Μνήμη ψαριού; Όχι δα!

Οι περισσότεροι από εμάς αισθανόμαστε ότι ο χρόνος τρέχει και δεν προλαβαίνουμε. Σαν να τρέχει πολύ πιο γρήγορα από ό,τι μας είχε συνηθίσει παλιότερα. Πριν από τα μνημόνια, ας πούμε. Τότε που γιορτάζαμε την κατάκτηση του Euro (!). Ίσως και λίγο αργότερα. Έκτοτε, πάντως, τρέχουμε και δεν φτάνουμε. Όμως, όταν σταματάμε, λαχανιασμένοι, για να βρούμε την ανάσα μας και να συνεχίσουμε, θυμόμαστε. Όταν και όσο θέλουμε. Όσο και όποτε μας το επιτρέπουμε. Τα Καστελόριζα, τα Ζάππεια, τα δημοψηφίσματα και άλλα τέτοια πικρά. Για να μην ξεχάσουμε από πού ξεκίνησε αυτό το κομμάτι της διαδρομής της ζωής μας· για να φωτίζει τον δρόμο που έχουμε χαράξει και να μην παλινδρομήσουμε, αν τύχει και βρεθούμε σε ξέφωτο.

Καμιά φορά που ξεχνάμε να θυμηθούμε, έρχονται άλλοι να μας σκουντήσουν. Τη Δευτέρα ήρθε το Πολεμικό Μουσείο. Πολύ σημειολογικό, πολύ επικοινωνιακό· τους φαντάζομαι να φαντάζονται τίτλους: «Ο Σαμαράς πήρε το όπλο του», «Ο Καραμανλής έριξε βόμβες από το Πολεμικό Μουσείο». Ούτε στον Σαμαρά ούτε στον Καραμανλή αρέσει η πορεία που έχει χαράξει ο Κυριάκος Μητσοτάκης τα τελευταία 5 χρόνια. Μας το εξήγησαν με κάθε τρόπο για όλα τα ζητήματα, από την εξωτερική πολιτική μέχρι την ακρίβεια, με έμφαση στα δικαιωματικά. Γιατί το δικαίωμα των ομόφυλων ζευγαριών στον γάμο είναι από αυτές τις αμαρτίες, που το κρίμα πέφτει πάνω στα κεφάλια εκείνων που ψήφισαν, και των παιδιών τους, και των εγγονών τους.

Τέτοια κρίματα, όχι άλλα. Όχι, ας πούμε, όταν συνειδητοποιείς ότι κρατάς μια βόμβα έτοιμη να σκάσει –ας μην εξετάσουμε καν αν είχες συμβολή στη δημιουργία της– την πετάς στον επόμενο και «καλή επιτυχία, αν με χρειαστείτε μην κάνετε τον κόπο, θα ξεκουράζομαι γιατί με κυνηγούσαν και κουράστηκα». Ή, ο άλλος, όταν έστρωνε τον δρόμο στους αντιμνημονιακούς λαϊκιστές που λίγο έλειψε να στείλουν τη χώρα στον αγύριστο, για να πάρει το τιμόνι από εκείνους που προσπαθούσαν να κυβερνήσουν το πλοίο μέσα σε θαλασσοταραχή. Η ανταρσία του Μπάουντι. Ή, «Πολύ κακό για το τίποτα», αυτό με τα ψεύτικα ζευγάρια.

