Η ελληνική αριστερά σε μια εικόνα

Τι μπορεί κανείς να πει για την ελληνική αριστερά σήμερα; Πολλά και κανένα από αυτά δεν είναι καλό.

Το βασικό της γνώρισμα είναι η αγάπη της για τις δικτατορίες. Δεν μιλάμε για μια αγάπη καλυμμένη που εκδηλώνεται εμμέσως. Μιλάμε για αγάπη την οποία η αριστερά όχι μόνο δεν προσπαθεί να κρύψει αλλά τη διαφημίζει και σε κάθε ευκαιρία. Μόνο την περασμένη εβδομάδα είχαμε δύο συγκεντρώσεις στην πλατεία Συντάγματος (και χάρη στην ανοχή της κυβέρνησης και στη λεωφόρο Αμαλίας) υπέρ δύο δικτατοριών: της δικτατορίας της Κούβας και της δικτατορίας του Ιράν. Κι ενώ η υποστήριξη στη δικτατορία της Κούβας έχει μια λογική, αφού πρόκειται για κομμουνιστική δικτατορία, η υποστήριξη στη θεοκρατική δικτατορία του Ιράν από την ελληνική αριστερά αγγίζει τα όρια της ψυχικής διαταραχής. Γιατί η ιρανική αριστερά διώκεται από το καθεστώς το οποίο, αφού εδραιώθηκε με τη βοήθεια των αριστερών, στη συνέχεια (όπως ήταν αναμενόμενο) τους κυνήγησε ανελέητα. Αυτό καθόλου δεν εμποδίζει τους Έλληνες συντρόφους των διωκόμενων να διαδηλώνουν υπέρ των διωκτών.

Μετά είναι η λαγνεία για το παρελθόν και η προσκόλληση σε αυτό. Η ελληνική αριστερά ζει και υπάρχει μόνο με όρους παρελθόντος κι αυτό την κάνει τη συντηρητικότερη παράταξη στην Ελλάδα. Οι αγώνες του παρελθόντος (οι περισσότεροι από τους οποίους είχαν πραγματικό σκοπό για σοβιετικοκινούμενη δικτατορία και την ένταξη της Ελλάδας στο ανατολικό μπλοκ) μνημονεύονται και γιορτάζονται σε κάθε ευκαιρία. Η κουλτούρα του γενναίου ηττημένου είναι η κυρίαρχη. Το παρελθόν είναι η μόνιμη δικαιολογία για την άρνηση κάθε αλλαγής. Πόσες φορές δεν έχετε ακούσει ότι το …… (βάζετε νομοσχέδιο της αρεσκείας σας) δεν πρέπει να αλλάξει «γιατί έχει χυθεί αίμα»; Πόσες φορές δεν έχετε ακούσει την επίκληση της ζωής των παππούδων; Μόλις πριν λίγες ημέρες η αρχηγός του Μπιμπίλα επιχειρηματολόγησε εναντίον της κατασκευής μικρών πυρηνικών αντιδραστήρων με το επιχείρημα ότι στη δεκαετία του ‘80 είχε αυτοκόλλητα που έγραφαν «Πυρηνική ενέργεια; Όχι ευχαριστώ!».

Κυρίαρχη σε όλα αυτά η θρησκευτική αντίληψη για την πολιτική. Οι σύντροφοι κοροϊδεύουν τις θεούσες (εννοώ τις χριστιανές, γιατί τις άλλες δεν επιτρέπουν σε κανέναν να τις κοροϊδεύει), αλλά στην πραγματικότητα δεν διαφέρουν σε πολλά. Και οι ίδιοι έχουν θεό (τον Μαρξ, από του οποίου τα κείμενα, όπως συχνά συμβαίνει με τους πιστούς, ξέρουν μόνο μερικά τσιτάτα), πίστη (τον μαρξισμό), αγίους (όσους σκοτώθηκαν ή/και σκότωσαν στο όνομα του μαρξισμού) και θρησκευτικές τελετές που τις αποκαλούν συγκεντρώσεις. Αρνούμενοι την πραγματικότητα, ευαγγελίζονται έναν άλλον κόσμο γυρνώντας πεισματικά την πλάτη στον πραγματικό.

Ε, όλα τα παραπάνω πολλά λόγια (κι ακόμα περισσότερα) μπορεί να τα αντικαταστήσει μια απλή φωτογραφία. Αυτή του συντρόφου Λαφαζάνη, σε μια συγκέντρωση υποστήριξης στη θρησκευτική δικτατορία του Ιράν στο Σύνταγμα, να περιφέρεται κρατώντας σαν εικόνισμα, τη φωτογραφία του Αγιατολάχ Χαμενεΐ. Η ελληνική αριστερά σε μια εικόνα. Και μπράβο της.