Εδώ ο κόσμος χάνεται και οι Έλληνες…

Ο κόσμος αλλάζει διαρκώς. Το καταλαβαίνουμε (σχεδόν) όλοι. Μόνο που τους τελευταίους μήνες οι αλλαγές είναι δραματικές και μόνο με τις αλλαγές που έφερε η πτώση του Τείχους μπορούν να συγκριθούν και προφανώς κανείς δεν μπορεί να απαντήσει στην ερώτηση αν οι αλλαγές είναι για καλό. Πρώτον γιατί κανένα καλό δεν είναι γενικό, υπάρχει το καλό των ΗΠΑ, το καλό της Ρωσίας, το καλό της Κίνας, το καλό της Ευρώπης και τελικά –για εμάς– το καλό της Ελλάδας και κανείς δεν είναι σίγουρος πως το ένα καλό επηρεάζει όλα τα άλλα. Δεύτερον, γιατί συνήθως η πορεία προς το «καλό» είναι ιδιαιτέρως οδυνηρή γι’ αυτούς που πρέπει να την κάνουν (οι «ιστορικές εποχές» είναι οι χειρότερες εποχές για να ζει κανείς που έχει τα λογικά του). Παρόλα αυτά, οι αλλαγές είναι πάντα κακές γι’ αυτούς που δεν είναι προετοιμασμένοι γι’ αυτές. Εν προκειμένω για τους Έλληνες.

Θέλω να προσπαθήσετε να σκεφτείτε πόσες φορές τους τελευταίους δύο μήνες έχετε ακούσει Έλληνα πολιτικό να μιλάει για τη θέση της Ελλάδας στον νέο κόσμο. Πόσες φορές έχετε ακούσει προτάσεις για το πώς πρέπει να κινηθεί η χώρα και πόσες φορές έχετε ακούσει την περιγραφή κάποιου σχεδίου και μιας στρατηγικής. Προσπαθήστε να θυμηθείτε πόσες φορές είδατε πολιτικούς να τσακώνονται για τις θέσεις της Ελλάδας και πόσες να τσακώνονται για μπαζώματα και ξυλόλια και ψεκαζόλια. Πόσες φορές θέμα ήταν η εξωτερική πολιτική και πόσες οι δράκοι του Χίου και των πολιτικών αρχηγών που παίρνουν γραμμή από τα πρωτοσέλιδα της εφημερίδας του.

Καταλαβαίνω ότι το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας δεν είναι και πολύ υψηλού επιπέδου (είναι πάνω κάτω στο επίπεδο της χώρας). Και είμαι σίγουρος ότι όχι μόνο βουλευτές αλλά ακόμα και η πλειονότητα των πολιτικών αρχηγών δεν μπορούν να διαβάσουν ένα άρθρο στα αγγλικά και να καταλάβουν τι λέει. Αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την πρωτοφανή αδιαφορία για τα μεγάλα που συμβαίνουν στον πλανήτη.   

Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα με μηδενική δυνατότητα επιρροής στις εξελίξεις. Ένα βατράχι που υφίσταται τις συνέπειες του τσακωμού των βουβαλιών. Όμως γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο χρειάζεται σχέδιο. Εκτός αν οι πολιτικοί μας είναι σοφότεροι από όσο νομίζουμε και παίρνοντας υπόψη το μικρό μέγεθος της χώρας σφυρίζουν αδιάφορα, μένουν στην απ’ έξω και περιμένουν να δουν πού θα κάτσει η μπίλια σε ένα σχέδιο αντάξιο της σοφίας μιας στρουθοκαμήλου. Και μπράβο τους.