Ο Αντώνης Σαμαράς και ο Κώστας Καραμανλής. Δύο πρώην πρόεδροι της ΝΔ και πρωθυπουργοί, που θέλουν να επιστρέψουν στο προσκήνιο. Εμφανίστηκαν μαζί, αν και λίγα κοινά έχουν, για να υποστηρίξουν –με τη σοφία των προηγούμενων επιτυχιών τους– ότι η χώρα πάει στα βράχια, επειδή προσπαθεί να έχει ενήλικη σχέση με τις γειτονικές χώρες, επειδή ψηφίζει δικαιώματα για όλους, επειδή ζυγίζει τις επιπτώσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας στο Κλίμα, επειδή έχει διάφορες «νοσηρές και επικίνδυνες» νοοτροπίες. Γιατί είναι νοσηρή και επικίνδυνη νοοτροπία να είναι η χώρα σοβαρός και ισότιμος συνομιλητής στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα διεθνή φόρα, και όχι κανένα μουτρωμένο παιδάκι στη γωνιά του. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει μια νοσηρή και επικίνδυνη νοοτροπία, τόσο για τα εξωτερικά ζητήματα όσο και για τα εσωτερικά, μας είπαν, κραδαίνοντας τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, λες και ψηφίσαμε για πρωθυπουργό· λες και το 41% έγινε 28,3% και η κυβέρνηση της ΝΔ κινδυνεύει να πέσει από τη θριαμβευτική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ ή του ΠΑΣΟΚ – ή και των δύο μαζί. Ο Αντώνης Σαμαράς και ο Κώστας Καραμανλής απλώς είδαν φως δεξι(οτερ)ά και είπαν να μπουν.

Γιατί αν θέλουμε να δούμε τα πράγματα πιο ρεαλιστικά, η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν μετακινήθηκε από την ιδεολογική βάση της παράταξης –όπως υποστηρίζουν–, δεν μεταλλάχθηκε. Αναπτύχθηκε. Κέρδισε έδαφος προς τον πολιτικό χώρο του λεγόμενου κέντρου, ελλείψει άλλων πολιτικών δυνάμεων που να πείθουν. Γιατί το αίτημα των πολιτών είναι η κανονικότητα – όπως την εννοεί ο καθένας βέβαια, αλλά πάντως όχι οι περιπέτειες των προηγούμενων ετών. Οι σειρήνες του λαϊκισμού, με τις πατριωτικές ιαχές και όλα τα γνωστά τερτίπια των ακροδεξιών που κερδίζουν έδαφος και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δεν διστάζουν να τα βάλουν και πάλι με εκείνους που κρατούν το τιμόνι, που οδήγησαν με ασφάλεια το πλοίο μέσα από τις τρικυμίες, και συνεχίζουν.

Την ώρα, δε, που οι πολιτικές δυνάμεις του Κέντρου και της Αριστεράς επιχειρούν ανασυγκρότηση και αναδιάταξη –κάποιοι συζητώντας ακόμη και για συμμαχία με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη–, ο Αντώνης Σαμαράς και ο Κώστας Καραμανλής αναλαμβάνουν τον ρόλο αντιπολίτευσης. Δεξιάς αντιπολίτευσης. Ίσως χρειαστεί να συμμαχήσουν και με τον Βελόπουλο, τη Λατινοπούλου, τη Νίκη, τα ορφανά των Χρυσαυγιτών, ποιος ξέρει, προκειμένου να δημιουργήσουν μια «σοβαρή ακροδεξιά» που επί χρόνια φαντασιώνονται κάποιοι. Ορισμένοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η εμφάνιση στο Πολεμικό Μουσείο ήταν αφετηρία για τη δημιουργία κάποιου νέου σχηματισμού στα δεξιά της ΝΔ. Ίσως ξεχνούν ότι ο Αντώνης Σαμαράς έχει προηγούμενη εμπειρία και μάλλον το μάθημα που πήρε είναι ότι τα κάστρα πέφτουν ευκολότερα εκ των έσω.

Ο Αντώνης Σαμαράς μαζί με τον Κώστα Καραμανλή –του οποίου το φλερτ με τον Αλέξη Τσίπρα δεν απέδωσε όσα θα επιθυμούσε–, ίσως θεωρούν ότι τα χρόνια που πέρασαν τους έχουν ξεπλύνει ως άλλη Κολυμβήθρα του Σιλωάμ και μπορούν να επιστρέψουν αγνοί, καινούριοι. Ίσως νομίζουν ότι έχουμε ξεχάσει. Αλλά, όχι. Δεν έχουμε μνήμη ψαριού.