Για ανυπαρξία κυβερνητικού στρατηγικού σχεδίου και οράματος, έκανε λόγο ο Νίκος Ανδρουλάκης
Μιλώντας το πρωί του Σαββάτου στην Καστοριά, ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, Νίκος Ανδρουλάκης αναφερόμενος στον πρωτογενή τομέα και την εγκατάλειψη της υπαίθρου σημείωσε για την ανυπαρξία κυβερνητικού στρατηγικού σχεδίου και οράματος ότι «όταν θα φύγει ο Κυριάκος Μητσοτάκης από την εξουσία και θα ρωτήσεις “τι θυμάστε από τη διακυβέρνησή του”, δύσκολα θα θυμάται κανείς κάτι».
«Αν έμπαιναν στο σπίτι σας και σας έκλεβαν, δεν θα θέλατε να μάθετε ποιος σας έκλεψε, να πληρώσει και στην καλύτερη εκδοχή να σας επιστρέψει και όσα σας έκλεψε; Αυτό ζητά σήμερα ο πρωτογενής τομέας: δικαιοσύνη. Να πληρώσουν αυτοί που οργάνωσαν το ριφιφί του ΟΠΕΚΕΠΕ» σχολίασε ο Νίκος Ανδρουλάκης με φόντο τις αγροτικές κινητοποιήσεις και τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις στο σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Ως προς την πράσινη μετάβαση έφερε το παράδειγμα του δήμου Άργους Ορεστικού αλλά και των κτηρίων του πανεπιστημίου στη Φλώρινα, όπου έχουν εγκατεστημένα φωτοβολταϊκά για αυτοπαραγωγή αλλά δεν παίρνουν όρους σύνδεσης.
«Πράσινη μετάβαση δεν ήταν να πάρουν τις ΑΠΕ στα χέρια τους οι εγχώριοι ολιγάρχες και να είμαστε πελάτες τους και οι παραγωγοί όμηροι του υψηλού κόστους. Εδώ παίχτηκε ένα παιχνίδι από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της μεταπολίτευσης και το χρεώνεται ο Πρωθυπουργός. Σκάνδαλο είναι και πως έγινε η πράσινη μετάβαση αλλά και πως διανεμήθηκε ο ενεργειακός χώρος σε βάρος των παραγωγών. Πόσες ενεργειακές κοινότητες έχει η Ελλάδα και πόσες η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία; Για να καταλάβουμε τι σημαίνει ενεργειακή μετάβαση. Στην Ελλάδα, αντίθετα, μεγάλη εξάρτηση από το εισαγόμενο φυσικό αέριο χωρίς κανέναν λόγο, βίαιη απολιγνιτοποίηση και ΑΠΕ στους ισχυρούς. Αυτά δεν έχουν καμία σχέση με τα ενεργειακά σχέδια ενεργειακής μετάβασης που κύριο άξονα είχαν το χαμηλό κόστος παραγωγής και την καταπολέμηση της ενεργειακής φτώχειας. Γι’ αυτό χρειάζεται πολιτική αλλαγή. Δεν έχουν μέτρο στη διαφθορά. Δεν έχουν μέτρο προς τους ολιγάρχες», πρόσθεσε.
«Η Νέα Δημοκρατία ελέγχει και κατευθύνει τον δημόσιο διάλογο όπου θέλει και με τους όρους που θέλει. Ακούγαμε γενικούς γραμματείς και στελέχη μιας κυβέρνησης να οργανώνουν ένα σκάνδαλο, να κλέβουν εκατομμύρια πόρους και αντί να απολογείται η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, απολογείται η αντιπολίτευση. Μου θυμίζει το σκάνδαλο των υποκλοπών, όπου αντί να απολογείται αυτός που οργάνωσε τις υποκλοπές, ήθελαν να απολογούνται τα θύματα. Αυτό γίνεται σε όλα. Πρέπει, λοιπόν, να πάρετε τον αγώνα στα χέρια σας και να πάτε σε κάθε χωριό και κάθε εργασιακό χώρο το δίλημμα: θέλετε τρίτη θητεία Νέα Δημοκρατία και Κ. Μητσοτάκη ή πολιτική αλλαγή; Την πολιτική αλλαγή μόνο το ΠΑΣΟΚ μπορεί να τη φέρει γιατί έχει κυβερνητικό πρόγραμμα και στελέχη να κυβερνήσουν. Κόμματα-μεσσίες δεν μπορούν να κυβερνήσουν και εν τέλει πέφτει νερό στον μύλο της Νέας Δημοκρατίας. Γιατί όλοι θέλουν αλλαγή και σταθερότητα. Αυτό μπορεί να το υπηρετήσει μόνο το ΠΑΣΟΚ» κατέληξε ο κ. Ανδρουλάκης ως προς τα πολιτικά διακυβεύματα.
Έδωσε έμφαση στο πολιτικό ήθος και επέμεινε επ’ αυτού:
«Εμείς δεν έχουμε εξαρτήσεις από συμφέροντα. Και προσωπικά δεν έχω. Εμείς λογοδοτούμε μόνο στον λαό. Άλλοι έχουν χορηγούς, στηρίγματα, με αποτέλεσμα αντί να απολογούνται, να επιτίθενται. Λένε ότι φταίμε εμείς για την κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας. Σοβαρά; Εγώ ήμουν Πρωθυπουργός όταν πήρε 40% η Νέα Δημοκρατία; Ή μήπως ήμουν εγώ αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όταν πήρε και δεύτερη φορά 40%; Ποιοι είναι η λύση; Αυτοί που είναι βασικοί υπεύθυνοι της ηγεμονίας του κ. Μητσοτάκη ή εμείς που αγωνιζόμαστε και έχουμε καταφέρει το κόμμα μας να ανεβαίνει σταθερά και η Νέα Δημοκρατία να πέφτει; Εμείς δεν διχάζουμε. Έχουμε ενωτικό λόγο. Είμαστε αξιόπιστοι στα εθνικά θέματα. Δεν τάζουμε λαγούς με πετραχήλια. Η Νέα Δημοκρατία θα προτιμούσε να έχει απέναντι της ένα κόμμα που διχάζει που λαϊκίζει και στα εθνικά θέματα λέει ό,τι να ‘ναι για να έχει εύκολο αντίπαλο. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι εύκολος αντίπαλος και γι’ αυτό το χτυπούν όλοι».
Πώς η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο, η στάση της κυβέρνησης και η μετατόπιση της κοινής γνώμης επαναφέρουν το δίλημμα της κυβερνησιμότητας στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής
17°
