Και τι έγινε που είναι γυναίκα;

Πριν λίγες μέρες απολαύσαμε τον Γιάνη «παγόνι» Βαρουφάκη να ζοχαδιάζεται με μια δημοσιογράφο η οποία τον τσίγκλαγε με τρόπο που ένας πολιτικός του διαμετρήματος του πρώην υπουργού οικονομικών (δηλαδή μεγάλου διαμετρήματος αλλά μόνο μέσα στο μυαλό του) δεν θα μπορούσε να ανεχτεί. Το αποτέλεσμα ήταν 4-5 λεπτά που παρακολουθούνται με ποπ-κορν, είναι πολύ πιο αστεία και πολύ πιο αποκαλυπτικά από οποιαδήποτε απόπειρα σάτιρας και ολοκληρώνονται με τον θυμωμένο Γιάνη να αποκαλεί «γελοία» τη δημοσιογράφο θυμίζοντας τις πιο σπαρταριστές στιγμές του Ηλία του Ψινάκη.

Πολλοί ήταν αυτοί που κατήγγειλαν τη συμπεριφορά του Γιάνη, πιθανότατα επειδή δεν τους αρέσει το ωραιότερο είδος κωμωδίας: αυτό που είναι προϊόν της ματαιοδοξίας του πρωταγωνιστή ο οποίος νομίζει ότι παίζει δράμα επειδή δεν μπορεί να ακούσει τα γέλια που προκαλεί η ερμηνεία του (σπουδαιότερο παραδειγμα αυτού του είδους κωμωδίας η ομιλία της Θεοδώρας της Τζάκρη στο συνέδριο του κόμματος του Στέφανου με τα κολλητά ρούχα). Και κάποιοι έκαναν κάτι που μου φαίνεται εντελώς ακατανόητο: ενοχλήθηκαν από τη συμπεριφορά του Γιάνη επειδή απέναντι του είχε μια γυναίκα.

Καταλαβαίνω ότι οι αιώνες πατριαρχίας δεν μπορούν να αφήσουν κανέναν ανεπηρέαστο αλλά το να ενοχλείσαι από μια προσβολή που δεν έχει καμία σχέση με το φύλο επειδή απευθύνεται σε γυναίκα και να αναφωνείς σοκαρισμένος «ανεπίτρεπτο να μιλάει έτσι σε μια γυναίκα» είναι ο ορισμός του σεξισμού.

Και τι έγινε δηλαδή που η δημοσιογράφος ήταν γυναίκα; Αν υποτεθεί ότι είναι άσχημο να λες όποιον σε εκνευρίζει «γελοίο» είναι λιγότερο άσχημο όταν το κάνεις σε άντρα; Είναι η γυναίκα άνθρωπος αδύναμος να αντιμετωπίσει λεκτικές επιθέσεις; Είναι άνθρωπος του οποίου η ανωτερότητα από τους άνδρες μετατρέπει οποιαδήποτε προσβολή σε θανάσιμο αμάρτημα; Έχει ανάγκη η γυναίκα κάποια ειδική μεταχείριση σε ό,τι έχει να κάνει με τις προσβολές;

Αυτού του είδους η αντιμετώπιση φυσικά δεν είναι καινοφανής. Σχεδόν σε κάθε προσβολή (καμιά φορά και σε απλή κριτική) σε μια γυναίκα, το θέμα παύει να είναι η ίδια η προσβολή και γίνεται το φύλο. Ακόμα και γελοιογράφοι έχουν κατηγορηθεί επειδή σατίρισαν γυναίκες πολιτικούς με τρόπους που δεν θα ενοχλούσαν κανέναν αν αφορούσαν άντρες. Και ενώ στις φυσικές επιθέσεις αυτό είναι κατανοητό (ένας άντρας είναι συνήθως δυνατότερος από μια γυναίκα και η σωματική επίθεση σε έναν αδύναμο είναι περισσότερο κατακριτέα από όσο είναι η σωματική επίθεση γενικώς) στις λεκτικές επιθέσεις δεν μπορώ να καταλάβω τη διαφορά. Ίσως επειδή, σε αντίθεση με τους «υπερασπιστές» τους, είμαι σίγουρος ότι η σωματική αδυναμία των γυναικών έναντι των αντρών δεν επεκτείνεται και στο πνεύμα τους. Και μπράβο τους.