σε μια συστημική και φιλοδυτική συγκυβέρνηση. Αλλά ακόμα και αν αφήνονται υπονοούμενα ότι το αποτέλεσμα των πρώτων εκλογών μπορεί να αλλάξει τις διαθέσεις του ΠΑΣΟΚ, ο κόσμος του Κέντρου και της Δεξιάς δεν θα ήθελε μια ασταθή, θνησιγενή συμμαχική κυβέρνηση. Διότι το ΠΑΣΟΚ φρόντισε να φτιάξει τείχος μεταξύ αυτού και της Ν.Δ.
Συνεπώς, όταν θα φτάσει η ώρα της κρίσεως, τα όποια και δικαιολογημένα παράπονα που μπορεί να έχει ο κόσμος του Κέντρου και της Δεξιάς από τις δύο θητείες της Ν.Δ. θα υποβαθμιστούν. Διότι οι σημερινές συνθήκες κανονικότητας απέχουν πολύ από τις συνθήκες της οικονομικής κρίσης. Μπορεί ο κυβερνητισμός και τα σκάνδαλα της Ν.Δ. να ενοχλούν, μπορεί η τρίτη θητεία του ίδιου κόμματος να είναι πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα, αλλά προέχει η σταθερότητα και η οικονομική ανάπτυξη. Και η αντιπολίτευση δεν έχει πείσει ότι μπορεί να τα παρέχει. Είτε λόγω στελεχικού δυναμικού και αδύναμων ηγετικών ομάδων, είτε λόγω ενός δομικού αριστερισμού που δεν είναι της μόδας. Και δεν είναι, ακόμα και στην αριστερόστροφη Ελλάδα. Και ειδικά σε μια εποχή παγκόσμιας αστάθειας και πολλαπλών κινδύνων.
Η έρευνα των Βαρβιτσιώτη - Δενδρινού δείχνει από πρώτο χέρι, σχεδόν από μέσα, πώς λαμβάνονται οι αποφάσεις και πώς προκύπτουν οι συσχετισμοί στον πυρήνα της ΕΕ
17°
