Ε, όχι και «σημείο των καιρών» η τοξικότητα στην πολιτική

Εχτές στη Βουλή, σε μια από τις συνηθισμένες «μεγάλες μάχες», οι οποίες το μόνο μεγάλο που έχουν είναι η διάρκειά τους και τα χασμουρητά που προκαλούν, οι πολιτικοί αρχηγοί έσπευσαν να ευχηθούν περαστικά στον υφυπουργό Μυλωνάκη και να καταγγείλουν την «τοξικότητα». Και για άλλη μια φορά έμοιασαν με κτηνοτρόφους που όχι απλώς καταγγέλλουν την κατανάλωση κρέατος και γαλακτοκομικών προϊόντων, αλλά με κτηνοτρόφους που κάνουν σαν βλέπουν μπριτζόλες και γάλα για πρώτη φορά.

Οι (παραδοσιακά πιο «τοξικοί») αρχηγοί της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αμέσως μετά την καταδίκη της «τοξικότητας», έσπευσαν να απευθυνθούν στον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση με φράσεις που θα μπορούσαν να γίνουν και πρωτοσέλιδα του Μακελειού (τα λιγότερο μηνύσιμα βέβαια), ενώ κι εκείνος, παρότι ως συνήθως πολύ πιο προσεκτικός στις εκφράσεις του, πέταξε το δηλητήριό του για τη δικαιοσύνη, λίγες ώρες αφού ο ως συνήθως όχι και τόσο προσεκτικός υπουργός Γεωργιάδης είχε αποφανθεί ότι η εισαγγελέας Παπανδρέου είναι εκβιάστρια εκτός αν είναι εντελώς ανίκανη και ο υφυπουργός Λαζαρίδης ότι όλοι οι αριστεροί είναι τεμπέληδες.

Προφανώς η «τοξικότητα» της αντιπολίτευσης είναι, τόσο σε ένταση όσο και σε έκταση, πολύ μεγαλύτερη από αυτή της κυβέρνησης, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μου. Το θέμα μου είναι ότι, ενώ η «τοξικότητα» παρουσιάζεται ως σημείο των καιρών, στην πραγματικότητα μόνο τέτοιο δεν είναι. Τα περισσότερα από αυτά που λέγονται και γράφονται θα απορρίπτονταν ως μετριοπαθή από τους αρχισυντάκτες της παπανδρεϊκής Αυριανής, η οποία να θυμίσω ότι είχε φτάσει σε σημείο να παρουσιάσει τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ως συνεργάτη των Γερμανών στην Κατοχή και, όταν τα έσπασε με τον Παπανδρέου, να μετατραπεί σε σοσιαλιστικό Playboy με τις γυμνές φωτογραφίες της Μιμής. Και δεν μιλάμε για κάποιο περιθωριακό έντυπο, αλλά για εφημερίδα που έφτανε τις εκατοντάδες χιλιάδες φύλλα και τελούσε υπό την (απροκάλυπτη) αιγίδα του ΠΑΣΟΚ. Αρκεί κανείς να θυμηθεί τους «προοδευτικούς» πολιτικούς (από τη Μελίνα Μερκούρη μέχρι τον Γλέζο και τον κυρ Φώτη τον Κουβέλη) που συμπαραστάθηκαν στην Αυριανή στον πόλεμό της με τον Μάνο τον Χατζηδάκι. 

Η μόνη διαφορά που υπάρχει με το σήμερα είναι ότι πλέον, στο ποτάμι της «τοξικότητας» που παραδοσιακά χαρακτηρίζει την πολιτική αντιπαράθεση, προστίθενται τα Μέσα Κοινωνικής Εκτόνωσης. Εκτός από τους επώνυμους συντάκτες, υπάρχουν πια και εκατοντάδες ανώνυμοι προβληματικοί ή/και επαγγελματίες που εκτονώνονται ή/και βγάζουν μεροκάματο βρίζοντας και συκοφαντώντας. Αλλά δεν ξέρω αν η επιρροή τους είναι μεγαλύτερη από ένα πρωτοσέλιδο της (πασοκικής Βίβλου τότε) Αυριανής του 1985 με τον Μητσοτάκη ανάμεσα σε δύο Γερμανούς στρατιώτες και τίτλο «ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΩΝ ΝΑΖΙ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ». Τα εκλογικά αποτελέσματα του 2019 και του 2023 δείχνουν ότι πιθανότατα δεν είναι. Και μπράβο τους.