Η Αριστερά της βίας

Η προσπάθεια να εμποδιστεί η είσοδος ενός υπουργού Υγείας σε ένα νοσοκομείο και στη συνέχεια η επίθεση εναντίον του και εναντίον των αστυνομικών που προσπαθούσαν να τον προστατεύσουν είναι ο ορισμός του αντιδημοκρατικού τραμπουκισμού. Αντιδημοκρατικού γιατί, σε αντίθεση με τους συγκεντρωμένους, ο Γεωργιάδης εκπροσωπεί μια κυβέρνηση δημοκρατικά εκλεγμένη, και τραμπουκισμού γιατί δεν υπάρχει λέξη καταλληλότερη για να περιγράψει όποιον προσπαθεί να επιβάλει τις αντιλήψεις και τις ορέξεις του με τη βία.

Κανονικά όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα έπρεπε να καταδικάσουν τη στάση αυτή. Το αποτέλεσμα των εκλογών σε μια δημοκρατία δεν μπορεί να ευχαριστεί τους πάντες, αλλά πρέπει να γίνεται σεβαστό από όλους. Τουλάχιστον από αυτούς που συμμετέχουν στις εκλογές. Το ΠΑΣΟΚ με την ανακοίνωσή του μοιάζει να το καταλαβαίνει. Τα υπόλοιπα μέλη της αυτοαποκαλούμενης «δημοκρατικής» παράταξης όχι. Κι έτσι επιβεβαιώνουν την όλο και πιο καλή τους σχέση με τη βία και τους τραμπουκισμούς, την όλο και μεγαλύτερη απόσταση που τους χωρίζει από τη δημοκρατία.

ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και η αρχηγός του Μπιμπίλα όχι μόνο υπερασπίστηκαν την επίθεση εναντίον ενός υπουργού αλλά (για πολλοστή φορά) διαστρέβλωσαν πλήρως την πραγματικότητα μιλώντας για αστυνομική βία και αυταρχισμό, παρότι στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε πολλά βίντεο με ίδια εικόνα σε όλα: αφιονισμένοι διαμαρτυρόμενοι χρησιμοποιούν τους αστυνομικούς ως σάκο του μποξ προσπαθώντας να φτάσουν στον υπουργό προκειμένου να τον χρησιμοποιήσουν με τον ίδιο τρόπο. Παρ’ όλα αυτά, οι ηγεσίες των κομμάτων της αριστεράς διαστρεβλώνουν πλήρως την πραγματικότητα (φανταστείτε τι παραμύθια λένε εκεί που η εικόνα δεν είναι σαφής) αποδεικνύοντας ότι νιώθουν όλο και πιο άνετα στον ρόλο των ηγεσιών συνδέσμου οργανωμένων οπαδών.

Και είναι αναμενόμενο.

Η αριστερά εδώ και πάρα πολλά χρόνια δεν έχει σοβαρή πρόταση διακυβέρνησης. Κι αν αυτό πριν από το 2015 ήταν μια υποψία, με την Πρώτη Φορά Αριστερά αποδείχθηκε. Οι πολίτες απομακρύνονται από τα κόμματά της κι αυτά περιορίζονται στον ρόλο του φασαριόζου. Αδύναμα να πείσουν με επιχειρήματα, καταφεύγουν στους τραμπουκισμούς αποδεχόμενα ότι η βία και η τοξικότητα είναι ο μόνος τρόπος να υπάρξουν.

Η βία για την αριστερά δεν είναι πια μια έκφραση των πιο ακραίων κομματιών της. Όπως αποδεικνύουν και οι ανακοινώσεις των κομμάτων της μετά τις επιθέσεις στον υπουργό Υγείας και τους αστυνομικούς, η βία για την αριστερά είναι πια η βασική πολιτική της πρακτική. Η αριστερά δεν έχει λόγο και αναπόφευκτα καταφεύγει στη ράβδο. Και μπράβο της.