Δηλώστε αριστεροί να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο

Σκέφτομαι τι θα είχε συμβεί αν ένας βουλευτής της Νέας της Δημοκρατίας ή ενός εντελώς δεξιού κόμματος, της Νίκης ας πούμε, είχε πει για απειλούμενο υπουργό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ή μιας κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ «Δεν θα τον κυνηγήσουμε;…να μην έχει τόπο να σταθεί». Όλοι ξέρουμε ότι ο βουλευτής αυτός θα αντιμετώπιζε την κατακραυγή όχι μόνον των πολιτικών του αντιπάλων, αλλά πιθανότατα και βουλευτών από το ίδιο του το κόμμα. Και πολύ σωστά. Η προτροπή σε βία ή οι απειλές εναντίον υπουργών εκλεγμένων κυβερνήσεων (και γενικώς η προτροπή σε βία και οι απειλές εναντίον οποιουδήποτε) δεν θα έπρεπε να έχουν θέση σε μια δημοκρατία και σε μια στοιχειωδώς σοβαρή κοινωνία.

Τα πράγματα αλλάζουν όταν η προτροπή σε βία και οι απειλές έρχονται από τα αριστερά. Στις περιπτώσεις αυτές οι αντιδράσεις, ακόμα και από την πλευρά που απειλείται, είναι το πολύ χλιαρές. Κι αυτό όταν υπάρχουν, γιατί συνήθως η προτροπή σε βία και οι απειλές από τα αριστερά δεν προκαλούν αντιδράσεις.

Κάπως έτσι, όταν η συντρόφισσα Κανέλλη ρωτήθηκε για τα επεισόδια έξω από το νοσοκομείο της Δράμας, αφού περιέγραψε με τα πιο μελανά χρώματα την κατάσταση στο δημόσιο σύστημα της υγείας είπε για τον υπουργό Γεωργιάδη «Δεν θα τον κυνηγήσουμε;…να μην έχει τόπο να σταθεί». Και δεν κουνήθηκε ούτε φύλλο. Μπορεί να διαμαρτυρήθηκε ο ίδιος ο Γεωργιάδης, μπορεί να ανέβηκαν και λίγα σχετικά ποστ αλλά οι αντιδράσεις ήταν ελάχιστες. Γιατί για ένα βουλευτή της αριστεράς, για έναν βουλευτή του Κομμουνιστικού του Κόμματος η προτροπή σε βία και οι απειλές αναγνωρίζονται ως κατακτημένο δικαίωμα.

Κάποιος μπορεί να πει ότι αυτό είναι δείγμα του ότι η κοινωνία δεν παίρνει τους συντρόφους στα σοβαρά και θα μπορούσε να έχει δίκιο, αν δεν είχαμε περιστατικά βίας από τα αριστερά. Αλλά εδώ και χρόνια οι τραμπουκισμοί, οι επιθέσεις σε πολιτικά γραφεία ή ακόμα και σε σπίτια είναι μονοπώλιο της αριστεράς. Οι σύντροφοι όχι μόνο γαυγίζουν αλλά δαγκώνουν κιόλας και η πολιτική μαζί με τη δημοσιογραφία δείχνει μια ανεξήγητη ανοχή στο δάγκωμά τους.

Πρόκειται για ένα ταμπού που δεν περιορίζεται στη βία. Η ασυλία που απολαμβάνει όποιος δηλώσει αριστερός είναι τεράστια (και εν πολλοίς εξηγεί τη σπουδή πολλών δημοσιολογούντων συμπολιτών να σταθούν πλάι στην αριστερά ή τέλος πάντων να μην την ενοχλούν). Η αριστερά είναι ένα πάσο που επιτρέπει τα πάντα. Μέχρι και την προτροπή σε βία και αναπόφευκτα και την ίδια τη βία.

Γι' αυτό να μην είστε κορόιδα. Να δηλώνετε αριστεροί. Δεν έχει σημασία τι κάνετε στη ζωή σας, πώς φέρεστε ή τι πραγματικά είστε. Δηλώστε αριστεροί να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο και να μπορείτε να λέτε και να κάνετε τα χειρότερα στους πολιτικούς σας αντιπάλους και να μην τρέχει κάστανο. Και μπράβο σας.